Για το Πολυτεχνείο

Κι ήταν κι αυτοί που επέλεξαν τον θάνατο στον θάνατο γιατί αγαπούσαν πολύ τη ζωή. Που η πύλη ήταν το μεγαλύτερο κατώφλι τους. Το πιο σημαντικό. Το κατώφλι της ζωής τους. Που το αν θα έπεφτε ή όχι ήταν θέμα αξιοπρέπειας ή ανηθικότητας. Που μιλούσαν δυνατά για να ακουστούν και ψιθύριζαν για να ακουστούν ακόμα περισσότερο. Είχαν την τιμή να καταλάβουν και το θάρρος να αποδεχτούν ότι μια μέση λύση δεν υπήρχε.

Ηταν ξεκάθαροι και ευθείς στον λόγο τους, στις πράξεις τους, στον ραδιοφωνικό τους σταθμό, στο βλέμμα τους. Ή μπροστά ή πουθενά! Εδώ Πολυτεχνείο. Εδώ η ελευθερία όπως της αρμόζει. Εδώ ψωμί αληθινό κι ας είναι μπαγιάτικο. Εδώ παιδεία όπως την όρισαν οι πρώτοι των πρώτων. Φωνές, συνθήματα, χειρονομίες γιατί ήθελαν αυτά που δικαιούνταν απ’ τη γέννα. Κι έγιναν ήρωες; Οχι, δεν έγιναν. Γεννήθηκαν ήρωες.

Νοέμβριος του 1973: η μόνη κατάληψη που είχε νόημα, λόγο ύπαρξης και αποτέλεσμα. Σαν αυτή καμία άλλη. Σαν αυτούς κανείς. Κι εμείς; Εμείς απλά αρκεστήκαμε να τραγουδάμε μια φορά τον χρόνο «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία». Ναι, σαφέστατα και την είχε, αλλά δεν φτάνει μία φορά να τη γράψει κάποιος στον τοίχο. Η ιστορία του τότε καλύπτεται απ’ τις επόμενες. Ο τοίχος βάφεται, ξαναβάφεται, λερώνεται, ασπρίζεται, ξεπλένεται και πρέπει κάθε μέρα να γράφεται η νέα ιστορία.

Εμείς, λοιπόν, τι κάνουμε; Δεν γράφουμε καμιά ιστορία. Γιατί δεν έχουμε χέρια, δεν έχουμε στόμα, δεν έχουμε φωνή, δεν έχουμε μπογιές κι οριακά δεν έχουμε σώμα. Τώρα είμαστε μονάχα αριθμοί σε ψηφιοποιημένη μορφή. Τώρα είμαστε οθόνες με τρεμάμενη φωνή, ανάπηροι από επιλογή και στάσιμοι «λόγω συνθηκών». Τώρα είμαστε σχεδόν άυλοι. Αγαπήσαμε την κατάντια μας περισσότερο απ’ όσο αγάπησε η γη τον ουρανό. Επαινούμε τον εαυτό μας ξανά και ξανά, απερίσκεπτα, με άπειρη επιείκεια κι ανοχή, όπως κάνει η μάνα στο παιδί της.

Σήμερα δεν είναι γιορτή. Δεν γιορτάζουμε την ελευθερία. Σήμερα πενθούμε. Περισσότερο από ποτέ. Και κάθε μέρα περισσότερο. Σήμερα μυρίζει θάνατος (σαν κι εκείνον) κι αύριο θα βρομάει χειρότερα, και μεθαύριο ακόμα πιο πολύ. Γιατί «καταφέραμε» να σηκώσουμε την πύλη. Σήμερα πενθούμε γιατί η πύλη που έπεσε, που σήμαινε νεκρούς, νεανικό αίμα, γροθιά στον φασισμό, στο σύστημα των κακών, αναγέννηση της ελευθερίας, αντικαταστάθηκε από πολλές πόρτες, μικρότερης κλίμακας, μία για τον καθένα. Μια κλειστή πόρτα στην οικία μας, δυο στροφές το κλειδί και πολλά λουκέτα για σιγουριά.

Δεν σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων, γιατί απλούστατα δεν είμαστε ελεύθεροι, δεν είμαστε αγωνιστές, δεν είμαστε Ελληνες. Είμαστε κάτι άλλο, ένα υβρίδιο αλλόκοτο με ψευδαισθήσεις και περίεργες συμπεριφορές, που φτιάχνουμε μόνοι μας τη φυλακή μας κι ύστερα είμαστε τρισευτυχισμένοι μες στη δυστυχία μας.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα λέω το ίδιο ακριβώς πράγμα: ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ήρωες κι ένα τεράστιο συγγνώμη για τη δική μας προδοσία απέναντί τους. Αρχισαν τον χορό κι εμείς χάσαμε τα βήματα. Μπουρδουκλωθήκαμε. Βάλαμε τρικλοποδιά στον εαυτό μας και έχουμε το θράσος να αυτοαποκαλούμαστε σπουδαίοι.

Τώρα είμαστε εμείς μέσα κατ’ επιβολή των έξω. Και θα είμαστε για πάντα μέσα γιατί η εξέγερση πλέον περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους που ’χουν βγάλει αυτιά καθώς τα λέμε και τα ξαναλέμε μόνο σ’ αυτούς. Γιατί φοβόμαστε να πληρώσουμε το τίμημα, όποιο κι αν είναι αυτό. Πρέπει να βγούμε έξω να ανακοινώσουμε τη μιζέρια μας γιατί η ανακοίνωση εξ ορισμού είναι μια εξωστρεφής πράξη που λαμβάνει χώρα σε δημόσιο έδαφος.

Κι όχι ο καθένας μόνος του, κι όχι δυο-δυο σαν τους Χιώτες, αλλά όλοι μαζί. Τότε μόνο θα έχουμε ίσως το ελάχιστο δικαίωμα να πάρουμε έναν τίτλο περίπου ηρωικό. Μέχρι τότε, ανυπόφορα ανήμποροι θα στροβιλιζόμαστε γύρω απ’ το τραπέζι της κουζίνας και γύρω απ’ τον εαυτό μας σαν σωστοί αυτοκαταστροφικοί χαρακτήρες. Θα εκπέμπουμε την τοξικότητά μας στις δικές τους συχνότητες… Εδώ Πολυτεχνείο. Κωδικός 7: Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Θέλω να βγω έξω απ’ τη φυλακή μου. Θέλω να ζήσω…

*φοιτήτρια αρχιτεκτονικής

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 16/11/2020.