Ξαπλώστρες, άμμος, αντηλιακά, νευρώσεις, φαλλοί, γυμνιστές, σάτυροι, ερωτικά γράμματα, απογοητεύσεις, λαγνεία, ανελέητος σεξισμός, κλισέ, τουρίστριες που γαντζώνονται από τα «καμάκια» των νησιών, ο Τάκης ο σπασίκλας της παρέας που περιφέρεται με το βρακί και μισεί το καλοκαίρι, η νευρωτική που μοιράζει αφειδώς χάπια και φωνάζει «χημεία είμαστε και στη χημεία καταλήγουμε», κλάματα, οδυρμοί, χωρισμοί γραμμένοι με λίγες λέξεις στο πίσω μέρος ενός ειδυλλιακού τοπίου.
Καταστάσεις οικείες, επιθυμίες ξεκάθαρες κι ενδόμυχες, προοπτικές καταδικασμένες. Ποιος δεν χώρισε, δεν ερωτεύτηκε, δεν υπέφερε σε ένα ελληνικό νησί; Ολα βρίσκουν μια χαρά τη θέση τους στις «Ερωτικές καρτ ποστάλ από την Ελλάδα». Η σπονδυλωτή μουσική φάρσα γύρω από τον μύθο του ελληνικού θέρους που έγραψαν και παρουσιάζουν ο Ανέστης Αζάς και η Λένα Κιτσοπούλου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση είναι μια σύγχρονη επιθεώρηση για το καλοκαίρι του νεοέλληνα. Γι’ αυτήν δηλαδή τη γεμάτη προσδοκίες και διαψεύσεις εποχή που συχνά ανάγεται σε εθνική φαντασίωση.
Φέτος, ελέω κορονοϊού η φαντασίωση θάμπωσε. Η ανεμελιά έγινε φόβος κι οι διαψεύσεις νίκησαν τις προσδοκίες. Πολύτιμες λοιπόν οι δύο ώρες σχολίων, γέλιου και πικρών διαπιστώσεων που προσφέρουν οι «Ερωτικές καρτ ποστάλ» σε μια εποχή που παραδοσιακά τακτοποιούμε τις καλοκαιρινές αναμνήσεις (δυστυχώς δύσκολα θα βρείτε εισιτήριο ώς τις 8 Νοεμβρίου που συνεχίζονται). Οχι μόνο γιατί διακωμωδούν όσα στερηθήκαμε το φετινό καλοκαίρι ντύνοντας με καυστικό χιούμορ τις σκηνές της πανδημικής μας καθημερινότητας. Αλλά κυρίως γιατί μας θύμισαν πόσος ξεχασμένος πλούτος αναμνήσεων κρύβεται στα καλοκαίρια του παρελθόντος. Κοινώς, όταν η παρηγοριά δεν έρχεται από το χθες, ας κοιτάξουμε μήπως η λύση κρύβεται λίγο πιο πίσω.
