ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Ο βετεράνος Αυστραλός ηθοποιός Χιου Τζάκμαν που τώρα διανύει τρίτη δεκαετία παγκόσμιας φήμης, είναι γνωστός ειδικά για το μουσικοχορευτικό του ταλέντο σε μιούζικαλ («Οι Αθλιοι», 2012, «The Greatest Showman», 2017) και περιζήτητος σε ποικίλους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αν επιμέναμε να βρούμε κάποιο ψεγάδι του, αυτό θα ήταν ίσως η ίδια η τελειότητά του – ωραίος, ψηλός, πολυτάλαντος, γενικά… αψεγάδιαστος.
Ομως στην τηλεοπτική ταινία του HBO, «Βad Education», η οποία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία και πρόσωπα, ο Χιου Τζάκμαν ξεπερνάει τον εαυτό του παίζοντας τον ρόλο του Φρανκ Τασόουν, ενός χαρισματικού αλλά ματαιόδοξου επιστάτη σχολείου που καταδικάστηκε για κλοπή της περιουσίας του δημόσιου Roslyn High School. Θέτοντας το υποκριτικό του ταλέντο και την εντυπωσιακή εμφάνισή του στην υπηρεσία ενός αληθινά τραγικού ρόλου, φανερώνει μια ακόμα πιο σθεναρή πλευρά του σ’ αυτή την ταινία.
• Ο Φρανκ Τασόουν που υποδύεστε στο «Βad Education» δίνει μεγάλη σημασία στην εμφάνισή του και φτάνει στο σημείο να κάνει πλαστική εγχείρηση. Ως ηθοποιός έχετε νιώσει και εσείς αυτή την πίεση;
Ομολογώ πως γι’ αυτή την ηλεκτρονική συνέντευξη ξυρίστηκα λίγο… (γέλια). Είναι η πρώτη μου δημόσια εξόρμηση εδώ και αρκετές εβδομάδες. Δεν νομίζω βέβαια ότι με ενδιαφέρει η εμφάνισή μου όσο ενδιέφερε τον Φρανκ. Για εκείνον ήταν πολύ σημαντική.
Μάλιστα το παραδεχόταν χωρίς ενδοιασμούς λέγοντας πως εκπροσωπούσε το σχολείο. Υπερασπίστηκε μέχρι τέλους, για παράδειγμα, τα 30.000 δολάρια που ξόδευε κάθε χρόνο στο στεγνοκαθαριστήριο. Η όψη ήταν γι’ αυτόν ένα μέτρο επιτυχίας. Παρ’ όλο που κι εγώ, στην αρχή της καριέρας μου, άκουσα για τη σπουδαιότητα της εικόνας, δεν είχα ποτέ την υπομονή για τέτοια πράγματα. Προτιμώ να προσποιούμαι μόνο όταν παίζω κάποιο ρόλο.
• Δεν υποκύψατε ποτέ στις πιέσεις που δέχεστε στον επαγγελματικό σας χώρο;
Προσπαθώ να παραμένω συνειδητός όσον αφορά τις προσδοκίες των άλλων. Πρόκειται για ειρωνεία βέβαια, ότι το επάγγελμά μου είναι να βάζω μάσκες, να προσποιούμαι άλλους. Ομως όλοι το ίδιο κάνουμε όλη την ώρα: δημιουργούμε μια εκδοχή του εαυτού μας που θα μας βοηθήσει να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.
Τελευταία κάνω προσπάθεια, αντίθετα, να αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι, ατελής και ευάλωτος. Θέλω να μου επιτρέπεται να λέω στον σκηνοθέτη «δεν είμαι πολύ σε φόρμα σήμερα». Για πολλά χρόνια αισθανόμουν ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο… Νομίζω ότι όταν είσαι ανοιχτός και τίμιος με τον εαυτό σου ζεις καλύτερα.
