Πώς πρέπει να προφυλαχτούμε από τον κορονοϊό; H ερώτηση υποβλήθηκε σε μαθητές Δημοτικού Σχολείου στη Γαλλία για να δουν αν έχουν κατανοήσει τη σημασία των μέτρων προφύλαξης εν όψει του επικείμενου ανοίγματος των σχολείων.
Οι 6χρονοι και 8χρονοι μαθητές ήταν καλά προετοιμασμένοι: Θα πλένουμε πολύ καλά τα χέρια μας. Θα βγαίνουμε λίγοι λίγοι για διάλειμμα και δεν θα παίζουμε ομαδικά παιχνίδια. Δεν θα δίνω φιλιά στις φίλες και στους φίλους μου, αλλά θα κουνάμε τα χέρια μας για να χαιρετηθούμε. Θα καθόμαστε μόνοι μας στο θρανίο.
Εδωσαν με τον τρόπο που έχουν τα παιδιά, με νάζια ή ύφος σοφού κουτσοδόντη, αυτές τις σωστές αλλά τόσο τρομακτικές απαντήσεις. Το πιο τρομακτικό όμως το άκουσα από ένα γλυκό αγοράκι, από αυτά που θέλεις να ζουλήξεις: «Δεν ξέρω, ίσως πρέπει να φοράμε καπέλα που θα έχουν γύρω ξύλα για να μην έρχονται οι άλλοι κοντά μας».
Ολα αυτά είναι σύμφωνα με τους κανόνες της ατομικής ευθύνης για την προστασία της δημόσιας υγείας, ακριβώς όπως την περιγράφουν οι ειδικοί. Σωστά, πολύ σωστά.
Οι ειδικοί λένε ότι ο ιός ήρθε για να μείνει και ότι πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε με αυτόν και τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί εμβόλιο θα πρέπει να εφαρμόζουμε αυτό που λέγαν’ οι παλιοί: «μακριά κι αγαπημένοι». Για άλλο λόγο το έλεγαν, αλλά μπορούμε να το προσαρμόσουμε στην περίσταση.
Και αυτά που ξέραμε μέχρι σήμερα; Οτι μια αγκαλιά 20 δευτερολέπτων λειτουργεί θεραπευτικά και μπορεί να ανακουφίσει από το άγχος και την κούραση, ενώ αυξάνει το αίσθημα ασφάλειας; Κάποιοι το ξέραμε και πριν μας το πουν οι ειδικοί.
Τώρα, για πόσο καιρό δεν θα μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να φιλήσουμε τους αγαπημένους μας; Για μερικούς μήνες; Μερικά χρόνια; Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό;
Δεν είμαι ειδικός, ούτε φυσικά μπορώ να αμφισβητήσω τη γνώση όσων είναι. Αλλά με ανησυχεί αυτή η νέα εκπαίδευση που δίνουμε στα μικρά παιδιά για το καλό τους και το καλό της κοινωνίας. Από εκεί που τα διδάσκαμε να είναι τρυφερά, να αγκαλιάζουν και να χαϊδεύουν τα αδέλφια, τα ξαδέλφια, τους φίλους τους, τώρα τους λέμε ότι πρέπει να κάνουν το αντίθετο: να μένουν όσο μπορούν μακριά τους. Στην αρχή το έκαναν για να προστατέψουν παππούδες και γιαγιάδες και τώρα για τους συνομήλικους και την υπόλοιπη οικογένειά τους. Φυσικά για το καλό όλων.
Είναι το δικό τους μερίδιο ατομικής ευθύνης εν μέσω της συμφοράς που έχει βρει τον πλανήτη. Με την τρυφερότητα της ηλικίας τους το αποδέχονται και στο μέτρο που μπορούν θα το ακολουθήσουν.
Δεν ξέρω τι ανθρώπους εκπαιδεύουμε, αλλά αυτού του είδους η ατομική ευθύνη μπορεί να πυροδοτήσει πολύ ατομισμό και ίσως να δημιουργήσει μια μορφή συναισθηματικής και κοινωνικής αναπηρίας. Να βλέπουμε τον συνάνθρωπο σαν δυνάμει εχθρό, απειλή, και όχι συνοδοιπόρο. Τι είδους σχέσεις, κοινωνικές, φιλικές ή ακόμη και ερωτικές, θα αναπτύξουν στο μέλλον, όταν πια δεν θα μας απειλεί ο ιός; Και αυτό τι συνέπειες θα έχει και στην οικονομική ζωή των κοινωνιών; Αυτή που επίσης αλλάζει άρδην -ανάγκα (ή συμφέροντι) και θεοί πείθονται.
Το βράδυ, στις ειδήσεις, παρακολούθησα ξανά το θέμα με τους μικρούς μαθητές, είδα τα χαρούμενα πρόσωπά τους. Ειδικά εκείνο του μικρού για ζούληγμα που πρότεινε το καπέλο με τα μακριά ξύλα γύρω γύρω, αντί για μπορ.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι αυτή μια καλή ιδέα, αλλά κάπως παραλλαγμένη. Να βρούμε καπέλα, από τσόχα για τον χειμώνα και από ψάθα για το καλοκαίρι, με μεγάλα, ευρύχωρα μπορ. Και εκεί από κάτω, φορώντας τα, να μπορούμε να προστατεύουμε αυτούς που αγαπάμε και να τους κρατάμε αγκαλιά. Για 20 δευτερόλεπτα ή όσο χρειάζεται για να αισθανθούμε ασφάλεια, να γιατρεύουμε την κούραση και το άγχος ο ένας του άλλου, τα δικά μας και τα δικά τους.
Εκτός και αν υπάρχει εμβόλιο γι’ αυτές τις ασθένειες.
