Οπως είδαμε το περασμένο Σάββατο, στη δεύτερη συνέχεια αυτού του μικρού αφιερώματος στην Επανάσταση του 1821, το 1823 δεν είχαμε σημαντικά πολεμικά γεγονότα και από τις δύο πλευρές.
Ετσι, οι μεν Ελληνες επιδόθηκαν στο αγαπημένο τους σπορ -τον Εμφύλιο, δεύτερο στη σειρά-, οι δε Τούρκοι είχαν τον καιρό να σκεφτούν ότι η καταστολή των ξεσηκωμένων ήταν πιο δύσκολη απ’ όσο είχαν υπολογίσει. Και ζήτησαν τη βοήθεια των Αιγύπτιων υποτελών τους.
Η εντολή του σουλτάνου Μαχμούτ Β’ στον σατράπη της Αιγύπτου ήταν: Να καταλάβεις την Πελοπόννησο για λογαριασμό μου και σου χαρίζω την Κρήτη. Ο Μοχάμεντ Αλι υπάκουσε και έστειλε τον γιο του, Ιμπραήμ, με μεγάλο στρατό και στόλο να κάνει τη δουλειά. Ο ελληνικός στόλος τον εμπόδισε για λίγο, αλλά τελικά ο Ιμπραήμ αποβιβάστηκε στην Πύλο (Φεβρουάριος 1825) και άρχισε -και αυτός- τη σφαγή.
Το παράκανε όμως: Ηταν τόσες οι αγριότητες εναντίον του πληθυσμού, ώστε ξεσηκώθηκε η Ευρώπη. Ετσι, τρεις από τις πέντε Μεγάλες Δυνάμεις -Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία- αποφάσισαν να διώξουν τον Ιμπραήμ από την Ελλάδα, κάτι που ήταν και προς το δικό τους συμφέρον βέβαια.
Η Πρωσία και η Αυστρία δεν συμμετείχαν, πιστές στην αντίθεσή τους προς κάθε επαναστατικό κίνημα. Σκοπός των τριών φιλελληνικών Δυνάμεων ήταν να μεσολαβήσουν ώστε να σταματήσουν οι σφαγές, να διώξουν τον Ιμπραήμ από την Πελοπόννησο και να πιέσουν την Τουρκία να αναγνωρίσει την Ελλάδα ως αυτόνομο κράτος, υποτελές όμως σ’ αυτήν.
Ο Μαχμούτ ούτε να τ’ ακούσει: Ηθελε να παραδοθούν οι Ελληνες άνευ όρων, να τιμωρηθούν -δηλαδή να κρεμαστούν- οι αρχηγοί της Επανάστασης και να μείνουν όλα όπως ήταν πριν. Ο Ιμπραήμ, πάλι, συμφωνούσε, δήθεν, με τους Τρεις, αλλά δεν μπορούσε, έλεγε, να μην εκτελέσει τις διαταγές του σουλτάνου.
Με τα πολλά, στις 20 Οκτωβρίου του 1827, ο Βρετανός ναύαρχος Εντουαρντ Κόδριγκτον, ο Γάλλος Ανρί Δεριγνί και ο Ολλανδός, στην υπηρεσία της Ρωσίας, Λογγίνος Χέυδεν, μπαίνουν με τα καράβια τους στον κόλπο του Ναβαρίνου, όπου ήδη βρισκόταν παραταγμένος ο τουρκο-αιγυπτιακός στόλος. Αν και οι εντολές από Λονδίνο, Παρίσι και Αγία Πετρούπολη δεν περιελάμβαναν εμπλοκή, από μια παρεξήγηση ή από ένα λάθος κάποιου Τούρκου ναύτη -κατά την αγγλική εκδοχή- άρχισε το κανονίδι. Το βράδυ της ίδιας μέρας βρήκε τον τουρκο-αιγυπτιακό στόλο κατεστραμμένο.
Τα σχέδια του σουλτάνου είχαν αποτύχει. Ακολούθησε κι ένας άτυχος γι’ αυτόν πόλεμος με τη Ρωσία (1828-1829) και 1) ο σουλτάνος δέχτηκε τη δημιουργία ελληνικού κράτους -Μάρτιος 1829- και 2) ο Ιμπραήμ διώχτηκε στην Αίγυπτο από τον Γάλλο στρατηγό Μεζόν. Η Επανάσταση είχε αποφύγει την κατάρρευση.
*Για το «Ναβαρίνο» το Αλλοπαράκι μου στηρίχτηκε στο σχετικό τεύχος της καλής σειράς «Μεγάλες Μάχες» της «Στρατιωτικής Ιστορίας» (συγγραφέας ο Δ. Μπελέζος). Ετσι έμαθε ο Ταρζάν, επιτέλους, τι ήταν αυτό το σπουδαίο Ναβαρίνο.
