Θυμούνται οι γειτονιές. Πώς να ξεχάσουν;
Είταν πικρές και τότε οι μέρες μας. Θυμούνται.
Εξω από τις κλεισμένες πόρτες είτανε το φως,
είτανε κι οι νεκροί μέσα στο φως,
είταν τα τραμ μέσα στο φως κι η φωνή του μανάβη
κι η φωνή του πλανόδιου τροχιστή, κι η φωνή του παλιατζή-
πέσαν κι οι παλιατζήδες σαν ακρίδες,
χώνανε στα σακκιά τους όλα τα πατρογονικά θυμητικά
-ένα αλογάκι ξύλινο, μια κεντημένη μπάντα
«κι αυτό θα περάσει». Αχ θα περάσει – πότε θα περάσει; –
έναν παλιό καθρέφτη, μια σκαλισμένη κασετίνα,
ένα τεντζέρι, ένα βιολί, μια ραπτομηχανή του Σίγγερ.-
Τ’ αντικρινό σπίτι δεν είχε πια τα παστρικά του κουρτινάκια.
Οταν άνοιγαν τα παράθυρα δε φαίνονταν τα πόμολα του κρεββατιού γυαλίζοντας τον ήλιο-
Αδειες οι κάμαρες – μονάχα ένα αχυρένιο στρώμα κατάχαμα
κι οι μεγάλες μύγες κι η ελονοσία κι η φθίση.
Ολες αυτές τις μνήμες από τις γειτονιές του Ρίτσου τις βλέπουμε στην παράσταση του πρώτου δραματοποιημένου ποιήματός του, με δύναμη, ταλέντο και ελπίδα, από μια παρέα ηθοποιών: τον Λάζαρο Βαρτάνη, τον Στέφανο Παπατρέχα, τη Βασιλική Σαραντοπούλου και τον Δημήτρη Χατζημιχαηλίδη.
Η διασκευή και η σκηνοθεσία στις «Γειτονιές του κόσμου» είναι της Νάντιας Δαλκυριάδου. Το ελπιδοφόρο είναι ότι το θέατρο «Βαφείο» στον Βοτανικό κάθε Τετάρτη γεμίζει κυρίως από νέους για να γνωρίσουν σημαντικά ιστορικά γεγονότα όπως την Κατοχή, την Αντίσταση, την Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά, τον Εμφύλιο.
Ο Γιάννης Ρίτσος, γράφοντας αυτό το ποίημα στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη, συνθέτει όλη αυτή την κρίσιμη δεκαετία (1941-1951) αποδεικνύοντας τη βαθιά του γνώση για την ιστορία του ανθρώπου.
Η ποίηση, γράφει ο ίδιος, πρέπει να ᾽ναι ένας οδηγός μάχης κι ευτυχίας. Ενα όπλο στα χέρια του λαϊκού αγωνιστή. Μια σημαία στα χέρια της ελευθερίας.
