Η Νέα Δημοκρατία διεκδικεί να διευκολύνεται η ψήφος των αποδήμων Ελλήνων. Ομως, τους αρνείται το δικαίωμα να εκλέγουν από τον τόπο κατοικίας τους υποψήφιους βουλευτές βάζοντας σταυρό, όπως κάνουν οι Ελληνες του εσωτερικού. Η άρνηση αυτή είναι μέρος μιας ευρύτερης άρνησης, που συνίσταται στο ότι η Νέα Δημοκρατία θέλει να παραχωρήσει στους απόδημους ένα περιορισμένο δικαίωμα του εκλέγειν και όχι αυτό του εκλέγεσθαι.
Με άλλα λόγια, επιθυμεί οι απόδημοι Ελληνες να καθορίζουν τα αποτελέσματα των εκλογών, να ανεβάζουν κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς, να καθορίζουν το πόσες έδρες θα έχει το πρώτο κόμμα, ώστε να μπορέσει να σχηματίσει ισχυρή κυβέρνηση, αλλά αδιαφορεί πλήρως για το αν οι ίδιοι άνθρωποι θα μπορέσουν να αντιπροσωπεύονται, να ακούν τη φωνή τους στο ελληνικό Κοινοβούλιο, να ακούγονται τα προβλήματα των κοινοτήτων τους και να διατυπώνονται τα αιτήματά τους.
Γίνεται έτσι κατανοητό το πώς αντιλαμβάνεται η Νέα Δημοκρατία τον λαό: ως έναν κομματικό στρατό που θέλει να τον εισαγάγει σε ένα κομματικό «ποιμνιοστάσιο» για την ανάδειξη συγκεντρωτικού πρωθυπουργού και «επιτελικής» κυβέρνησης, αλλά κατά προτίμηση χωρίς να ακούγεται η φωνή του. Ο λαός εκλαμβάνεται μόνο ως μέσο αναρρίχησης των πολιτικών στην εξουσία, όχι ως σώμα που πρέπει να ακουστεί η πολύ συγκεκριμένη φωνή του μέσα στη Βουλή: οι διεκδικήσεις του, τα προβλήματα, οι καημοί του, οι επιθυμίες του.
Εντέλει, η κυβερνώσα παράταξη ζήτησε να επεκταθεί το ψηφοδέλτιο Επικρατείας από 12 σε 15 έδρες, ώστε τα κόμματα να μπορούν να εντάσσουν 3 απόδημους στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τους. Πρόκειται για έναν προσβλητικό εμπαιγμό των αποδήμων: αντί να έχουν οι ίδιοι οι απόδημοι το δικαίωμα επιλογής των εκπροσώπων τους, αυτό παραχωρείται στα κόμματα, ενισχύοντας τη συγκεντρωτική κομματοκρατία. Πρόκειται για διατύπωση υποκριτική, καθώς παρουσιάζεται ως νέα δυνατότητα κάτι που εν πολλοίς ήδη υπάρχει. Και με τον υπάρχοντα νόμο, τα κόμματα μπορούν να εντάσσουν απόδημους στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τους, από κανέναν έως δώδεκα. Ουσιαστικά, η αύξηση του αριθμού των βουλευτών Επικρατείας είναι ρύθμιση άσχετη με την ψήφο των αποδήμων. Είναι μια ρύθμιση απλού εκλογικού νόμου, που αφορά κυρίως τον αριθμό των κομματικά διορισμένων βουλευτών, αποδήμων ή εγχωρίων.
Το τελικό νομοσχέδιο προέκυψε μέσα από έναν συμβιβασμό με το ΚΚΕ, το οποίο επέμεινε στην απόδειξη των οικονομικών και κοινωνικών δεσμών με την Ελλάδα των αποδήμων που θα ψηφίσουν και όχι μόνο ψυχικών και συνειδησιακών. Μετά από αυτόν τον συμβιβασμό, το δικαίωμα στην ψήφο του αποδήμου από τον τόπο κατοικίας διασυνδέεται στην πρόταση νόμου με την οικονομική σχέση με τη χώρα (ελληνικό ΑΦΜ ή συγγενική σχέση πρώτου βαθμού με Ελληνα φορολογούμενο).
Αυτή η πρόβλεψη καταργεί μια μεγάλη κατάκτηση της δημοκρατίας να αποσυνδέεται η ψήφος του πολίτη από την οικονομική του κατάσταση. Αυτό, όμως, συνιστά μια παλινδρόμηση στον 19ο αιώνα, σε μια ρεπουμπλικανική λογική να ψηφίζουν μόνο οι υποτίθεται «υπεύθυνοι» πολίτες, δηλαδή αυτοί που έχουν σημαντική περιουσία και ιδιοκτησία, ώστε να υποστούν τις συνέπειες της ψήφου. Ως ΜέΡΑ25 ανησυχούμε ότι έτσι χάνεται η γνήσια δημοκρατία τού να ψηφίζουν όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα από την οικονομική τους δραστηριότητα.
* Βουλευτής Ανατολικής Αττικής με το ΜέΡΑ25
