Τότε στο… κολέγιο με τον Πάνο

Συμμαθητές στο Γυμνάσιο, συμμαθητές και κολλητοί φίλοι στο Λύκειο με τον Πάνο Σαράκη εκεί στο Β’ Λύκειο Αγρινίου ή στο «κολέγιο» όπως το λέγαμε όσοι περάσαμε από αυτό την εποχή εκείνη. Συνονόματοι… ισοϋψείς, διαφορετικοί ως χαρακτήρες, κολλήσαμε. Στο ίδιο θρανίο τις πιο πολλές φορές, μαζί στα διαλείμματα, μαζί στη βόλτα, αν και ο Πάνος δεν πολυέβγαινε.

Προτιμούσε να πηγαίνει για μπάλα. Είχε πάθος με την μπάλα, βιρτουόζος… της μιλούσε που λένε στην ποδοσφαιρική διάλεκτο! Δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς παρά μόνο με φάουλ. Ημασταν πάντα συμπαίκτες όταν παίζαμε στην ώρα της γυμναστικής ή στα κενά, με διάλεγε στην ομάδα του γιατί αλλιώς δεν θα έπαιζα… δεν το πολυκατείχα το τόπι.

Στην Γ’ Λυκείου συζητάγαμε τι θα κάνουμε. Είχα αποφασίσει ότι θα ακολουθήσω τον δρόμο της δημοσιογραφίας και του το έλεγα συχνά. Του άρεσε η ιδέα, αλλά δεν το αποφάσιζε. Και ξαφνικά τον Σεπτέμβριο μου το ξεφούρνισε ότι θα ανέβαινε κι αυτός στην Αθήνα να πάει στο Εργαστήρι. Δεν έτυχε να δουλέψουμε ποτέ μαζί, όσα διαβάζω όμως για τον Πάνο από τους συναδέλφους της «Εφ.Συν.» είναι ακριβώς αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του που είχε και στην εφηβική μας ηλικία… Καλό ταξίδι, φίλε των λυκειακών μας χρόνων.