• Ο πατέρας σας ήταν λογιστής. Σας έμαθε την αρετή της τιμιότητας;
Ναι, είχε εξαιρετικό ήθος ο πατέρας μου και αρνούνταν να εργαστεί για εταιρείες που εκμεταλλεύονταν τους πελάτες. Πάντα μου έλεγε: «Κάνε αυτό που αρμόζει στην κάθε περίπτωση». Το εφαρμόζω στη ζωή μου αυτό… γιατί όλοι γνωρίζουμε τι θα πει εκμετάλλευση.
• Σας έχουμε δει σε όλων των ειδών τις ταινίες και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που σας ελκύει σε μια ιστορία σαν αυτή του «Βad Education».
Με ενδιέφερε το γεγονός ότι πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, και ακόμα περισσότερο με ενδιέφεραν οι απροσδιόριστες πτυχές των πρωταγωνιστών της. Από τη μία αυτοί οι άνθρωποι έκλεψαν 12 εκατομμύρια δολάρια από το Δημόσιο και καταδικάστηκαν γι’ αυτό, από την άλλη δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε την «ολισθηρότητα της αλήθειας», όπως έχει πει ένας δημοσιογράφος. Αυτό που αρχίζει σαν ένα μικρό και ίσως δικαιολογημένο παράπτωμα, φτάνει τα 12 εκατ. δολάρια. Με κάποιον τρόπο όμως συνεχίζουν να το δικαιολογούν μέσα τους. Πώς συμβαίνει κάτι τέτοιο; Αυτό μ’ ενδιέφερε.
Ως ηθοποιός, ψάχνω για το σημείο που ενώνει μια ταινία βασισμένη σε κόμικς με ένα θρίλερ ή ένα δράμα. Αυτό που χαρακτηρίζει ένα μιούζικαλ, ας πούμε, δεν είναι το τραγούδι αλλά η σκέψη στο τραγούδι. Οταν παίζω έναν κακό τύπο, μ’ ενδιαφέρει να καταλάβω πώς ο ίδιος δικαιολογεί τις πράξεις του. Σίγουρα δεν σκέφτεται πως είναι «κακός».
• Μιλήστε μας για τη διαδικασία ανίχνευσης του χαρακτήρα σας. Βρήκατε κάποια κοινά σημεία με τον εαυτό σας; Πώς καταφέρατε να μη νιώθετε επικριτικά απέναντι στον ρόλο σας;
Αν δεν ξεπεράσεις την προσωπική σου αρνητική γνώμη, δεν μπορείς να παίξεις τον ρόλο. Καλύτερα να πεις «όχι, ευχαριστώ». Γιατί πρέπει πραγματικά να ερωτευτείς και να εμπιστευτείς τον χαρακτήρα σου, πρέπει να είσαι ολοκληρωτικά παρών κι έτοιμος να τον υπερασπιστείς.
• Και μπορώ να πω ότι το καταφέρατε αυτό, να δώσετε στο κοινό να κατανοήσει τον χαρακτήρα και να τον δει ως ένα τραγικό πρόσωπο που παγιδεύεται στα ψέματά του.
Ναι, είναι τραγικός ο χαρακτήρας γιατί είχε ό,τι χρειαζόταν για να πετύχει στη ζωή. Αλλά η ματαιοδοξία του τον έκανε να θέλει να πλάθει ψέματα πάνω στα ψέματα. Και φυσικά όλο αυτό το οικοδόμημα γκρεμίστηκε στο τέλος. Ηταν όμως εξαιρετικός εκπαιδευτικός ο Τασόουν, άρχισε πολλά προγράμματα που ισχύουν ακόμα και σήμερα, μάλιστα το Λύκειο Ρόσλιν θεωρείται ένα από τα κορυφαία στη χώρα.
