Μεγάλωσα σε μια πολυκατοικία πίσω από την οποία λειτουργούσε το «Κορωνίς», ένα γραφικό θερινό σινεμά που στα παιδικά μου μάτια ήταν μαγικό. Το καλοκαίρι ο συμπαθέστατος σινεματζής κυρ Κώστας άφηνε τα παιδιά της οικοδομής να μπαίνουμε τζάμπα για να βλέπουμε τις ταινίες που ήταν κατάλληλες. «Ετσι κι αλλιώς τις βλέπετε από τα μπαλκόνια σας», έλεγε, ελάτε μέσα να αγοράσετε και κάνα σάντουιτς… Το φθινόπωρο παρακαλούσαμε να κάνει καλό καιρό για να μείνει ανοιχτός ο κινηματογράφος ώς τον Οκτώβρη!
Στην εφηβεία, είχα δουλέψει στο «Κορωνίς» για 5 δραχμές τη βραδιά ως… «βοηθός μηχανικού»! Δεν είχα ιδέα φυσικά από κινηματογραφικές μηχανές, αλλά ήταν πανεύκολο να γυρίζω τις κόπιες της ταινίας στην αρχή, στις χειροκίνητες μπομπίνες, για να παίξουν μετά το διάλειμμα ή στην επόμενη προβολή. Δεν ήταν, ξέρετε, το χαρτζιλικάκι, αλλά η μαγκιά στα κορίτσια της γειτονιάς ότι δούλευα και πάνω απ’ όλα η απόλαυση ότι έβλεπα πάντα τζάμπα τις ταινίες στο θερινό σινεμαδάκι. Ο κυρ Κώστας τον έκλεισε ξαφνικά ένα καλοκαίρι όταν ήμουν 22-23 χρόνων. Σαν να έμπαινε λουκέτο στα παιδικά μου χρόνια…
Τα θερινά σινεμαδάκια είναι κομμάτι, πιστεύω, όχι μόνο της δικής μου κουλτούρας αλλά του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Και με πολλή αγωνία περιμένω να δω τι θα κάνει η κυρία Μενδώνη γι’ αυτά, όπως και για πολλά άλλα πράγματα της αρμοδιότητάς της, αν καταφέρει να ξεφύγει από μεγαλεπήβολα σχέδια ανάδειξης «τάφων του Αλέξανδρου» και κομματικών συμβούλων της προσκολλήσεως που αμείβονται αδρά για να της φτιάχνουν το ίματζ…
Ας μην τα κάνει θάλασσα, όπως με τα μέτρα στήριξης των καλλιτεχνών, αφήνοντας τον πολιτισμό τελευταίο και καταϊδρωμένο να τρέχει πίσω από τα «βούχερ».
