Γιάννης Σεφεριάδης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εκείνη τη νύχτα δεν έκλεισε μάτι. Το βουητό στο κεφάλι του γινόταν κάλεσμα. Μέσα στη γνώριμη για εκείνον απομόνωση δυνάμωνε η φωνή του. Η στιγμή είχε φτάσει. Δεν το ζήτησε. Αλλά τώρα δεν θα περίμενε εγκρίσεις. Η αποστασιοποίηση απαιτούσε στάση και οι πολύπαθες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά θα γίνονταν λόγια προς όλους. Το ταξίδι για να «ξεστραβώσει τα στραβά» είχε ήδη ξεκινήσει.

Ως αγγελιοφόρος της αλήθειας τη γιόρταζε. Σε αγρούς νέους έπεφτε πλανόδιος πάνω σε φωνές που έλεγαν: «Μέσω της αλήθειας η επιστήμη, ως αγγελιοφόρος της, θα βασιλέψει ξανά».

«Τώρα θα ακούσουν. Τώρα θα καταλάβουν», είπε. Με το φίλτρο του ιού θα γιατρευόταν η αγαπημένη του Δουλτσινέα από τα μάγια που την κάνουν να πιστεύει ψέματα.

Με χέρια αμήχανα και όπλα ακονισμένα για άλλες μάχες, πέρναγε από υποθέσεις σε επιθέσεις και έδινε οξυγόνο σε γνωστικές ανεπάρκειες. Εντόπιζε κρούσματα αβεβαιότητας να εξαπλώνουν «ορθολογικούς παίκτες», μολύνσεις βεβαιοτήτων που καλούσαν σε αγώνα συνεχούς αναθεώρησης υπό το φως νέων τεκμηρίων.

«Είναι πόλεμος» άκουγε να λένε και φανταζόταν ήδη ηττημένους όσους βασίλευαν με έπεα πτερόεντα, χωρίς αποδείξεις, χωρίς γεγονότα, αριθμούς, στατιστικές. «Δεν θα καταφέρουν τίποτα τα φθονερά τους μάγια απέναντι στην καλοσύνη του σπαθιού μου».

Σαν φάρμακο που κρατούσε και έδινε σε όσους περισσότερους βαστούσε, προειδοποιούσε με διαγράμματα, αναλύσεις, συναρτήσεις, καμπύλες. «Διασταυρώνετε στοιχεία. Ελέγξτε τις πηγές σας». Πότε ξανά είχε γράψει προστακτικές;

Σε λόφους εγκυρότητας που όλοι έτρεχαν να σκαρφαλώσουν πίστευε πως όλοι βλέπουν τώρα τους ανεμόμυλους που αλέθουν ψέματα. «Αυτοί εκεί είναι γίγαντες και, αν φοβάσαι, πήγαινε στην άκρη να προσευχηθείς όσο θα δίνω την άνιση μάχη ενάντιά τους».

«Τώρα ακούν, τώρα καταλαβαίνουν». Τώρα ήταν η στιγμή των ειδικών, η ώρα της αξιοπιστίας, της αλήθειας, τώρα θα έλεγαν με μια φωνή πως δεν υπάρχουν αποδείξεις με βάση πολιτικές, αλλά πολιτικές με βάση αποδείξεις. Και από λόφο σε λόφο στρατολογούσε συμμάχους για να ξεκάνουν φλύαρους.

Και ενώ «τα πράγματα στον πόλεμο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αλλάζουν διαρκώς», μπροστά στους δικούς του ανεμόμυλους θα συνέχιζε με όλη του την ψυχή του να διαλαλεί, ακόμη και αν θυμόταν καλά ότι η δεσποινίδα του Δουλτσινέα δεν ήξερε να διαβάζει παρά μόνο τίτλους.

«Δικός σας ως τον Θάνατο», λοιπόν, ο Ιππότης της Ελεεινής Μορφής.

*Για τον Φίλιππο και όσους πέταξαν πάνδημοι από τη φωλιά αμφιβολιών σε σμήνος βεβαιοτήτων