Αλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…

Καθώς βγήκα από την πολυκατοικία, Κυριακή πρωί, με τη σακούλα σκουπιδιών στο χέρι, μου άναψε φλασάκι και τράβηξα για την πόλη. Θυμήθηκα τον κυριακάτικο περίπατο εκείνης της εποχής, της π.κ. (προ κορονοϊών). «Ευκαιρία», σκέφτηκα, «να κάνω κι ένα ρεπορταζάκι, ντιρέκτ!». Διάλεξα για τίτλο το «Αλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις…» που ήταν δεύτερη επιλογή. Το πρώτο που μου ήρθε, στο πρώτο κιόλας χιλιόμετρο, ήταν: «Μόνος στην έρημη πόλη», αλλά το βρήκα πιο κοινότοπο κι από δηλώσεις Γεωργιάδη· μισή δεκάρα το πουλάνε στις εκπτώσεις τίτλων.

Τωόντι (που λέει κι ο μικρός από τους δυο εγγονούς μου· τώρα βλεπόμαστε από… κοντά στα σαλόνια του viber…), άλλο να το ακούς (ή να το βλέπεις, αποσπασματικά, στην τηλεόραση) και άλλο να βλέπεις την Αθήνα, μόνος και μόνη, στις εφτά το πρωί Κυριακής με συννεφιά, να την περπατάς, να την περιδιαβάζεις, να κάνεις τις στάσεις σου στον χρόνο: γωνιές που σε σημάδεψαν, από παιδί και από έφηβο, δρόμοι που έλιωσες τις σόλες σου ή, στα πρώτα σου ξεκινήματα, με τις παιδικές σου συμμορίες, τους περπάτησες τα καλοκαίρια ξυπόλητος…

Διαδρομή: Βασ. Γεωργίου (Παγκράτι), κανείς, ούτε όχημα. Βασ. Κωνσταντίνου, κανείς, μόνο αυτοκίνητα, ελάχιστα, ένας πεζός (με σακίδιο) στο Στάδιο, κάποια στη στάση λεωφορείου. Ολγας, κανείς, ούτε αυτοκίνητο. Αμαλίας, κανείς, ελάχιστα αυτοκίνητα και το πρώτο λεωφορείο· άδειο! Αρεοπαγίτου, μία με σκύλο και δύο που έκαναν τζόκινγκ. Αποστόλου Παύλου, κανείς· μόνον ο…

Ορσον Ουέλς στην προθήκη του «Θησείον». Πλατεία Θησείου/Ηλεκτρικός, κανείς. Μοναστηράκι, δύο. Αθηνάς, μόνο τα περιστέρια στη Δημαρχία. Ομόνοια… υπερβατική· πεζός ουδείς. Σταδίου… μεταφυσική. Σύνταγμα· δύο μόνο, τραβούσαν για το μετρό. Παρατήρησα: Την πόλη, σπάνια τόσο καθαρή. Τον Υμηττό, λουσμένο στο μοναδικό μενεξεδί του! Είδες οι αποστάσεις;…