Ευκαιρία να ακονίζουμε τα μυαλά μας

Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο· τώρα πια προσωπικά ημερολόγια και κείμενα προς δημοσίευση συγχωνεύτηκαν· έγιναν ένα: «Τρίτη, 24 Μαρτίου, 9.00 π.μ. Περπάτημα (πάλι μόνος στον πηγαιμό, αραιοί στον γυρισμό· ένας γνωστός!). Ο Υμηττός, από μακριά! Ημουν βέβαια εφοδιασμένος με τα απαραίτητα ντοκουμέντα μου, αλλά, δεν χρειάστηκαν.

»Αλλαξα και κάπως τη διαδρομή. Δεν πολυεκτίθεμαι! Πάω από μέσα. Κι αυτό γιατί μου τη δίνουν οι αστυνομικοί έλεγχοι. Ανέκαθεν. Ακόμα και τώρα, που συμφωνώ με τους ελέγχους απολύτως. Ζήτημα αισθητικής. Δεν γουστάρω να με εξακριβώνει αστυνομικός· ούτε της δημοτικής αστυνομίας. Περπάτησα· το επιτρεπτόν· “σύντομη μετακίνηση”, όπως αναγράφει και η βεβαίωση κατ’ εξαίρεση μετακίνησης.

»Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Μάρκο. Χθεσινοβραδινό του τηλεφώνημα. Με viber! Εμαθα και το viber τώρα! Αλλά ακόμα δεν το έχω καταφέρει καλά! Ούτε κι αυτό! Γλιτώνεις τη χρέωση (που τώρα με τον εγκλεισμό πληρώνεις σε κινητά, ένα… ακίνητο). Με πήρε λοιπόν ο Μάρκος από (ή στο) viber. Αλληλοβλεπόμασταν. Με ρώτησε, μεταξύ πολλών άλλων, και για το περπάτημα. Του είπα ότι συνεχίζω, πρωί πρωί, κατά τις έξι, αλλά λιγότερο και ως ο νόμος ορίζει για σωματική άσκηση· σε ρυθμό Αττίκ: έρημος, βαρύς και μόνος. Μου είπε ότι αυτός πρέπει χθες να περπάτησε και τέσσερα χιλιόμετρα. “Βγήκες;”. “Οχι, στο μπαλκόνι!”. Και μου εξήγησε, πώς “στο μπαλκόνι”:

»Η πολυκατοικία είναι πανταχόθεν ελεύθερη, το μπαλκόνι κυκλώνει διαμέρισμα και πολυκατοικία, περίμετρος καμιά σαρανταριά μέτρα, άρα επί τόσες φορές ίσον τέσσερα χιλιόμετρα. “Και πώς υπολόγισες τις φορές;”. “Με βοτσαλάκια! Εχω μαζεμένα ωραία βοτσαλάκια από τη θάλασσα. Τα βάζω στην τσέπη, μετά από κάθε γύρο αφήνω ένα στο τραπέζι του μπαλκονιού, στο τέλος τα μετράω και πολλαπλασιάζω επί σαράντα!”. Τρελάθηκα. Ακόμα μία “παράπλευρη ωφέλεια” του… οξαποδώ: ακονίζει και το μυαλό μας!».