Τραγουδώντας τον έρωτα

«Δεν μου αρέσουν τα πράγματα που έρχονται απ’ έξω, εκτός από κάποια που διευκολύνουν τη ζωή μας, γιατί τεχνολογικά είναι πιο προηγμένοι από εμάς. Το γεγονός όμως ότι η εορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια αφορμή να εξυμνήσουμε τον έρωτα με ερεθίζει, κι απ’ αυτή την άποψη αγαπώ πολύ αυτή την ημέρα, πετώντας όμως από πάνω μου την ταμπέλα του Αγίου Βαλεντίνου».

Είναι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και είναι απόσπασμα από συνέντευξη που του είχα πάρει για την «Ελευθεροτυπία», επ’ ευκαιρία της κυκλοφορίας μιας μεταγραφής από τον ίδιο του ερωτικού ποιήματος της Παλαιάς Διαθήκης «Ασμα Ασμάτων», με ζωγραφική του Αλέκου Φασιανού (εκδ. Καστανιώτη). Δημοσιεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1995 (πριν από 25 χρόνια), ανήμερα του εισαγόμενου τις τελευταίες δεκαετίες και στην Ελλάδα Αγίου Βαλεντίνου (του αποκαλούμενου από μερικούς και εμποράκου, λόγω του σχετικού τζίρου).

Ηταν ωστόσο ευκαιρία μιας συνομιλίας με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, ο οποίος, εκτός από δημοσιογράφος, έχει διαπρέψει και ως στιχουργός μερικών από τα ωραιότερα -κυρίως ερωτικά- τραγούδια που έχουν γραφτεί. Ποιητή τον αποκαλούσε ο Γιάννης Νεγρεπόντης, με την έννοια ότι «αποκαλύπτει το αθέατο, αυτό που δεν βλέπουν οι άλλοι». Κάτι που ο ίδιος ο Παπαδόπουλος δεν συμμερίζεται: «Το να γράφεις σπουδαία τραγούδια είναι σημαντικότερο από το να γράφεις μέτρια ποιήματα». Μερικά λοιπόν αποσπάσματα από εκείνη τη συνέντευξη – και ως χαιρετισμός, καθώς τους τελευταίους καιρούς έχουμε χαθεί.

«Εγώ θα ήθελα να τον γιορτάζουμε κάθε μέρα τον έρωτα οι Ελληνες, γιατί δεν ομορφαίνει απλώς τη ζωή, την ανεβάζει αισθητικά», προσθέτει στην παράγραφο με την οποία ξεκίνησα το παρόν κείμενο.

Σύγκριση…

Και στην άποψη ότι ζούμε σε μια αντιερωτική εποχή: «Είναι αντιερωτική εποχή, κι αυτό είναι θέμα παιδείας, ο Ελληνας όμως είναι ερωτικός, εξόχως ερωτικός λαός. Θεωρώ δε ότι οι Ελληνίδες -για να μιλήσουμε και για την ομορφιά, αν και η ομορφιά δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση στον έρωτα- είναι οι ωραιότερες γυναίκες του κόσμου, μετά τις Βραζιλιάνες»…

Οσον αφορά τον άντρα: «Τον θεωρώ κατώτερο της γυναίκας. Είναι κακομαθημένος, κάνει τον μάγκα, κάνει το αφεντικό σε πρόσωπα που έχουνε μεγαλύτερη αξία από αυτόν, ξέρει λιγότερα, διαβάζει λιγότερο. Η γυναίκα είναι περισσότερο εξοπλισμένη και μολονότι την έχουμε ακόμη στην άκρη, μπαίνει πρώτη στα πανεπιστήμια, είναι άξια για την πρωτιά. Πάνω απ’ όλα είναι πιο καθαρή σε σχέση με τον άντρα.

Ο άντρας έχει δυο-τρεις γκόμενες, μετράει το πουλάκι του… Εγώ δεν ξέρω γυναίκα ερωτευμένη που ν’ αγγίζει το χέρι άλλου άντρα, αντίθετα ξέρω πολλούς ερωτευμένους που μόλις δούνε άλλο φουστάνι και τους κουνηθεί, μπορεί να πάνε και να δικαιολογηθούνε μετά, ε… είμαστε και πολυγαμικά όντα…».

Οπότε, ποιος είναι πιο ανασφαλής – ο άντρας ή η γυναίκα; «Ο άντρας είναι πιο ανασφαλής, γιατί από μικρά παιδιά μας μάθανε να αγχωνόμαστε με το πουλί μας, κι όταν το χάνεις τρελαίνεσαι… Λοιπόν, η γυναίκα δεν είναι έτσι…».

Για τον ίδιο τι είναι έρωτας; «Το παν… Δεν υπάρχει τίποτε πιο υψηλό, πιο σημαντικό, πιο επαναστατικό, πιο αισθητικό από τον έρωτα. Σε εμπνέει, σε σπρώχνει στη δημιουργία, σε κάνει να παλεύεις, να κερδίζεις, αλλά μπορεί και να σε καταστρέψει… Ολα είναι μέσα»…

Υπάρχει ειλικρίνεια στον έρωτα; «Εγώ πιστεύω ότι ο έρωτας είναι μια κατάθεση εμπιστοσύνης Πρέπει να ζεις τα πάντα, να είσαι απογυμνωμένος. Αλλά μιλάμε για 100% έρωτα και όχι για μια απλή σχέση».

Του πόνου

Ωστόσο στα περισσότερα τραγούδια βαραίνει ο πόνος, που φτάνει μέχρι μαζοχισμού. «Εγώ δεν γράφω έτσι. Ομως εκείνο που πονάει είναι η εγκατάλειψη, η προδοσία. Αμα είσαι χαρούμενος, ευτυχισμένος από τον έρωτα, δεν κάθεσαι να γράψεις τραγούδια ή γράφεις δυο-τρία… Κάνεις έρωτα, πας εκδρομές, ζεις. Οταν όμως είσαι εγκαταλειμμένος και περιμένεις ένα τηλεφώνημα και πίνεις και καπνίζεις, κάθεσαι και γράφεις»…

Και, τελειώνοντας, ποιοι είναι οι πιο ερωτικοί στίχοι που έχει γράψει; «Πρέπει να σκεφτώ λίγο… Νομίζω ότι είναι οι στίχοι “Κίτρινη πόλη παραμονή βροχή, το πόμολο της πόρτας παγωμένο, ακόμα μια νύχτα που σε περιμένω, μα πάλι δεν θα ρθείς”… του Σπανού, με την Αλεξίου. Το ’χω ζήσει αυτό – μαχαιριές…».

Να μην τελειώσουμε όμως με μαχαιριές – κάτι χαρούμενο; «Ολου του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου…», του Νικολόπουλου, πάλι με τη Χαρούλα. Είσαι ικανοποιημένος;»