Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια, αλλά με μαύρη την ψυχή

Εντάξει, το ότι δεν είμαι φαν της Ευρωπαϊκής Ενωσης νομίζω πως το ξέρουν πια και οι πέτρες. Αυτό δεν είναι Ενωση, είναι μια soft αυτοκρατορία του χρήματος, μια υπερεθνική συνωμοσία των εθνικών πολιτικο–οικονομικών ελίτ, σχεδιασμένη για να εκμηδενίσει τα κεκτημένα με αγώνες αιώνων δικαιώματα και ελευθερίες, να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και να επιβάλει αναίμακτα τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό ως τον Λόγο του Θεού, χωρίς κανέναν αντίλογο.

Στον κόσμο των αφεντικών, άλλωστε, είμαστε όλοι ξένοι. Κι αν δεν το πιστεύετε, μην περιμένετε την… απομαγνητοφώνηση – δείτε έστω και τώρα, με πολύμηνη καθυστέρηση, την («μονόπαντη», σιγουρα, αλλά πολύτιμη) τελευταία ταινία του Γαβρά. Μια ταινία που, αν μη τι άλλο, δραματοποιεί επιτυχημένα τα μεσαιωνικά βασανιστήρια στα οποία μας υπέβαλαν οι… σωτήρες εταίροι μας, και ίσως βοηθήσει για να καταλάβετε ακριβώς πόσο ίσα κι όμοια είναι όλα τα Ζωάκια στη στοιχειωμένη, γεμάτη σκελετούς και φαντάσματα ευρωπαϊκή Φάρμα μας. Και μόνη εξάλλου η πρεμούρα των μνημονιακών ταγών μας, ανεξαρτήτως χρωμάτων, σημαιών και αριστεροδεξιών προσήμων, να μην παραλάβουν καν το περιβόητο βαρουφοστικάκι με τα ηχογραφημένα Eurogroup, πέντε χρόνια μετά την καταγραφή τους και έντεκα χρόνια μετά το έγκλημα σε βάρος του λαού μας, θα έπρεπε κανονικά να είχε οδηγήσει σε ραγδαία αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τα όσα τρομερά συνέβησαν εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 2015, και άρα για την ταινία.

Η «υποκλοπή» τούς μάρανε – για τη Μεγάλη Ληστεία, τουμπεκί ψιλοκομμένο κάνουν όλοι τους!

Αλλά όχι, σιγά μην ασχοληθούμε τώρα με τον Γαβρά – από το ευρωπαϊκό… (αγ)ριάλιτι και τη βαθύτατα ταξική βία της πραγματικής πολιτικής της «ελεγχόμενης» εσωτερικής χρεοκοπίας, και της ασφυκτικής εργασιακής καθημερινότητας και φτώχειας που αυτή έχει παράξει, οι περισσότεροι από εμάς προτιμούν τη νανουριστική, ομιχλώδη «κανονικότητα», με τα δελτία του (ξ)αναστημένου από τις στάχτες του Μega, μια μερίδα ξαναζεσταμένο Master Chef και άλλες τσιχλόφουσκες για να αποκοιμιούνται γλυκά οι σκλάβοι, και να μη νιώθουν τόσο βαριές τις αλυσίδες τους πριν πάνε την άλλη μέρα για δουλειά…

Ομως αυτή την εβδομάδα έχω έναν έξτρα λόγο να θυμώνω με τους Ευρωπαίους «φίλους». Τη Δευτέρα, βλέπετε, μαζεύτηκαν στις Βρυξέλλες οι 27 υπουργοί Εξωτερικών και όλοι μαζί αποφάσισαν να εγκαινιάσουν μια νέα στρατιωτική αποστολή στα ανοιχτά της φλεγόμενης Λιβύης που θα αντικαταστήσει τη μακαρίτισσα πια «Σοφία». Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια, αλλά και δορυφόρους, η Ευρώπη θα επιβάλει επιτέλους –και καλά– το διάτρητο εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη, ώστε να ανοίξει τον δρόμο για την εφαρμογή της «συμφωνίας του Βερολίνου» – ξέρετε, της κακής θεατρικής παράστασης που ανέβηκε τον περασμένο Γενάρη στη γερμανική πρωτεύουσα, με την… εχθρική συμμετοχή ηθοποιών από 16 χώρες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στον λιβυκό εμφύλιο. Και ναι, η ισχυρή Ελλάδα δεν ήταν ανάμεσά τους.

