Από σήμερα ξεκινά και επίσημα η αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος της πανδημίας του κορονοϊού στην Ελλάδα. Περιορισμός συναθροίσεων, ακύρωση εκδηλώσεων, τηλεργασία. Λίγοι ωστόσο το αντιμετωπίζουν έτσι. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουμε ότι είναι μια πρόβα ή μάλλον το πρώτο στάδιο προς ένα πιθανό νέο lockdown.
Ισως όχι απότομα αλλά σταδιακά, με ολοένα και περισσότερα μέτρα. Ισως μόνο στην Αττική και όχι σε όλη την περιφέρεια. Η παρούσα κατάσταση δεν προμηνύει τίποτα καλό και ακόμη δεν έχει φανεί καν πώς επηρεάζει την εξάπλωση του ιού το άνοιγμα των σχολείων.
Η λεγόμενη ατομική ευθύνη βαραίνει τον καθέναν μας, καθώς μάσκες και αποστάσεις είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος προστασίας.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη. Δείγματα κλασικής πολιτικής και διοικητικής ανεπάρκειας έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Δημόσιοι φορείς ξεμένουν από τεστ κορονοϊού, οι κλινικές γεμίζουν, τα κρεβάτια Εντατικών εξαντλούνται και ακόμη -ουσιαστικά- είμαστε στην αρχή.
Αναρωτιέται κανείς όλες αυτές οι δωρεές από την άνοιξη σε κρεβάτια ΜΕΘ τι έγιναν και πότε θα πραγματοποιηθούν. Τι έκανε το αρμόδιο υπουργείο και οι φορείς του επί έξι μήνες για να μη στοιβάζονται οι επιβάτες σαν σαρδέλες στα Μέσα Μεταφοράς. Γιατί δεν υπάρχει ακόμη θεσμικό πλαίσιο για την τηλεργασία. Γιατί μια συνάθροιση σε ανοιχτό χώρο να έχει μέχρι 9 άτομα, αλλά μια σχολική αίθουσα 30 παιδιά. Ερωτήματα στα οποία οι αρμόδιοι δεν έχουν δώσει καμία πειστική απάντηση.
Εστω από σήμερα λοιπόν ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του, γιατί, είτε με μάσκα είτε χωρίς, αργά ή γρήγορα θα καταλογιστούν για όλους.
