Υποθήκη στο μέλλον της Γερμανίας

Εδω και σχεδόν τρεις δεκαετίες, από την επαύριον της ενοποίησης της Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990, είναι γνωστό ότι η δημογραφική δυναμική της χώρας όχι μόνο θα παραμείνει πτωτική, αλλά μετά από δυο-τρεις δεκαετίες από σήμερα θα διαμορφωθεί ένα σκηνικό δημογραφικής κατάρρευσης. Μιας κατάρρευσης με ολέθριες συνέπειες τόσο για τον παραγωγικό δυναμισμό της Οικονομίας όσο και για τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων της χώρας.

Για τη δημογραφική κατάρρευση η απάντηση είναι μονόδρομος: η μαζική είσοδος νέων μεταναστευτικών ροών, ο όγκος των οποίων υπολογίζεται σε κάποια εκατομμύρια, με ζητούμενο έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό στον οποίο κεντρική θέση θα έπρεπε λογικά να έχει η προετοιμασία της κοινής γνώμης.

Η δολοφονική ρατσιστική επίθεση στο Χανάου ήλθε λίγο μετά την απόπειρα συμπερίληψης στην πολιτική ορθότητα και κανονικότητα της Εναλλακτικής στη Θουριγγία, για να αποδυναμώσει τη θεωρία των «μοναχικών λύκων», την πιο βολική και ανώδυνη ερμηνεία του ακροδεξιού και νεοναζιστικού εξτρεμισμού.

Η αλήθεια είναι οδυνηρή καθώς από τη μαζική είσοδο των προσφυγικών ροών το φθινόπωρο του 2015, στη Γερμανία παρατηρείται μια ανάδειξη του προσφυγικού-μεταναστευτικού ως κυρίαρχου θέματος στην Ατζέντα και πέραν της ακροδεξιάς Εναλλακτικής.

Αντί της προετοιμασίας της κοινής γνώμης για ζωτική εξάρτηση της ευημερίας της Γερμανίας από νέες μεταναστευτικές ροές, έχουμε τη διαμόρφωση μιας εκρηκτικής πολιτικής συγκυρίας.

Στη Χριστιανοδημοκρατία συνυπάρχουν και οι δυο τάσεις αντιμετώπισης της ακροδεξιάς δημαγωγίας για το μεταναστευτικό-προσφυγικό, με τις οποίες η Δεξιά και η Κεντροδεξιά της Γαλλίας επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν την Ακροδεξιά.

Η καγκελάριος Μέρκελ αλλά και η παραιτηθείσα διάδοχός της στην κομματική ηγεσία Κραμπ-Καρενμπάουερ έχουν υιοθετήσει τη σκληρή γραμμή που είχε ο Σιράκ απέναντι στο Εθνικό Μέτωπό του Λεπέν, τη χάραξη δηλαδή μιας «κόκκινης γραμμής» πολιτικής απομόνωσης της Ακροδεξιάς αλλά και αποδόμησης της αξιοπιστίας της ρατσιστικής και ξενόφοβης ρητορικής.

Διαφορετικό είναι το στίγμα του υπουργού Εσωτερικών Ζεεχόφερ, πρώην ηγέτη των Βαυαρών χριστιανοσοσιαλιστών, που σε γενικές γραμμές υιοθετεί τη γραμμή Σαρκοζί, ο οποίος στην προεκλογική εκστρατεία του το 2007 διεμβόλισε την Ακροδεξιά με την υιοθέτηση σκληρής κατασταλτικής ρητορικής απέναντι στην παράτυπη μετανάστευση και την ποινική παραβατικότητα.

Είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι το πολιτικό στίγμα του Ζεεχόφερ τον τοποθετεί πιο κοντά στην αυστριακή Δεξιά, το Λαϊκό Κόμμα, παρά την κεντρική ηγεσία της CDU στο Βερολίνο. Ετσι η δημογραφική κατάρρευση της Ενιαίας Γερμανίας, αντί να διευκολύνει την προσαρμογή της γερμανικής εθνικής ταυτότητας στη σημερινή και κυρίως στην αυριανή πραγματικότητα, προκαλεί μια δυναμική αναδίπλωσης στον φυλετικό προσδιορισμό της ταυτότητας.

Το πρώτο βήμα ήταν η είσοδος της ακροδεξιάς Εναλλακτικής στην Ομοσπονδιακή Βουλή μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017, με τον ρατσισμό και την ξενοφοβία ως σημαία ευκαιρίας για ένα κόμμα που ιδρύθηκε την άνοιξη του 2013 με στίγμα την περιφρούρηση της απειλούμενης από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εθνικής κυριαρχίας.

Το δεύτερο βήμα είναι μετέωρο καθώς πρόκειται για την επιλογή του νέου ηγέτη της Χριστιανοδημοκρατίας και υποψηφίου για την καγκελαρία, με τους περισσότερους υποψηφίους να βρίσκονται στα δεξιά της Μέρκελ και με κοινό παρονομαστή μια σκληρή ρητορική με στόχο τον περιορισμό των διαρροών προς την Ακροδεξιά.