«Είναι μια ενσώματη πρόταση για την πολιτιστική πολιτική», «Διέσχισε τον χώρο της τέχνης, της πολιτικής, της ζωής με τη χάρη και την αντοχή μιας μουσικής συμφωνίας», «Οι ιδέες της ξαναγυρνούν», «Εζησε με τη δύναμη της καρδιάς της την κάθε ώρα της ελληνικής μέρας», «Το περπάτημά της ήταν πάντα στέρεο, με λεβεντιά»…
Επτά σπουδαίες προσωπικότητες, από την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά, τη Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, τον Νίκο Σταμπολίδη, ώς την Κάτια Δανδουλάκη, τον Γιώργο Νταλάρα ενώνουν ξεχωριστά κομμάτια στο παζλ της ζωής της Μελίνας Μερκούρη.
Μαρτυρίες ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί της, φίλοι που την αγάπησαν ξεδιπλώνουν τις αναμνήσεις τους από καρδιάς σε μια αφιερωματική έκδοση, που γράφει με μοναδικό τρόπο τον επίλογο του φετινού «Ετους Μελίνα Μερκούρη».
Πρόκειται για το βιβλίο « ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ. Αγνωστα αποτυπώματά της», της δημοσιογράφου, συνεργάτιδας στην «Εφ.Συν.» Εύας Νικολαΐδου που θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα στα (ευτυχώς ανοιχτά) βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «Ι. Σιδέρη» και εκτός από τις πολύτιμες μαρτυρίες περιλαμβάνει μεταξύ άλλων στις σελίδες του: συζητήσεις της Εύας Νικολαΐδου με την αξέχαστη ηθοποιό και πολιτικό στα σπίτια της, στην Αθήνα, αλλά και στο καταφύγιό της στην Επίδαυρο, την ιστορική συνάντηση της Μελίνας με την Ιντιρα Γκάντι στους Δελφούς, αλλά και μια σπάνια συνέντευξη με τη Μανουέλλα Παυλίδου, το δεξί χέρι, την πιο έμπιστη φίλη της Μελίνας. Ασφαλώς καλύπτεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό η πλούσια διαδρομή της ζωής της.
Σήμερα, η εφημερίδα μας προδημοσιεύει τη μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.
«Ετυχε να τη γνωρίσω πολύ νέος. Τότε την έβλεπα σαν ένα πανέμορφο πλάσμα. Η ομορφιά ήταν συνυφασμένη με την ύπαρξή της. Εγινε διεθνής σταρ και αργότερα σύμβολο αντίστασης κατά της δικτατορίας και ίνδαλμα μιας γενιάς ανθρώπων που πίστεψαν στην ελευθερία και τη δημοκρατία.
Οπου και να βρισκόταν, στο Παρίσι, στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη, γοήτευε, ενέπνεε αλλά και βοηθούσε όσους την είχαν ανάγκη. Κι όλα αυτά ξεχειλίζοντας από μια χαρά της ζωής που αυτόματα, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, μετέδιδε σε όσους την πλησίαζαν. Ηταν η Μελίνα. Ολοι την αποκαλούσαν με το μικρό της όνομα. Οι αυθεντικές προσωπικότητες δεν έχουν ανάγκη από επώνυμα ή ιδιότητες. Υπάρχουν και θέλγουν από μόνες τους.
Θυμάμαι το Παρίσι. Δεκαετία 1970. Στο σπίτι της, rue de Seine. Eκεί ο Ντασσέν, ο Κούνδουρος, ο Πουλαντζάς, ο Βεργόπουλος, όλοι τους πλέον απόντες, και πολλοί άλλοι. Μετά τις ατέρμονες πολιτικές αναλύσεις επί αναλύσεων, ο Θεοδωράκης εναλλασσόταν στο πιάνο με τον Χατζιδάκι και η Μελίνα όρθια τραγουδούσε δίνοντας τροφή σε όνειρα και ουτοπίες. Πολύ αργότερα οι πρωτοχρονιές στο σπίτι του Καραπαναγιώτη σημαδεύονταν από το νεύρο, την ένταση και την αθεράπευτη αισιοδοξία της. Σήμερα το αποτύπωμά της, μ’ ένα μαγικό τρόπο, επιμένει να εμψυχώνει καιρούς εντελώς άλλους από εκείνους».