Ηταν πολύ χαρισματικός αλλά εκεί έγκειτο και η ύβρις, στο γεγονός ότι πίστευε πως μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες… Είναι αλήθεια για όλους μας ότι τα πράγματα μπορεί να γλιστρήσουν προς τα κάτω εάν δεν επαγρυπνούμε και δεν διατηρούμε ταπεινότητα στις σχέσεις μας με τους άλλους.
• Πώς αντιμετωπίζετε την κρίση του κορονοϊού; Μάλιστα αφού βρίσκεστε τώρα στο επίκεντρο της πανδημίας, στην Αμερική, τη Νέα Υόρκη; Νιώθετε απαισιόδοξος ή πιστεύετε ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από όλη αυτή την κατάσταση;
Εξασκούμαι στην αυτοσυγκέντρωση εδώ και 25-30 χρόνια, αλλά τώρα επιδίδομαι ακόμα πιο πολύ. Διαλογισμός για μένα σημαίνει αποδοχή της καθημερινότητας, πότε ήρεμης και όμορφης και πότε αναταραγμένης κι επικίνδυνης σαν τη θάλασσα. Κάτω από την επιφάνεια όμως, υπάρχει ηρεμία, κι αυτή την ηρεμία μάς τη μαθαίνει ο διαλογισμός. Ωστόσο δεν ανησυχώ για μένα, πιο πολύ για τα παιδιά μου, το πώς θα εισπράξουν τη διακοπή αυτή, χωρίς επαφή με φίλους…
Επιπλέον, εγώ έχω την πολυτέλεια να μένω στο σπίτι ενώ άλλοι δουλεύουν στην πρώτη γραμμή – γιατροί, νοσοκόμοι, συνεργεία πρώτης βοήθειας, αστυνομικοί… Στα νοσοκομεία δίνεται η μεγάλη μάχη. Οσο για την ίδια την πόλη, είναι παράξενα άδεια σαν από έργο επιστημονικής φαντασίας. Οι λίγοι περαστικοί όμως σε χαιρετούν, μου θυμίζει την εξοχή της Αυστραλίας.
• Ο Φρανκ στην ταινία έχει εμμονή με τα χρήματα, όπως και πάρα πολλοί στον κόσμο μας. Νομίζετε ότι με την κρίση μπορεί να αλλάξουν και οι προτεραιότητές μας;
Ναι, συγκεντρώνουμε την προσοχή στα προσωπικά μας σχέδια για μας ή την οικογένειά μας και επιμένουμε πως πρέπει να πετύχουμε το ένα και το άλλο, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό, νομίζουμε, ούτε έχουμε χρόνο για κανέναν άλλον… Τώρα η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε μας αναγκάζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω, παρατηρώντας πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι γύρω μας. Υπάρχει ανάγκη να απλοποιήσουμε τα πράγματα γιατί το μόνο βέβαιο στη ζωή είναι η αλλαγή.
Εμείς όμως επιμένουμε να κρατιόμαστε από την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, νομίζοντας πως όλα θα είναι ίδια αύριο, η αξία της αγοράς θα συνεχίσει να ανεβαίνει και το χρηματιστήριο θα συνεχίσει να ακμάζει. Μόνο η κοινωνία γύρω μας έχει την ικανότητα να μας στηρίξει. Κι αυτό το αίσθημα της αλληλεγγύης αυξάνεται με την κρίση, όχι μόνο σε μια χώρα αλλά και σε όλο τον πλανήτη. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο ιστορικό γεγονός που έχει αδράξει την προσοχή όλης της ανθρωπότητας ταυτόχρονα.
Πρόκειται για μια ευκαιρία που μας δίνεται ώστε να ξεπεράσουμε τις τυφλές μας συνήθειες, τις προκατασκευασμένες μας ιδέες για το μέλλον, και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ολόκληρο τον κόσμο. Είμαι ευγνώμων σε όλους αυτούς που πολεμούν την πανδημία με κίνδυνο της ζωής τους. Αυτή η αλληλεγγύη είναι το φως πίσω από το μαύρο σύννεφο.