Και γιατί δεν αναβιώνουν οι πολιτισμένοι και ευαισθητούληδες Ευρωπαίοι τη «Σοφία»; Μα γιατί η δοκιμασμένη αυτή επιχείρηση, που κράτησε τέσσερα χρόνια, είχε μια αθέλητη παρενέργεια: αν και στήθηκε για να εμποδίσει την οργανωμένη διακίνηση προσφύγων και μεταναστών προς την Ιταλία, στην πραγματικότητα τα πληρώματα των καραβιών της αναγκάστηκαν –από το δίκαιο της θάλασσας, αλλά και τη στοιχειώδη ανθρωπιά– να διασώσουν περισσότερους από 730.000 θαλασσοπνιγμένους. Και αφού τους σώσεις, μετά δεν μπορείς να τους πετάξεις στη θάλασσα· πρέπει κάπου να τους πας, να τους ταΐσεις, να ακούσεις τις ιστορίες τους, ακόμη και –άκουσον άκουσον– να τους χορηγήσεις άσυλο!

Γι’ αυτό έπρεπε να «πεθάνει» η «Σοφία» – και όντως τη «σκότωσαν» οριστικά τον Σεπτέμβρη του ’19. Και γι’ αυτό πρέπει, όποιο κι αν είναι το όνομα που θα δοθεί στη διάδοχη επιχείρηση, να είναι ξεκάθαρο πως στην περιγραφή της αποστολής της δεν θα υπάρχει ούτε καν αναφορά σε έρευνα και διάσωση! Οχι μόνον η διατύπωση, αλλά και η ίδια η (πολύ ανατολικότερη) τοποθέτηση των ναυτικών δυνάμεων είναι σχεδιασμένη για να αποφύγει παρόμοια «λάθη» στο μέλλον… Για παν ενδεχόμενο, μάλιστα, στο κοινό ανακοινωθέν των ΥΠΕΞ αναφέρεται ρητά πως, αν τυχόν οι μεταναστευτικές ροές αλλάξουν ώστε τα πλοιάρια να συναντιούνται με τα ευρωπαϊκά πολεμικά και να τα «αναγκάζουν» έτσι να διασώσουν τους επιβάτες τους, τότε τα ευρωπαϊκά πλοία θα αποσύρονται και θα επανατοποθετούνται καταλλήλως!

Τρεις χώρες, λέει, πρωταγωνίστησαν στη μετατροπή της «Σοφίας» σε καθαρά στρατιωτική και ουχί «ανθρωπιστική» επιχείρηση. Και εντάξει, πες πως η Ιταλία έχει καεί τόσα χρόνια με την κοροϊδία των υπόλοιπων εταίρων για το μεταναστευτικό, πες πως φοβάται την άνοδο του μισαλλόδοξου Σαλβίνι και δεν θέλει άλλους επήλυδες στις πόλεις της. Αλλά η Ουγγαρία του Ορμπαν και η Αυστρία του Κουρτς, με τα σφραγισμένα σύνορα και τους μηδενικούς σχεδόν δείκτες μετανάστευσης, τι διάολο ζητάνε και ποιον ακριβώς πολιτισμό υπερασπίζονται; Είναι ένα κακό αστείο – όπως κακό αστείο είναι και το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ, σύμφωνα μάλιστα με τον υπεύθυνο για την εφαρμογή του αξιωματούχο του Οργανισμού! Οπως κακό αστείο είναι και η δήθεν «εκεχειρία» του Βερολίνου, που έχει καταπατηθεί επισήμως… 150 φορές μέσα σε έναν μήνα! Οπως κακό αστείο είναι, δυστυχώς, όλη η διπρόσωπη «μεταναστευτική πολιτική» της Ενωσης, από τη Μόρια ώς τη Λαμπεντούζα και τη Θέουτα…