Δεν θα το αρνηθώ. Πίνω τουλάχιστον δύο λίτρα τη μέρα. Και, όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι, στις αρχές δεν είχα καν αναρωτηθεί τι κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις ποικιλίες τσαγιού. Φυσικά αναφέρομαι στις ποικιλίες από το εξωτερικό. Γιατί εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε το γνωστό τσάι του βουνού, που το μάζευαν οι γιαγιάδες μας, το πίναμε συνήθως όταν αρρωσταίναμε και όλα καλά.
Αυτά στην Ελλάδα. Γιατί στην Ιαπωνία, το τσάι δεν συνδέεται με το κρυολόγημα αλλά με μια πανάρχαιη τελετουργία, στα όρια της ιεροτελεστίας, αν όχι της ιερότητας. Μέσα από αυτήν, ένα φαινομενικά απλό θέμα (όπως είναι το να φτιάξεις ένα φλιτζάνι τσάι) αποκαλύπτεται ως ένα ενιαίο όραμα τέχνης και ζωής, φύσης και τέχνης, και όλα αυτά δεμένα στην αρμονία της καθημερινότητας.
Η παράσταση «Tea Ceremony» σε σκηνοθεσία Achim Wieland, με τον βραβευμένο ηθοποιό Μάριο Ιωάννου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αποδεικνύει ακριβώς τα παραπάνω. Πρόκειται για έναν μονόλογο βασισμένο στην ιαπωνική τελετουργία τσαγιού κατά της διάρκεια της οποίας η Κικουνοχάνα, μια σαγηνευτική γκέισα, παρασύρει τους καλεσμένους της σε ένα ταξίδι χαλάρωσης, απόλαυσης και όχι μόνο.
Αυτό το «όχι μόνο» κάνει τη διαφορά: γιατί μπορεί όλα να φαίνονται υπερβατικά στην τελετουργία τους, ωστόσο με την ίδια τελετουργική ακρίβεια αποδομούνται. Η γκέισα προκαλεί τον εαυτό της αλλά και το κοινό. Το καπιταλιστικό, καταναλωτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν η ίδια και οι συνδαιτυμόνες καταρρέει αργά και σταθερά. Ποιοι μαζεύουν το μυρωδάτο μας τσάι; Ποιοι και κάτω από ποιες συνθήκες μαζεύουν τον χρυσό που κοσμεί τα φλιτζάνια μας; Η οικοδέσποινα παρασύρεται και παρασύρει ευγενικά το κοινό της σε όχι τόσο «ευγενικές» αλήθειες που αφορούν την παιδική εργασία, τη σύγχρονη δουλεία, το εμπόριο σώματος και ψυχής.
«Στο “Tea Ceremony” το κοινό μπαίνει στην αίθουσα κουβαλώντας τις αποσκευές του, τις σκέψεις του, τις χίλιες δυο εικόνες που έχει δει στην οθόνη του κινητού του. Για να καθαρίσει από όλα και να δει με τα μάτια της ψυχής χρειάζεται ένας καθαρμός. Αυτό κάνει η τελετή τσαγιού μας. Ενας καθοδηγούμενος διαλογισμός – αυτό είναι», μας λέει ο κ. Ιωάννου. «Με απαλότητα, σε οδηγεί στο φως. Με μαλακότητα σε οδηγεί να συνειδητοποιήσεις σκληρές αλήθειες που αφορούν τη δουλεία και την παιδική εργασία στις μέρες μας. Με τον Achim Wieland, σκηνοθέτη και δραματουργό, σκεφτήκαμε πως το σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού ίσως να είναι πιο αποτελεσματικό να το δεις αν το βιώσεις μέσα από μια “μεταξωτή” διαδρομή. Μια διαδρομή με τελική γεύση τη συμπόνια. Η γκέισα καλωσορίζει το κοινό και είναι καλοκαίρι. Το δωμάτιο αντανακλά τις τέσσερις εποχές του χρόνου – οι Ιάπωνες δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτό. Το έργο τελειώνει με την άνοιξη. Παράλληλα με τη γη που ανθίζει, το κοινό μπορεί και βλέπει με τα μάτια της ψυχής. Εξανθρωπίζεται».
Στο BIOS (Πειραιώς 84, τηλ. 2103425335). Μόνο για τρεις παραστάσεις: Παρασκευή 13/3 και Σάββατο 14/3, στις 21.00. Κυριακή 15/3, στις 19.00. Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά (H παράσταση είναι στ’ αγγλικά).Τιμές εισιτηρίων: 10-14€
