Εγραφε λέξεις στο χαρτί με ωραία καλλιγραφικά γράμματα. Αυτά που κρατούσε για τις σπουδαίες στιγμές: μια ευχετήρια κάρτα, μια εγγραφή στο ημερολόγιο από εκείνες που είχαν στοιχεία ονείρου και ελπίδας, ένα σημείωμα σε έναν φίλο.
Οταν οι άλλοι διάβαζαν τα σημειώματά της, έκανε έναν κόπο παραπάνω. Ηθελε να είναι ευανάγνωστα και καθαρά, περιποιημένα, τακτικά. Οταν βιαζόταν όμως… Μερικές φορές δεν καταλάβαινε κι η ίδια τι έγραφε: έλειπαν γράμματα και συλλαβές, ρήματα κόβονταν, η στίξη χόρευε…
Αλλά αυτή ήταν μια επίσημη στιγμή. Περίμενε ένα από τα λίγα πράγματα που θύμιζαν κανονική ζωή εδώ και σχεδόν έναν χρόνο: το χιόνι.
Η Μετεωρολογική Υπηρεσία δεν άφηνε καμία αμφιβολία στις προβλέψεις της: στην καρδιά του Ιανουαρίου θα έκανε επιτέλους χειμώνα. Και μάλιστα βαρύ, με μεγάλα κρύα και χιόνια και παγετό και από όλα. Ακόμα και στη μεγαλούπολη, που ο πραγματικά βαρύς χειμώνας είναι κάτι σπάνιο να δεις. Ασε που φέτος ούτε ελαφρύ χειμώνα δεν είχαμε δει. Ολα θύμιζαν ένα παρατεταμένο δροσερό φθινόπωρο.
Βλέπεις, υπό κανονικές συνθήκες, η κίνηση και τα αυτοκίνητα είναι πολλά, άρα και το μικροκλίμα της πρωτεύουσας κάπως θερμότερο. Οπότε τα χιόνια κρατάνε λίγο, οι νιφάδες πέφτουν ίσα για να λιώσουν σε ένα μάλλινο κασκόλ ή σε μια εκτεθειμένη μύτη.
Διάβαζε τις μετεωρολογικές προβλέψεις με λαχτάρα. Τέσσερις μέρες μέχρι να χιονίσει, τρεις ημέρες, δύο… Και μπορεί να ήξερε τι θα πει κακοκαιρία και ότι άνθρωποι θα υπέφεραν κάπου από αυτήν, αλλά είχε τόσο λαχταρήσει να ζήσει κάτι που θα ήταν κανονικό.
Καθώς αράδιαζε τις σκέψεις της στο χαρτί, έτσι με ωραία στρογγυλά γράμματα, της φάνηκε ότι και ο καταναγκαστικός εγκλεισμός μέσα στον χιονιά μπορεί να μην της έμοιαζε τόσο βαρύς. Θα είχε έναν πραγματικό, ορατό και απτό λόγο για να μείνει σπίτι. Θα έκανε και μια ωραία βόλτα ίσως στη γειτονιά, έτσι για να ακούσει τα βήματά της να χάνονται στο λευκό χαλί, θα μύριζε τον βοριά και θα άνοιγαν τα πνευμόνια της και επιτέλους θα φορούσε κάτι πραγματικά ζεστό και βαρύ, όπως αρμόζει στην εποχή. Και δεν θα την πείραζε και τόσο να έχει καλυμμένο το πρόσωπό της. Προτιμούσε το ζεστό μαντίλι της από την άχαρη χειρουργική μάσκα.
Είχε βαρεθεί να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να βλέπει τον εαυτό της με αθλητικές φόρμες και φαρδιές πιτζάμες.
Αν ερχόταν όμως το χιόνι…
Θα έφτιαχνε ζεστό κακάο και τηγανίτες με μέλι, θα καθόταν στην πολυθρόνα και θα απολάμβανε την ομορφιά του λευκού πάνω στα πεύκα. Ισως να έβλεπε και τα παιδάκια της γειτονιάς να παίζουν χιονιές. Μπορεί να άφηνε και λίγο το παράθυρο ανοιχτό, να αεριστεί το σπίτι και να πάρει λίγη από τη δροσερή καθαριότητα του βοριά.
Οι μυρωδιές από τον φούρνο απέναντι θα γίνονταν πιο δυνατές και γαργαλιστικές κι ίσως να έμπαινε στον πειρασμό, μαζί με το ψωμί, να φέρει στο σπίτι ένα ωραίο τσουρέκι ή ένα γλυκό -κι ας φάγαμε λίγα παραπάνω τις μέρες των γιορτών. Και το βράδυ θα έπινε και ένα ποτηράκι λικέρ – έτσι για να ζεσταθεί.
Είχε αρχίσει να κάνει κρύο όταν έκλεισε το σημειωματάριο και πήγε να ετοιμάσει κάτι πρόχειρο για το βράδυ. Ο ουρανός από το παράθυρο της κουζίνας ήταν κόκκινος. Προμήνυμα της κακοκαιρίας, του χιονιά. Το νέο φεγγάρι είχε χαθεί πίσω από τα βαριά σύννεφα.
Αναλογίστηκε πόση ελπίδα είχε εναποθέσει στη βαρυχειμωνιά. Θύμωσε λίγο που το έκανε, αλλά συγχώρεσε σχεδόν αμέσως τον εαυτό της. Μήνες τώρα ζούσε με τους περιορισμούς και τις νουθεσίες, έπνιγε επιθυμίες και λαχτάρες, ζούσε τις ελάχιστες χαρές σαν να μην υπήρχε αύριο και μετά την έπνιγαν οι φόβοι. Αυτό δεν είναι ζωή, σκεφτόταν.
Την ώρα που ξάπλωσε να κοιμηθεί προσευχήθηκε σχεδόν να ξυπνήσει το πρωί και όλα να είναι λευκά. Εστω για λίγο.
