Ανασκόπηση διεθνούς Τύπου 8.5.2020

Η νέα εκτίναξη των θανάτων και της ανεργίας στις ΗΠΑ, που πλήττει πλέον το 20% της εργατικής δύναμης, η κριτική επιστημόνων στα σχέδια της βρετανικής κυβέρνησης για ταχεία άρση του lockdown καθώς και το διογκούμενο πρόβλημα της φτώχειας στα υποβαθμισμένα γαλλικά προάστια, συνιστούν ορισμένες από τις προεξάρχουσες ειδήσεις του σημερινού διεθνούς τύπου.

Στη Βρετανία, ο Guardian γράφει στο πρωτοσέλιδό του : «Φόβοι ότι η κυβέρνηση χάνει τον έλεγχο στα σχέδια για άρση του lockdown» και στο κύριο άρθρο τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο Μπόρις Τζόνσον προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο της σχετικής διαδικασίας για την επόμενη φάση αντιμετώπισης της πανδημίας καθώς βρίσκεται απέναντι σε σκληρή κριτική ότι επιχειρεί να άρει γρήγορα τα μέτρα της καραντίνας. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ανώτατος επιστημονικός σύμβουλος της κυβέρνησης άσκησε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση ότι, στέλνει τα λάθος μηνύματα στον πληθυσμό και του ανάβει το «πράσινο φως» για την άρση των περιοριστικών μέτρων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις κυβερνητικών στελεχών θα επιτραπεί μεν η έξοδος για άσκηση και βόλτες εκτός οικίας, ωστόσο ευρύτερες απαγορεύσεις δεν θα τερματισθούν καθώς θα έστελναν το λάθος μήνυμα στον πληθυσμό, κάτι που θα οδηγούσε ενδεχομένως σε ένα νέο κύμα πανδημίας. Στο έτερο πρωτοσέλιδο θέμα της η εφημερίδα σε αποκλειστικό της άρθρο τονίζει ότι, «βάσει μυστικής κυβερνητικής έκθεσης, που περιήλθε στη κατοχή της από το 2017 υπουργοί είχαν προειδοποιήσει ότι τα γηροκομεία της χώρας ήταν εξαιρετικά ευάλωτα σε μια πανδημία, που εκείνη την εποχή αφορούσε στην εποχική γρίπη».

Στη Γαλλία, ο Τύπος επικεντρώνεται στις χθεσινές ανακοινώσεις του πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ αναφορικά με τον τερματισμό της αυστηρής καραντίνας με την Figaro να γράφει στον τίτλο της : «Ο Εντουάρ Φιλίπ μισανοίγει την πόρτα» με το σχετικό ρεπορτάζ να επισημαίνει ότι, ο πρωθυπουργός παρουσίασε τις συνθήκες για μια «από-καραντινοποίηση» επιφυλακτική και προοδευτική από τη Δευτέρα ανακοινώνοντας παράλληλα πολλές υποχρεώσεις περιορισμού , τις οποίες πρέπει να τηρήσει για το επόμενο διάστημα ο γαλλικός λαός. Η Liberation από την πλευρά της γράφει στον τίτλο της : «Σεν-Σαν-Ντενί. Πιο σκληρή είναι η (οικονομική ) κρίση» και στις εσωτερικές της σελίδες φιλοξενεί οκτασέλιδο αναλυτικό ρεπορτάζ για το γνωστό υποβαθμισμένο προάστιο της Πόλης του Φωτός, οι κάτοικοι του οποίου που κινούνταν ήδη στο όριο της φτώχειας και πλέον βυθίζονται ακόμη περισσότερο σε αυτήν, αντιμετωπίζοντας κολοσσιαία προβλήματα στέγασης, εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης και πλέον δηλώνουν περισσότεροι ανήσυχοι για την οικονομική, παρά για την υγειονομική κρίση.     

Στη Γερμανία, η Frankfurter Allgemeine Zeitung γράφει, μεταξύ άλλων, ότι  «75 χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κανείς δεν πρέπει να φοβάται πια τη Γερμανία. Θα πρέπει όμως να ανησυχούμε για την Ευρώπη». Σημειώνει ακόμη ότι : «Από την λεγόμενη “ώρα μηδέν”, όπως συνηθίζεται να ονομάζεται η νέα αρχή μετά την κατάρρευση, η κατάσταση στη Γερμανία βελτιώνονταν, παρά τους πολιτικούς και οικονομικούς κλυδωνισμούς των πρώτων δεκαετιών μετά τον πόλεμο. Τρεις γενιές Γερμανών έχουν μεγαλώσει σε καθεστώς ειρήνης και ευημερίας. Οι σήμερα 30χρονοι δεν έχουν ζήσει καν τη Πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η πολιτική και οικονομική σταθερότητα της Γερμανίας μέσα στους κόλπους της Ε.Ε. έχει κάνει πολλούς να θεωρούν δεδομένη αυτή τη κατάσταση. Όμως δεν είναι. Ένας ιός από την Ασία δείχνει τώρα και στους Γερμανούς πόσο εύθραυστες είναι οι συνθήκες διαβίωσής τους που διασφάλισαν τα τελευταία 75 χρόνια. Η πανδημία δεν προκαλεί μόνο κρίση στην οικονομία. Προκαλεί χάσμα και μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, το οποίο θεωρούνταν ότι είχε γεφυρωθεί εδώ και καιρό. Ακόμα και στις γερμανο-γαλλικές σχέσεις έκαναν την εμφάνισή τους προκαταλήψεις, λες και η διαδικασία συμφιλίωσης των δύο λαών ξεκίνησε μόλις πρόσφατα.

Στις ΗΠΑ τέλος, οι New York Times γράφουν στο πρωτοσέλιδό τους : «Η επιστροφή των επιχειρήσεων μπορεί να μην σημαίνει επιστροφή στην εργασία» με το σχετικό ρεπορτάζ να υπογραμμίζει ότι, οι άνεργοι ξεπέρασαν και το φράγμα των 33 εκατομμυρίων, δηλαδή σχεδόν το 20% της εργατικής δύναμης της χώρας, φθάνοντας και υπερβαίνοντας την ανεργία που καταγράφηκε το 1930. Επιπροσθέτως επισημαίνει ότι, οι ειδικοί επιστήμονες σε θέματα απασχόλησης αδυνατούν να προβλέψουν πόσοι τελικώς εργαζόμενοι θα επιστρέψουν στη δουλειά τους ή θα μπορέσουν να βρουν νέα εργασία, αλλά και κατά πόσο θα απασχοληθούν μερικώς ή ολικώς.