Με τη Μάγδα Φύσσα πρέπει να ’μαστε κοντοσυνομήλικοι κι είναι σαν να την ξέρω από παιδί. Κορίτσι της γειτονιάς, πά’ να πει, φιλενάδα της αδελφής μου, που μπαινόβγαινε πρωί – βράδυ στο σπίτι μας λες και ανήκε στην οικογένεια. Αποπνέει δε τέτοια οικειότητα, που θα τη λογάριαζα κάλλιστα για αληθινή αδελφή μου. Κι όμως τη νιώθω σαν μάνα. Δεν περιέχει τίποτε το υποτιμητικό τούτη η παράξενη αίσθηση, καίτοι αμφιβόλως κολακευτική για γυναίκα. Δεν υπονοεί ότι το βαρύ της πένθος την κατέβαλε τόσο, ώστε να δείχνει πρόωρα γερασμένη. Κάθε άλλο.
Αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αδάμαστης θέλησης και αδιάπτωτου σφρίγους, τα οποία μεταρσιώνονται σε διαρκή νεότητα, η φλόγα που τρεμοπαίζει στα μάτια της, καθώς κάθεται στην άβολη αίθουσα του Κορυδαλλού, υπομένοντας τη βάσανο της δίκης ή καπνίζοντας έξω κατά τα διαλείμματα, ακόμα και στις σπάνιες στιγμές που εμφανίζεται με μαύρα γυαλιά ηλίου –αν εννοείτε. Είναι επίσης ακαταμάχητα όμορφη, φρονώ. Οχι με τα απατηλά στάνταρ της πασαρέλας και των λάιφ στάιλ εντύπων. Οι εσωτερικές της καμπύλες ακτινοβολούν ακατάβλητο, γήινο κάλλος που αποτυπώνεται ώς και στις ατέλειες του προσώπου της. Στους κύκλους κάτω απ’ τα βλέφαρα, στις ελιές της δεξιάς παρειάς, στο λακκάκι στ’ αριστερά των χειλιών και κυρίως στο αδιόρατο μειδίαμα που προσδίδει σύγχρονο μεγαλείο στην αρχαία τραγωδία.
Ναρκοθέτησε την ελαφρότητα των συμβάσεων της μεταπολίτευσης το σοκαριστικό γεγονός, μέσω του οποίου γνωρίσαμε τη Μάγδα Φύσσα. Τέτοια μέρα πριν από έξι χρόνια οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής αφαίρεσαν τη ζωή του μονάκριβου γιου της. Με το έτσι θέλω. Δίχως αιτία και αφορμή. Δεν τους άρεσαν απλώς οι απόψεις του, οι παρέες του, τα τραγούδια του, ο τρόπος και η στάση ζωής του. Είχαν προηγηθεί δεκάδες εγκληματικές επιθέσεις των ναζιστών, που με τις ευλογίες μερίδας των ψηφοφόρων ντύθηκαν με μανδύα κοινοβουλευτικού κόμματος. Τα θύματά τους ώς τότε ήταν κυρίως επήλυδες, μετανάστες, ξένοι και τα δεινά τους δεν πλήγωναν την ομιχλώδη συνείδηση του συλλογικού μας ασυνείδητου.
Αλλά ο Παύλος ήταν δικός μας. Ο ζωντανός, ανήσυχος, νέος και δυναμικός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Επιπροσθέτως αντιστάθηκε παλικαρίσια στους δολοφόνους, τους υπέδειξε προτού αφήσει την ύστατη πνοή, συνέβαλε καταλυτικά στη σύλληψή τους και κατ’ επέκταση στο ξετύλιγμα του νήματος που αποκάλυψε στους πάντες το ειδεχθές πρόσωπο της φασιστικής συμμορίας. Επειτα από το αρχικό σοκ, η μάνα του μετουσίωσε τον πόνο της σε ανεπιτήδευτο, καθημερινό, επώδυνο ηρωισμό. Με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια –πώς αλλιώς; Δεν εγκιβώτισε τη μνήμη του στους τέσσερις τοίχους του διαμερίσματός της, αναζητώντας μεταφυσική λύτρωση. Ανοιξε, αντίθετα, διάπλατα την πόρτα της, τη διπλανή μας πόρτα, τη θύρα της ψυχής και της καρδιάς της και αγωνίστηκε να εμπεδώσει στο πανελλήνιο πως η υπόθεση του Παύλου μάς αφορά όλους. (Συνεχίζεται)
