Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…
Γαλήνη Γ. Σεφέρης, Επί Ασπαλάθων
Κατηφορίζοντας από το όρος Κιθαιρώνα, τόπο φιλοξενίας των Ερινύων, το αττικό τοπίο με τα πεύκα, τις ελιές, τους ασπάλαθους και τη θαλασσινή θαμπάδα στο βάθος σε αιχμαλωτίζει και το «Ντε, βρε γαϊδαράκο ντε» μοιάζει η μόνη ταιριαστή μουσική υπόκρουση αυτής της εκδρομής. Σε τούτη τη μικρή άκρη του Κορινθιακού, οι αρχαίοι μύθοι μπλέκουν με τις μεσαιωνικές περιπέτειες και τις μάχες της νεότερης ιστορίας σαν τις ρίζες μιας ελιάς που δεν σταμάτησε να καρπίζει στους αιώνες.
Προορισμός, το Πόρτο Γερμενό και το αρχαίο κάστρο του. Σε μικρή απόσταση από τον γιαλό, πάνω στον λόφο βρίσκεται, από το δεύτερο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα το Φρούριο των Αιγοσθένων. Πρόκειται για το καλύτερα διατηρημένο φρούριο της αρχαιότητας, με τα μακρά τείχη του να φτάνουν ώς τη θάλασσα.
Στον τόπο αυτό σμίγουν η αρχαία και η νεότερη ανάγκη θρησκευτικής λατρείας, καθώς κάτω από την ακρόπολη και στον εντός των μακρών τειχών χώρο εκτιμάται ότι βρίσκεται το ιερό του ιατρομάντη Μελάμποδα από την Πύλο. Θεωρείτο ο πρώτος ψυχοθεραπευτής της αρχαιότητας, στον οποίο απέδιδαν ιδιότητες όπως το να αντιλαμβάνεται τη γλώσσα των ζώων και να θεραπεύει από ψυχικές νόσους π.χ. τη μανία στην περίπτωση των τιμωρημένων από τον Διόνυσο Αργείων γυναικών.
Ακολουθώντας τα εναπομείναντα πέτρινα κομμάτια από τα τείχη, μπαίνουμε στην περιοχή της Κάτω Πόλης, όπου μας υποδέχεται το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας ή Αγίας Αννας, χτισμένο τον 11ο με αρχαία οικοδομικά υλικά, όπως συχνά συνέβαινε, πάνω στα ερείπια της πεντάκλιτης βασιλικής του 5ου αι. μ.Χ. Συνεχίζουμε ανηφορίζοντας μέσα στον ελαιώνα και μπαίνουμε στον χώρο της ακρόπολης.
Μπροστά μας ο μικρός βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου και πίσω του τα ερείπια των κελιών ενός μοναστηριού μοιάζουν μικρά μαύρα ανοίγματα στο μεταβυζαντινό παρελθόν.
Ο ναός χρονολογείται στους βυζαντινούς χρόνους, όπως μαρτυρεί τοιχογραφία του Παντοκράτορα που αποκαλύφθηκε στον τρούλο, μετά την πτώση τμήματος της τοιχογραφίας του 17ου αι., που υπήρχε στο ίδιο σημείο, από τον σεισμό του 1981. Ο ισχυρός αυτός σεισμός των Αλκυονίδων στον Κορινθιακό κόλπο επέφερε σημαντικές βλάβες και καταρρεύσεις σε όλο το φρούριο.
Σε όλο τον χώρο βλέπουμε εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης. Σε τελικό στάδιο είναι ο ΝΑ πύργος, που αποτελεί τμήμα της ακρόπολης του αρχαίου φρουρίου των Αιγοσθένων.
Ηταν ο μεγαλύτερος και υψηλότερος πύργος του φρουρίου, με τετράγωνο σχήμα και συγκαταλέγεται στα σπουδαιότερα μνημεία της οχυρωματικής, καθώς διασώζει πλείστα αυθεντικά στοιχεία της μορφής και της οικοδομικής των αρχαίων πύργων. Μπαίνοντας μέσα στο εντυπωσιακά όμορφο χτίσμα με τους λίθινους όγκους, νιώθουμε να ταξιδεύουμε στην Ιστορία.
Η υποδειγματική αναστήλωση του πύργου στηρίχτηκε ακόμα και σε φωτογραφίες περιηγητών των αρχών του 20ού αιώνα. Το μέταλλο, η πέτρα και ο φωτισμός σε πλαισιώνουν σε μια ανοδική πορεία από το παρελθόν στο μέλλον. Από τα παράθυρα για καταπέλτες του τελευταίου ορόφου το τοπίο μοιάζει να πολιορκεί το κτίσμα μέσα από τις φωτεινές δέσμες.
Ο χώρος είναι ιδανικός για εικαστικές και άλλες εκθέσεις που θα αποδείκνυαν στον επισκέπτη πόσο ο ίδιος ο τόπος μας και η ιστορία είναι ένας μοναδικός καμβάς που χωράει άπειρες βελονιές.
