Είναι η Ημέρα των Νεκρών. Είναι ένα (υπέροχο όμως!) ζευγάρι γκέι από την Ουρουγουάη, ο ένας ελληνικής καταγωγής. Είμαστε σε ένα καφέ. Δικό τους είναι το καφέ. Στην Αθήνα. Την Ημέρα των Νεκρών έδωσαν το πρώτο τους φιλί πριν από 35 χρόνια. Και από τότε, κάθε χρόνο, στο καφέ τους, διοργανώνουν μια έθνικ φιέστα: πολυμορφική, πολυφωνική, ελεύθερη, πολύχρωμη, συνεργατική, ανεξάρτητη, ερωτική, ζωντανή. Ζωντανή, με ζωντανούς μαζί και νεκρούς. Γιατί ειδικά αυτή την Ημέρα πιστεύεται ότι οι δεύτεροι μπορούν να επικοινωνήσουν με τους πρώτους.
Η νέα ταινία του Νίκου Κορνήλιου «Canto Si Tu Cantas / Τραγουδώ αν τραγουδάς» διαδραματίζεται στον χρόνο μιας ημέρας, της συγκεκριμένης μέρας, στο συγκεκριμένο καφέ. Το σκηνικό, παρότι το ίδιο, φαντάζει εξαιρετικά ζωντανό, καθώς οι χαρακτήρες που κινούνται μέσα του συν-λειτουργούν μαζί του. Ο χρόνος –από το πρωί έως το βράδυ– είναι ο απολύτως απαραίτητος για να δομηθούν οι χαρακτήρες αυτοί: ετερόκλητες προσωπικότητες του σήμερα, ένα εθνογραφικό και ταξικό κολάζ, που η καθεμιά έχει να διηγηθεί τη δική της ιστορία. Ευφυής η σύλληψη ενός ουσιαστικά αυτοσχεδιαστικού σεναρίου, αν και γνώριμη τακτική του σκηνοθέτη, στη συγκεκριμένη ταινία δένει σφιχτά με το μοντάζ και τη δομή του φιλμ.
«Η ταινία είναι σχεδόν συνεργατική – δεν γίνονται αλλιώς τέτοιες ταινίες», μας εξηγεί ο Νίκος Κορνήλιος. «Οπως έγινε και στην προηγούμενη ταινία μου, τη “Μητριαρχία”, έτσι κι εδώ το φιλμ παίρνει μορφή μέσα από τις πρόβες. Μου αρέσει αυτή η αυτοσχεδιαστική αίσθηση καθώς ενέχει μια διάθεση ελευθερίας και παιχνιδιού. Ωστόσο θα έλεγα πως ουσιαστικά είναι το αντίπτυχο της “Μητριαρχίας”: εκεί έβγαινε το “Η Τέχνη καταστρέφει”, ενώ από αυτή προκύπτει πως “Η Τέχνη σώζει”… ».
«Ναι, μ’ αρέσει ν’ αλλάζω από ταινία σε ταινία» συνεχίζει. «Το “Τραγουδώ αν τραγουδάς” είναι μία αισιόδοξη ταινία, παρότι προέκυψε από έναν βαθύ προβληματισμό μου: με απασχολεί πολύ το ζήτημα της απομόνωσης στην πόλη. Βιώνουμε κοινότητες και κοινωνίες όπου οι άνθρωποι είναι μόνοι τους και είναι καλά μ’ αυτό. Προσωπικά, αντιτίθεμαι σε αυτή την ψυχολογική ανάλυση που θέλει το άτομο να είναι καλά μόνο του και από μόνο του. Το ζήσαμε έντονα και μέσα στην καραντίνα αυτό. Πες με “παλιό” αν θες, αλλά μ’ αρέσει το μοίρασμα, η σύμπραξη, το “είμαι καλά με τους άλλους”. Για μένα το “αν είσαι καλά με τον εαυτό σου, είσαι καλά και με τους άλλους” ισχύει στην αντιστροφή του: η δύναμη της ζωής προέρχεται από το όλον. Είσαι καλά με τους άλλους; Τότε είσαι καλά και με σένα τον ίδιο. Και τότε αρχίζει η πραγματική “γιορτή” (όπως φαίνεται και μέσα στην ταινία): τότε εμφανίζονται οι επιθυμίες, οι μνήμες, γίνονται αποκαλύψεις ψυχής και ο χώρος και ο χρόνος αποσυνδέονται από τις ίδιες τους τις διαστάσεις».
