Χθες, από το δικαστικό ρεπορτάζ βγήκε μια σημαντική είδηση. Η έκδοση του πορίσματος ελεγκτικής υπηρεσίας του ΕΟΠΥΥ που αφορούσε τον γιατρό σύζυγο της πρώην εισαγγελέως κ. Ράικου. Το πόρισμα είναι εξόχως επιβαρυντικό για τον γιατρό όσον αφορά τις υπερσυνταγογραφήσεις φαρμάκων που φέρεται να πραγματοποιούσε ζημιώνοντας το ελληνικό Δημόσιο με περισσότερα από 1,5 εκατ. ευρώ.
Το θέμα αποτελεί εξ ορισμού «είδηση». Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τον σύζυγο μιας δικαστικής λειτουργού, με τις καταγγελίες της οποίας στήθηκε η προανακριτική στη Βουλή εις βάρος του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης. Αν μη τι άλλο, λοιπόν, θα περίμενε κανείς να το δει να φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των ειδήσεων των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης.
Κι όμως, το θέμα δεν έπαιζε πουθενά σε «πρωτοσέλιδο». Αν έψαχνες, σε κάποια εξ αυτών θα το έβρισκες χαμένο ανάμεσα σε δεκάδες ειδήσεις, με τίτλους γενικόλογους που δεν παρέπεμπαν στην ουσία της είδησης. Τα περισσότερα, δε, δεν ανέφεραν καν ότι πρόκειται για τον σύζυγο της κ. Ράικου. Σαν να μην υπήρχε. Εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η μη δημοσίευση, η απόκρυψη της δημοσιογραφικής είδησης –γιατί περί αυτού πρόκειται– ή έστω η υποβάθμισή της ήταν συνειδητή επιλογή.
Αν μάλιστα ο κ. Πέτσας είχε δώσει στη δημοσιότητα και τη λίστα με τα ποσά που δόθηκαν στα ΜΜΕ, θα αρκούσε μια απλή αντιπαραβολή των στοιχείων των μέσων που ακολούθησαν την παραπάνω τακτική (όπως έχει γίνει και σε άλλες περιπτώσεις που έχει έλθει σε δύσκολη θέση η κυβέρνηση) σε σχέση με τα χρήματα που έχουν πάρει. Ετσι, απλώς και μόνο για να διαπιστώσουμε πόσο εξαγοράζεται η σιωπή στις μέρες μας.
