Eχει δίκιο ο Κύρκος Δοξιάδης γράφοντας εχθές εδώ στην «Εφ.Συν.» πως το πρόταγμα των ημερών «Η υγεία πάνω απ’ όλα» είναι «η αυτονόητη -και πράγματι ακαταμάχητη- δικαιολογία για την αναβολή επ’ αόριστον της πολιτικής αντίστασης και ανυπακοής».
Μόνο που «ιστορικός υλιστής» (έτσι τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζεται ο Δοξιάδης στην κατακλείδα του άρθρου του) δεν είναι μόνον όποιος επισημαίνει τις αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, αλλά κι αυτός που είναι σε θέση να διαβάλλει τη διαλεκτική, επειδή «θυμάται» πως καταγωγική ρίζα του ανθρώπου είναι η ηδονή, της οποίας η υγεία (όπως άλλωστε και η αρρώστια) δεν συνιστούν παρά ένα σύμπτωμα.
Εξ ου και η δυστυχία (του πολιτισμού;) για την οποία το «πολιτεύεσθαι», όπως άλλωστε και το «αρθρογραφείν», είναι και δεν είναι λύση. (Μάλλον δεν είναι.)
