Είναι πραγματικά απίστευτο πώς μπορεί ξαφνικά κάποιος εκεί που δεν το περιμένεις να σου αλλάξει τη ζωή και πάνω από όλα να σου αλλάξει τον χαρακτήρα…
Δηλαδή να είσαι ένα «παιδί διαμάντι», όπως όλοι λένε –οι δικοί σου, οι άνθρωποι της γειτονιάς σου, οι άνθρωποι στο γυμναστήριο που συχνάζεις…– και ξαφνικά…
Και ξαφνικά να βρίσκεται ένας παλιοεργαζόμενος στο μετρό – ή σε κάτι τέτοιο τέλος πάντων και να σου σπάει τα νεύρα σε τέτοιο βαθμό που μόνος σου ή και με τον αδελφό σου, δεν έχει σημασία, να φτάνεις στο σημείο από τη μια στιγμή στην άλλη, να τον βάζεις κάτω και να τον πλακώνεις στα μπουνίδια και στις κλοτσιές και να τον στέλνεις στο νοσοκομείο…
Κι όχι μόνο αυτό, αυτό είναι το λιγότερο, το χειρότερο είναι να ζεις σε μια εποχή, παλιοεποχή θα την έλεγα, που παντού υπάρχουν κάμερες και σε καταγράφουν…
Και, δυστυχώς, γιατί αυτό θα πει ατυχία, να υπάρχει άνθρωπος της αστυνομίας εκεί που να σου δίνει τη σωστή συμβουλή –να κάνεις την πάπια, τη χήνα, την κότα, τον τρελό κι άλλα τέτοια– αλλά να τον παίρνεις και στον λαιμό σου γιατί αυτή η παλιοκάμερα δεν είχε χαλάσει εκείνη την ώρα…
Φυσικά οι δικηγόροι σου παρέα με διάφορες πρωινομεσημβρινές εκπομπές κάνουν ό,τι μπορούν για το καλό σου –και βέβαια και για το κακό του παλιοεργαζόμενου στο μετρό που λέγαμε– αλλά είναι κι εκείνος ο βλάκας, ποιος ήταν δεν θυμάμαι, που είχε πει πως μια φωτογραφία είναι όσο χίλιες λέξεις και βέβαια η κινούμενη εικόνα έχει πολλές τέτοιες φωτογραφίες…
Κάπως έτσι, δύο «παιδιά διαμάντια» αδελφάκια βρίσκονται στα 15 και στα 17 τους σε πολύ άσχημη κατάσταση, ενώ οι «άνθρωποι» γύρω τους –γυμναστήρια, γειτονιές και τα ρέστα– απορούν πώς τέτοια «παιδιά διαμάντια» έκαναν κάτι τέτοιο εξαιτίας ενός «παλιανθρώπου» στο μετρό που τους έσπασε τα νεύρα…
Από την άλλη κάποιοι «άνθρωποι» ανώτατοι «αξιωματούχοι» σε έγκυρα αθλητικά σωματεία, αλλά και σε εκκλησίες και σε άλλα «ευαγή» ιδρύματα με κοινωνικό κύρος «παρασύρονται» από κάτι «παλιοκορίτσια» αλλά και κάτι «παλιοαγόρια» και οδηγούνται σε ακραίες σεξουαλικές επιθυμίες αλλά και πράξεις…
Φοβερά δεν είναι όμως…
Ακου τώρα τι θυμήθηκα… Το 1957, τον Δεκέμβρη, η Σοφία Βέμπο στο θέατρο Κυβέλης στο Σύνταγμα, αν θυμάμαι καλά, είχε ανεβάσει την επιθεώρηση «Ανθρωποι και Παλιάνθρωποι»…
Αυτό δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό ξαφνικά, αλλά του Τάσου Παππά του άρεσε πολύ να γράφω στα κομμάτια μου ιστορίες του παλιού θεάματος…
Αλλά μήπως έτσι δεν είναι και η ζωή μας; Γεμάτη «ανθρώπους» και «παλιανθρώπους». Και το κακό είναι ότι οι δεύτεροι τελευταία αρχίζουν και πολυμιλάνε δημοσίως, ενώ οι κακόμοιροι οι πρώτοι έχουν εναντίον τους πια ακόμα και την τεχνολογία.
