Δεν μετέχει στον μαραθώνιο. Τον ζει! Οσο διαρκεί αλλά και «καθημερινά» ώς τον επόμενη ψυχοσωματική πρόκληση των 42.195 μέτρων. Μας το είπε ο ίδιος, ενώ, τρεις μέρες μετά τον τερματισμό στο Παναθηναϊκό Στάδιο, οι βιορυθμοί είχαν καταλαγιάσει.
Στη συζήτηση μαζί του, τον ρωτήσαμε αν το συμπέρασμά μας πως μεταφέρει τις ιδιότητες του αγωνίσματος στην καθημερινότητά του είναι σωστό. Αφελής η ερώτησή μας, γνωρίζαμε την απάντηση, μόνο λόγοι διακριτικότητας μας οδήγησαν να την κάνουμε στον νικητή από την Κένυα, Τζον Κιπκορί Κόμεν (2.16.34).
Πώς αλλιώς θα μπορούσε να απαντήσει ο 42χρονος Αφρικανός, όταν λίγο νωρίτερα τόνισε τις συλλαβές του ονόματος «Φιν-τι-πί-ντις», μόλις ρώτησε αν «είναι αλήθεια πως οι Ελληνες ιστορικοί αμφισβητούν πως ο (σ.σ: ελληνιστί) Φειδιππίδης ήταν εκείνος που είπε “νικήσαμε” και αναζητούν το όνομα του δρομέα μέχρι σήμερα».
Δεν σας κρύβουμε πως, αντί να του απαντήσουμε αμέσως, αρχικά αναρωτηθήκαμε για το ποσοστό των σύγχρονων Ελλήνων που θα ένιωθε τιμή από τα λόγια του και θα ήξερε να του απαντήσει.
Ο υπογράφων… φοβούμενος τη γνωστή απάντηση στο ίδιο ερώτημα, έσπευσα να του επιβεβαιώσω την πληροφορία του και να εκφράσω θαυμασμό για τη γνώση του.
«Μα, ο μαραθώνιος είναι παιδί της Ελλάδας, αλλά ανήκει σε όλο τον κόσμο. Πώς θα μπορούσε να μη συμβαίνει αυτό, πώς ήταν δυνατόν να μη με ενδιαφέρει τα όνομα του ανθρώπου που έγραψε την ιστορία, όταν πρόκειται για αγώνισμα, προτιμώ τη λέξη “γεγονός”, που έχει στόχο την επιτυχία έπειτα από δύσκολη προσπάθεια. Σε όλο τον πλανήτη, στην εποχή μας, περισσότερο ή λιγότερο σε κάθε εποχή, αυτό προσπαθούμε όλοι να κάνουμε στη ζωή μας. Να πετύχουμε κάτι έπειτα από μια σειρά δυσκολιών».
• Η υποδοχή στην Κένυα;
«Και για μένα αλλά και για τον Φελισιέν Μουχιτίρα (σ.σ.: ο, επίσης Κενυάτης, δεύτερος του μαραθωνίου της Αθήνας σε 2.16.43) ήταν μεγάλη χαρά να μοιράσουμε και πάλι χαμόγελα. Η Κένυα έχει πολλά προβλήματα, η επιτυχία μας δεν έλυσε κανένα από αυτά, αλλά είπε και πάλι “μη σταματήσεις την προσπάθεια, μπορείς” στον συμπατριώτη, πόσο μάλλον σ’ εκείνον που πιέζεται…».
• Οι Κενυάτες αθλητές με τη διεθνή φήμη έχετε παρεμβατική παρουσία για την ενίσχυση κοινωνικών δομών και τη λύση προβλημάτων;
«Αυτό οφείλουμε, αυτό προσπαθούμε, αλλά δεν πρόκειται να σας μιλήσω σαν… σωτήρας της πατρίδας μου. Η ζωή στην Κένυα σε κάνει αγωνιστή, ταπεινό και δεν ταιριάζει, λοιπόν, τώρα να πω αναλυτικά τι και πότε το προσπάθησα για την πατρίδα. Ετσι σκεπτόμαστε όλοι οι Κενυάτες αθλητές που μετέχουμε σε διεθνείς διοργανώσεις, σε κάθε άθλημα, ομαδικό ή ατομικό. Λέξεις κραυγαλέες δεν θ’ ακούσετε από εμάς. Λέξεις – έννοιες όπως “πρόβλημα” ή “χαρά” έχουν μέσα μας τη σωστή διάσταση και αυτό οδηγεί σε ανάλογους τόνους και όταν έχουμε τελειώσει την προσπάθειά μας».
