Εδώ, στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, μια φαρσο-τραγωδία ζούμε.
Δίπλα μας ο φιλοκυβερνητικός πολιτευτής που το πρωί εξεγείρεται και το βράδυ υπακούει. Πόλεμο μας κήρυξαν με τις επιτάξεις και κάποιοι ήδη σκέφτονται τα αργύρια της συναλλαγής. Οι λοιποί αναμένοντες μιλούν για «αποσυμφόρηση» λες και το μισό Νταχάου είναι καλύτερο από το ολόκληρο.
«Αντιπρόσωποι ενωμένοι» ανταλλάσσουν τα δευτερόλεπτα της δημοσιότητας στις εκδηλώσεις-πυροτέχνημα με την αξιοπρέπεια και το μέλλον, όταν αποδέχονται ο κύριος λόγος να καταλήγει «στην ανάγκη να εφαρμοστούν οι κυβερνητικές υποσχέσεις της αποτροπής» και να μην έχουν πρόβλημα να (ξανα)εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού. Μέσα μαζικής διαστρέβλωσης (παρα)πληροφορούν για το πότε ήπιε καφέ ο αρεστός και χρηματοδοτών και κόβουν τον επικίνδυνο για την επιδιωκόμενη συναίνεση.
Και ο λαός ακούει μόνο τα επιχειρήματα που επιθυμεί η κυβερνητική συναίνεση, βάζει τα ερωτήματα που του βάζουν οι αρεστοί και δίνει τις απαντήσεις που οι ίδιοι θέλουν. Περιοριστικές και με παρωπίδες. Νομίζουν ότι έτσι θα κατευθύνουν μια πορεία στον στόχο που οι ίδιοι έχουν βάλει εξ αρχής. Ναι, ζούμε ζοφερές καταστάσεις που ο ποιητής περιγράφει γλαφυρά. «Γύριζε, μη σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη, ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια, η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δε θάβρη. Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.
Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη· κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι, στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.
Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται. Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους! Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται».
Μη χαίρεστε όμως εσείς, της ζωής μας οι μαριονετίστες. Δεν μάθατε τίποτα από την πρόσφατη ιστορία; Τους δρόμους που εσείς θέλετε να ακολουθήσουμε, την πληροφορία που εσείς θέλετε να αναπαραγάγουμε, τις πολιτικές που εσείς θέλετε να αποδεχθούμε, αρκεί μόνο μια στιγμή για να κάνει ο λαός, θρύψαλα.
Ναι, το ξέρω, το κόστος είναι μεγάλο και το αποτέλεσμα αβέβαιο. Εσείς οι απέναντι θα ανασυνταχθείτε, θα βρείτε πρόθυμα Νενέκους, Εφιάλτες. Αλλά επίσης ξέρω ότι φοβάστε, γιατί ξέρετε ότι «ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε…».
*καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου
