Σε ανάρτηση της 29/11/2020 έγινε μια αναφορά στον λιμό λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Ενας φίλος στο messenger μου ζήτησε να του εξηγήσω πώς συνδέεται ένα γεγονός του 1760 με την κυβερνητικοποίηση του Φουκό και τη σημερινή γυάλινη Δημοκρατία.
Η περίπτωση του λιμού αποτελεί σημείο αναφοράς για τον Μπένγιαμιν, τον Φουκό, τον Αγκάμπεν και για όσους μέχρι τώρα έχουν ασχοληθεί με την περίφημη «εξαίρεση» και τη διαχείρισή της μετέπειτα από την κρατική εξουσία.
Λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση ξέσπασε στη Γαλλία ένας μεγάλος λιμός. Μέχρι τότε οι λιμοί αντιμετωπίζονταν με την αποθήκευση μεγάλων ποσοτήτων σιτηρών. Ο Φρανσουά Κινέ (François Quesnay), ένας από σημαντικότερους οικονομολόγους της εποχής και από τους βασικούς εκπροσώπους του κινήματος των φυσιοκρατών, πρότεινε κάτι εντελώς αντίθετο από τη μέχρι τότε κρατική πρακτική. Αντί να υπάρχει πρόβλεψη για τον λιμό, να υπάρχει απλά η διαχείριση των συνεπειών του λιμού. Δεν κοστίζει και στο κατόπι τα κέρδη με τους κατάλληλους μηχανισμούς θα είναι πολλαπλά. Γιατί δηλαδή να τρέχουμε να προλάβουμε την επιδημία, τον λιμό και κάθε καταστροφή;
Ας τα αφήσουμε λοιπόν να εκδηλωθούν κι εμείς στη συνέχεια θα τα χειριστούμε ανάλογα. Θα «διακυβερνήσουμε» τις συνέπειες προς την κατεύθυνση που εμείς επιθυμούμε. Που πάει να πει, όπως λέει και ο Αγκάμπεν: «Δεν ενδιαφέρει η τάξη, η αταξία ενδιαφέρει». Ο,τι πιο ευφυές παρήγαγε μέχρι τώρα ο καπιταλισμός και βάσει αυτής της λογικής διαχειρίζεται κάθε κρίση μέχρι τις μέρες μας. Οποιαδήποτε κρίση κι αν είναι αυτή, είτε φυσική είτε τεχνητή. Από εδώ και πέρα εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την έξη της φιλελεύθερης οικονομοκρατίας με τις κατασταλτικές δυνάμεις, τον φόβο και γενικότερα τη «μέριμνα» για την ασφάλεια των υπηκόων τους…
