Θεία Κοινωνία και κοινωνία ανθρώπινη

Οι θρησκευτικές δοξασίες είναι, κατά τη γνώμη μου, απόψεις, επιθυμίες, ελπίδες και «αλήθειες» που δεν είναι συμβατές, απαραίτητα, με ό,τι οι πολλοί θεωρούμε κοινή λογική. Τα θρησκευτικά (όλων των θρησκειών) είναι θέματα που δεν μπαίνουν στη βάσανο της έρευνας και της απόδειξης. Θεωρούνται αυταπόδεικτα· είναι αυτά που είναι, όπως παραδόθηκαν εξ αρχής, που ή τα πιστεύει κανείς ή δεν τα πιστεύει. Ομως πάντα με ελεύθερη βούληση· τουλάχιστον στις σημερινές κοινωνίες τις λεγόμενες ανεκτικές. Γιατί δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια που ανεκτικές σήμερα κοινωνίες, ήταν αυστηρά θεοκρατικές, με θρησκευτικό εξαναγκασμό έως θανάτου.

Η Θεία Κοινωνία ή Θεία Ευχαριστία ή Αγία Μετάληψη κ.λπ. είναι για τους χριστιανούς (νομίζω τους ορθόδοξους και τους καθολικούς) από τα κορυφαία μυστήρια της Εκκλησίας, όπου (από όσο μπορώ να εννοήσω) ο μεταλαμβάνων την Αγία Κοινωνία, μετέχει του Θείου, που είναι, συμβολικά, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που είναι η κεφαλή της Εκκλησίας· για όσους τουλάχιστο το πιστεύουν.

Ολα καλά και σεβαστά με τη Θεία Κοινωνία, το μυστήριο και τους μετέχοντες. Αλλά ώς εδώ. Δηλαδή, έως τη στιγμή που ενέσκηψε στην κοινωνία των ανθρώπων μία… μυστήρια ίωση, άκρως μεταδοτική, που εξελίχθηκε σε επιδημία, μετά σε πανδημία, είναι υψηλού βαθμού θανατηφόρος και κρατάει σε αγωνία (στις απαρχές τρόμου…) την κοινωνία των ανθρώπων παγκοσμίως.

Εδώ, φίλοι του Χριστού και της Παναγίας… συχώριο δεν χωράει ούτε στραβά μάτια επιτρέπονται. Οταν η Θεία Κοινωνία, έστω και κατ’ ελάχιστον, καθ’ υποψίαν, εκθέτει σε κίνδυνο την κοινωνία των ανθρώπων, τότε, φίλοι υπουργοί, όχι μόνο δεν πρέπει να μεταλαμβάνετε, αλλά και να φαίνεστε, να το δείχνετε, να γίνεστε παράδειγμα, αντί να προφασίζεστε ανοήτως ή, πιο ανόητα, να αμολάτε εξυπνάδες και να κάνετε χιούμορ! Συγγνώμη δεν έχει ο Θεός που πιστεύετε;…