Εξωστρεφέστατη η Aννα Διαμαντοπούλου στο χθεσινό της άρθρο στα «Νέα», εν όψει εκλογών για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ. «Οραματιζόμαστε», λέει, «έναν κόσμο ειρήνης, ανάπτυξης και ευημερίας». Φιλελεύθερο, υποθέτω, και όχι νεοφιλελεύθερο – όπως τον εννοεί άλλωστε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης που την επέλεξε.
Εναν δηλαδή καπιταλισμό υποθετικού κράτους, «όπου η καπιταλιστική τάξη θα αποτελούσε ένα μοναδικό τραστ και όπου μια οργανωμένη οικονομία θα απέτρεπε τις κρίσεις», όπως, κατά σύμπτωση, τον οραματίστηκε και ο άτυχος Μπουχάριν.
Καπιταλισμό, τόσο τέλεια οργανωμένο που θα κατέληγε να μοιάζει κατά γράμμα με τον σοσιαλισμό επί ΠΑΣΟΚ της χρυσής εποχής Διαμαντοπούλου. Πώς να μη διερωτάται τότε και ο εξίσου άτυχος Λοβέρδος «αν τελικά συγκυβερνά με τη Ν.Δ., αλλά με ευθύνη κάποιων, και δεν το ξέρει»;