«Γι’ αυτό είναι αισιόδοξη αυτή τη ταινία» καταλήγει ο σκηνοθέτης. «Γιατί το μοίρασμα αφ’ εαυτού του είναι αισιόδοξο. Δεν θέλω το “όχι μαζί”, “όχι αγκαλία”, “όχι στο ίδιο τραπέζι”… Δεν λέω ότι θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Δεν λέω καν ότι μπορεί και αυτό το σύστημα να λειτουργεί. Λέω ότι για μένα αυτό δεν είναι ζωή! Προσδοκώ τη ζωή, λειτουργώ και δημιουργώ μέσα της, την αναζητώ. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησα την Ημέρα των Νεκρών: γιατί τότε, έστω και μεταφορικά, έστω και μεταφυσικά, ο θάνατος αγκαλιάζει τη ζωή, κάνοντας τη δεύτερη να θριαμβεύσει».
Η ταινία «Canto Si Tu Cantas / Τραγουδώ αν τραγουδάς» θα κάνει πρεμιέρα στη φετινή 26η διοργάνωση των Νυχτών Πρεμιέρας (23/9 – 4/10) και ευχόμαστε να πάρει αμέσως μετά διανομή, καθώς αποτελεί μια εξαιρετική ελληνική ταινία, διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει και πολύ περισσότερο ανθρώπινη από ό,τι έχουμε συνηθίσει.
Είναι ενδιαφέρον δε το γεγονός ότι οι φετινές συμμετοχές από Ελληνες κινηματογραφιστές ξεπέρασαν και τον περσινό αριθμό-ρεκόρ (311), φτάνοντας τις 342, «κάτι που αποδεικνύει ότι το ελληνικό σινεμά είναι παρόν και δραστήριο αλλά και ότι οι νέοι Ελληνες και οι νέες Ελληνίδες δημιουργοί εμπιστεύονται την παρουσία του έργου τους στις “Νύχτες Πρεμιέρας” και το κοινό τους», όπως λένε οι ίδιοι οι διοργανωτές και όχι άδικα. Καλή θέαση λοιπόν και είθε να δούμε και άλλες καλές ελληνικές ταινίες, πέρα από τα τετριμμένα και καθιερωμένα, όπως η ταινία του Νίκου Κορνήλιου.
Ταυτότητα ταινίας
Σενάριο, Παραγωγή, Σκηνοθεσία: Νίκος Κορνήλιος. Συνεργασία στο σενάριο: Ευγενία Παπαγεωργίου και οι ηθοποιοί της ταινίας. Φωτογραφία: Γιάννης Μισουρίδης, Χριστόφορος Γεωργούτσος. Μοντάζ: Ευγενία Παπαγεωργίου. Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Σταματέλλης. Ηχοληψία: Αλέξης Κουκιάς-Παντελής, Αρης Παυλίδης. Σκηνικά/κοστούμια: Χρήστος Κωνσταντέλλος. Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτης Στεργιανός. Βοηθός Σκηνογράφου: Αλεξάνδρα Μπαλωμένου
Παίζουν: Γιάννης Πετσόπουλος, Paris Ferraro, Βαγγέλης Ρόκκος, Θοδωρής Ματινόπουλος, Γιώργος Ντούσης, Νατάσα Γαβαλά, Ιρις Μπαγλανέα, Σοφία Καπράνου, Γαβριέλα Βασδέκη, Λάμπρος Αποστόλου, Δέσποινα Γαλανάκη, Σπύρος Τσίκνας, Δάφνη Μανούσου, Ιωάννα Μιχαλά, Σπύρος Βάρελης, Κατερίνα Κωνσταντούρου, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης, Νατάσα Ρουστάνη, Κatia Leclerc O’Wallis κ.ά.
Μουσικοί (η μουσική είναι ζωντανή στην ταινία): Κατερίνα Κωσταντούρου, Σταύρος Παργινός, Σταμάτης Πασόπουλος, Μάιρα Μιλολιδάκη, Roman Gomez, Martha Moreleon, Αlejandro Diaz, Pedro Fabian, Κωστής Βαζούρας, Oscar Pozzo, Herman Mayr, Mislav Rezic, Ana Chifu, Ρέα Πικίου.
-320x213.jpg)