• Παγκοσμίως, αθλητές στα ατομικά αθλήματα και παίκτες στα ομαδικά, έχετε λαϊκό έρεισμα που ζηλεύουν άλλα δημόσια πρόσωπα. Μπορεί ν’ αξιοποιηθεί προς την ίδια κατεύθυνση;
«Μπορεί, πρέπει, αλλά είναι δύσκολο, επειδή στην εποχή μας, εποχή συχνά σκληρού επαγγελματισμού και στον αθλητισμό, ο ρόλος των “αθλητών και παικτών”, όπως είπατε, έχει μπει σε δρόμους ανταγωνισμού, πίεσης. Αρα, εννοείτε, φαντάζομαι, την ανάγκη ύπαρξης ενός “παγκόσμιου αθλητικού κινήματος με κοινωνική αποστολή”, όπως έχει ακουστεί κατά καιρούς, είναι δύσκολο αλλά, επειδή είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που το έχω πει πολλές φορές ότι αυτό μπορεί να γίνει, αν οι άνθρωποι του αθλητισμού μιλήσουν ίδια γλώσσα, δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα. Κι αυτό επειδή βλέπετε πως, κάθε φορά που, έστω και κατά τόπους σε όλη τη γη, σύλλογοι ή αθλητές μόνοι τους παίρνουν πρωτοβουλίες για να μοιραστεί αγάπη, υπάρχει επιτυχία. Είναι δύσκολο να γίνει ένα παγκόσμιο αθλητικό κίνημα, επειδή οι αθλητές ως πρόσωπα δεν έχουν την ίδια αφετηρία άρα και τα ίδια βιώματα».
• Μα ζούμε σε εποχή και παγκοσμιοποιημένων προβλημάτων.
«Σωστά. Είπα “είναι δύσκολο”, δεν είπα ότι πρέπει να πάψουμε να ελπίζουμε πως μπορεί να γίνει! Το εύχομαι. Επειδή πολλοί λαοί σε όλο τον κόσμο παλεύουν να ζήσουν».
• Στην Ελλάδα, οι προσφυγικές ροές διχάζουν την κοινή γνώμη.
«Εύχομαι το καλύτερο για την Ελλάδα. Οταν τρέχω στη χώρα σας, η ατμόσφαιρα γύρω μου βοηθά την προσπάθειά μου. Τα δεδομένα εσείς τα ξέρετε. Εμένα η ζωή με έχει διδάξει πως, όταν δίνεις αγάπη, τότε ζεις κι εσύ με αγάπη, τότε η αγάπη σου επιστρέφεται».
• Ας… τρέξουμε μαζί στον μαραθώνιο. Το χρυσό κρίθηκε στα τελευταία 600 μέτρα, τότε εσείς προσπεράσατε τον Μουχιτίρα. Τελευταία στιγμή, λες και ήταν δρόμος ταχύτητας.
«Ακόμη κι έτσι, ήταν τακτική. Και θέληση, αν αυτή δεν υπάρχει, η τακτική δεν αποδίδει. Κατανομή δυνάμεων, επιφυλακή τους για τη στιγμή της αλήθειας του αγώνα. Μαραθώνιος, μάθημα ζωής!».
«Κάθε δυσκολία»
Θέσαμε την παρουσία του υπό την κρίση του κάτοχου της τρίτης θέσης και, με κριτήριο τον χρόνο του (2.19.02), δεύτερου κορυφαίου Ελληνα όλων των εποχών, 29χρονου Κώστα Γκελαούζου:
«Σε αυτή την ηλικία (σ.σ.: 42 χρόνων) ήταν μαχητής, έκανε δύσκολη κούρσα ο Κόμεν. Είναι Κενυάτης, άρα ελαφρύς, ψηλός, με λεπτά πόδια, χαμηλό κέντρο βάρους, κατάλληλο σώμα. Οσο για μένα, πήγαν όλα καλά, ρίσκαρα και δικαιώθηκα».
• Προτείνεις το… ίδιο στο νέο της εποχής μας; Προέρχεται από περίοδο κοινωνικής πίεσης.
«Εχω να του πω “κάθε δυσκολία είναι αντιμετωπίσιμη”. Το διδάσκει και αυτό ο μαραθώνιος. Προετοιμάσου και προσπάθησε λοιπόν».
• Οσο κι αν μας γοητεύει το αγώνισμα με το ιστορικό υπόβαθρο, στην εποχή μας δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε «με το ντόπινγκ τι γίνεται;».
«Το ντόπινγκ είναι κακό σπυρί, γενικότερα για τον αθλητισμό, ειδικότερα για τον μαραθώνιο. Μακάρι κάποτε να απαλλαγεί και ο μαραθώνιος, να καταπολεμηθεί το ντόπινγκ!».
