Από την απειλή σύγκρουσης στην κανονικότητα μιας δύσκολης συνύπαρξης, σε αυτή τη διαπίστωση θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν τα συμπεράσματα για τη νέα ισορροπία της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης, όπως αυτή αποτυπώθηκε στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο. Πρώτο δείγμα γραφής της διάστασης της επικοινωνιακής ρητορικής από την κανονικότητα, η συνάντηση των τριών Μεγάλων της Ευρώπης Μέρκελ, Τζόνσον και Μακρόν, με τον Ερντογάν, λίγες μέρες μετά τον χαρακτηρισμό του προέδρου της Γαλλίας από τον Τούρκο ομόλογό του ως εγκεφαλικά νεκρού!
Και χωρίς την παραπάνω ρητορική κλιμάκωση οι Τζόνσον, Μέρκελ και Μακρόν έχουν εισπράξει τους τελευταίους μήνες σχεδόν σε καθημερινή βάση απειλές του Ερντογάν για άνοιγμα της κάνουλας των προσφυγικών ροών αλλά και για επιστροφή των τζιχαντιστών που είναι υπήκοοι ευρωπαϊκών κρατών. Δεύτερο δείγμα γραφής, η σιωπηρή απόσυρση από την Αγκυρα της απειλής να ασκήσει βέτο στον επιχειρησιακό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και στις Βαλτικές αν η Συμμαχία δεν υιοθετούσε μια ξεκάθαρη πολιτική στήριξη της «αντιτρομοκρατικής» εκστρατείας στη Βορειοανατολική Συρία.
Είναι προφανές ότι η απειλή για βέτο από την Τουρκία επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά ότι καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση: ο Ερντογάν δεν εξασφάλισε πολιτική κάλυψη της εισβολής στη Συρία από τους εταίρους του, αλλά δεν εισέπραξε καμιά πολιτική ενόχληση για τις μονομερείς ενέργειές του.
Τα παραπάνω αθροιστικά επιτρέπουν τη διαπίστωση ότι με πιο διακριτική μεθόδευση, με χαμηλούς τόνους στα όρια της προστατευτικής σιγής οι Μέρκελ, Τζόνσον και Μακρόν κινούνται επί της ουσίας στον δρόμο που χάραξε ο Τραμπ, έναν δρόμο συνεχούς διαπραγμάτευσης, συμψηφισμού και διευθετήσεων που αποκλείει μετωπική σύγκρουση της Δύσης με τη δύστροπη Τουρκία του Ερντογάν.
Ετσι η μη προγραμματισμένη διμερής συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο αντιμετωπίστηκε όχι ως διαφοροποίηση, ως μια προσωπική διπλωματία του Λευκού Οίκου, αλλά ως επιβεβαίωση της νέας κανονικότητας στις σχέσεις Δύσης-Τουρκίας, μιας ελαστικής και μεταβλητής γεωμετρίας κανονικότητας που στην πραγματικότητα είναι μια συγκρουσιακή συνύπαρξη.
