«H έπαρση είναι το καμουφλάζ της ανασφάλειας», έχει γράψει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και συγγραφέας Τιμ Φάργκο. Αυτή η διαπίστωση ταιριάζει τέλεια στο πρόσωπο του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα, ο οποίος κάθε φορά που βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, προσπαθώντας να δικαιολογήσει μια ατυχέστατη κυβερνητική επιλογή, είτε πετάει την μπάλα στην εξέδρα είτε απαντά με υπέρμετρη αλαζονεία.
Για παράδειγμα: Τι σημαίνει η φράση «δεν υπάρχει θέμα Λούλη για την κυβέρνηση», όταν ο εκλεκτός του πρωθυπουργού, γενικός γραμματέας Τουρισμού, δεν διαθέτει το απαιτούμενο πτυχίο που απαιτεί ο νόμος για τη θέση του;
Τι σημαίνει η δικαιολογία ότι υπάρχει μόνο ένα ορθογραφικό λάθος στη λίστα των ΜΜΕ που πήραν κρατική διαφήμιση ελέω πανδημίας, όταν η εν λόγω λίστα αποτελεί από μόνη της μνημείο αδιαφάνειας, με περισσότερα από 250 sites να ελέγχονται ως προς τη νομιμότητά τους και το περιεχόμενό τους; Οπως παλαιότερα, όταν ο κ. Πέτσας είχε σπεύσει να δηλώσει ότι δεν υπάρχει θέμα Διαματάρη για την κυβέρνηση και δύο μέρες αργότερα ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών έβλεπε τον δρόμο της εξόδου από την κυβέρνηση ευρισκόμενος μάλιστα εν πτήσει προς το Σίδνεϊ.
Θα υποστήριζε κάποιος: κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι, τι περίμενες να πει; Ο ρόλος του είναι να στρογγυλεύει το κυβερνητικό αφήγημα, ενίοτε να καταφεύγει και σε τεχνικές ελιγμού προκειμένου να βγάλει την κυβέρνηση από μια δύσκολη θέση.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, ο κ. Πέτσας εκφράζει αυτόν τον ρόλο εξαιρετικά άγαρμπα. Είναι σαν τον ηθοποιό που θέλει να παίξει τον βασιλιά Λιρ αλλά η υποκριτική του ικανότητα φτάνει έως τον υπηρέτη του βασιλιά. Τίποτε παραπάνω. Ισως γι’ αυτό πολύ συχνά να καταφεύγει στην έπαρση που του προσδίδει η πρόσκαιρη εξουσία.
