Ποιος θα πέσει στη λακκούβα;

Η συμπαθής τάξη των εργολάβων δημοσίων έργων έχει μια κακή συνήθεια: Οταν κάποιος αναλαμβάνει την επίστρωση νέου ασφαλτοτάπητα πάνω απ’ τον (κατεστραμμένο) παλιό, ξεχνάει να «σηκώσει» τις σχάρες των υπονόμων, ώστε να έρθουν στο (νέο) επίπεδο του δρόμου. Ετσι, μεταξύ σχάρας και νέου δρόμου υπάρχει μια υψομετρική διαφορά 8, 10 και συχνά και 15 εκατοστών.

Αυτό σημαίνει ότι έτσι και μπει ο τροχός του αυτοκινήτου μέσα στη λακκούβα, το πιθανότερο είναι να σκάσει το λάστιχο, να στραβώσει η ζάντα και, πιο σπάνια, μπορεί να βγει και το αυτοκίνητο απ’ την πορεία του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Τέτοιου είδους κακοτεχνίες-παγίδες υπάρχουν χρόνια τώρα (μιλάμε για 20 και πάνω χρόνια) σε πολυσύχναστους δρόμους στην καρδιά της Αθήνας.

Δύο παραδείγματα:

● Στο τέλος της Δημοκρίτου, προς τον περιφερειακό του Λυκαβηττού, πολύ κοντά, μάλιστα, στην κατοικία του πρωθυπουργού. Η Δημοκρίτου είναι ίσως ο χειρότερος -από άποψη οδοστρώματος- δρόμος του κέντρου. Εχει μια λωρίδα κυκλοφορίας (η άλλη έχει παρκαρισμένα Ι.Χ.) και αναγκαστικά το αυτοκίνητο πέφτει στις λακκούβες που περιέγραψα παραπάνω. Το τι ακούει κάθε μέρα απ’ τους οδηγούς Ι.Χ. και ταξί ο «αποτελεσματικός» πρωθυπουργός μας δεν γράφεται, γιατί θα μας πάνε μέσα.

● Στο σημείο που η Μουστοξύδη συναντάται με την Ευελπίδων (στα δικαστήρια), πηγαίνοντας για Κυψέλη, η λακκούβα μεταξύ σχάρας και επιφάνειας του δρόμου είναι αβυσσαλέα. Ετσι και πέσεις μέσα, την έκατσες τη βάρκα. Και αν δεν ξέρεις τα κατατόπια, σίγουρα θα πέσεις μέσα, ειδικά αν θες να στρίψεις αριστερά, προς την Πατησίων.

Και να σκεφτεί κανείς ότι τα έργα της ασφαλτόστρωσης -όποτε έγιναν- μ’ αυτές τις κακοτεχνίες, παρελήφθησαν κανονικά από κάποια δημόσια υπηρεσία. Είναι τόοοσο δύσκολο να βρεθούν αυτοί που υπέγραψαν και παρέλαβαν τέτοιας ποιότητας έργα, ώστε να τιμωρηθούν;