Τα όρια της Οστπολιτίκ

Είναι συμβατή η στρατηγική Ειδική Σχέση Ρωσίας – Γερμανίας με τη διατήρηση της Διατλαντικής Σχέσης με ή και χωρίς τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο;

Ενα βαρύνον στρατηγικό δίλημμα για το Βερολίνο, το οποίο τις τελευταίες δύο δεκαετίες προσπαθεί να ισορροπήσει την εμβάθυνση της ενεργειακής του συνεργασίας με τη Μόσχα και ταυτόχρονα να μη δυσαρεστήσει το ρωσοφοβικό μέτωπο που απαρτίζουν η Πολωνία, οι τρεις Βαλτικές, η Φινλανδία και η Σουηδία.

Το πάγιο και διαχρονικό παραπάνω δίλημμα της Γερμανίας βρίσκεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας καθώς έχει ανάψει η δημόσια συζήτηση, κυρίως στο εσωτερικό της Χριστιανοδημοκρατίας, για το αν η χώρα πρέπει να αποσυρθεί από την κοινοπραξία Nord Stream 2 που κατασκευάζει τον δεύτερο υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου ο οποίος συνδέει απευθείας τη ρωσική με τη γερμανική ακτή της Βαλτικής.

Ο γεωπολιτικός ρόλος του Nord Stream είναι η παράκαμψη του υπάρχοντος δικτύου, που διέρχεται κυρίως από την Ουκρανία και την Πολωνία.

Η Γερμανία με την παραπάνω επιλογή δεν δίνει μόνο προτεραιότητα στη μακρόχρονη κάλυψη των ενεργειακών αναγκών. Επί της ουσίας στηρίζει την προσπάθεια της Μόσχας να σταθεροποιήσει μια προνομιακή επιρροή της στην Ουκρανία.

Οπως επισημαίνει αρθρογράφος της «Die Welt», ο Πούτιν θα είναι κερδισμένος όποια τροπή και αν πάρουν οι εξελίξεις για τον Nord Stream:

– Αν το Βερολίνο αγνοήσει την πίεση των ΗΠΑ και συνεχίσει τη συμμετοχή του στην κοινοπραξία, η Ουκρανία χάνει το μόνο εργαλείο πίεσης που είχε απέναντι στη Μόσχα.

– Αν η Μέρκελ ή ο όποιος διάδοχός της υποκύψουν στις πιέσεις και τις απειλές του Τραμπ ή του Μπάιντεν, το πλήγμα στη Διατλαντική Σχέση θα είναι μη ανατάξιμο.

Η συζήτηση στη Γερμανία για την παραμονή ή όχι στην κοινοπραξία την ώρα που η κατασκευή του αγωγού βρίσκεται σε φάση ολοκλήρωσης είναι μια αντίφαση που φωτίζει τα όρια της Οστπολιτίκ.

Ποιος θυμάται στα τέλη του 2013 τον τότε ΥΠΕΞ Βεστερβέλε στο πλευρό των διαδηλωτών στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου και ταυτόχρονα την κατασκευή του Nord Stream 1 στο απυρόβλητο;