Οταν το ζωάκι τρώει, πίνει και …αδυνατίζει

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια πάθηση που οφείλεται σε βλάβη του παγκρέατος. Το πάγκρεας είναι ένα όργανο, το οποίο έχει διπλό ρόλο.

Ο ένας ρόλος του είναι να συμβάλει στη διάσπαση των πρωτεϊνών, των λιπών και των υδατανθράκων, μέσω της παραγωγής ενζύμων που βρίσκονται στο παγκρεατικό υγρό (εξωκρινής μοίρα) και ο άλλος ρόλος είναι η παραγωγή και έκκριση της ινσουλίνης από τα β – κύτταρα της ενδοκρινούς μοίρας του παγκρέατος.

Η ινσουλίνη ρυθμίζει τα επίπεδα της γλυκόζης στην αιματική κυκλοφορία και ελέγχει την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα του οργανισμού.

Σε περίπτωση που η ινσουλίνη δεν παράγεται από το πάγκρεας, τότε παρατηρούμε κάποια χαρακτηριστικά συμπτώματα, τα οποία μας οδηγούν στην υποψία ότι ο σκύλος ή η γάτα μας πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη. Τα συμπτώματα αυτά είναι η πολυδιψία, η πολυουρία, η πολυφαγία και η απώλεια βάρους.

Η γλυκόζη είναι η βασική πηγή ενέργειας για τα κύτταρα. Η ινσουλίνη βοηθάει τη γλυκόζη να βρεθεί ενδοκυτταρικά. Η έλλειψή της προκαλεί συσσώρευση γλυκόζης στην αιματική κυκλοφορία και ταυτόχρονα ανεπάρκεια ενέργειας στα κύτταρα, με επακόλουθο τα συμπτώματα που προαναφέραμε.

Στην προσπάθειά του ο οργανισμός να βρει άλλες πηγές ενέργειας αρχίζει να χρησιμοποιεί λίπη και πρωτεΐνες για την παραγωγή ενέργειας, με αποτέλεσμα την απώλεια βάρους. Ετσι, ενώ έχουμε ένα ζώο που τρώει κανονικά, ακόμα και παραπάνω από το φυσιολογικό, παρ’ όλα αυτά παρατηρείται μείωση του βάρους.

Η διάγνωση της νόσου, τόσο σε σκύλους όσο και σε γάτες, είναι απλή με βάση την κλινική εικόνα και επιβεβαιώνεται με τη διενέργεια αιματολογικών και ουρολογικών εξετάσεων για τον ποσοτικό προσδιορισμό της ποσότητας του σακχάρου στο αίμα και τα ούρα.

Ο σακχαρώδης διαβήτης στους σκύλους ελέγχεται με την καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης και με τη χορήγηση ειδικής διατροφής.

Στους ανθρώπους ο έλεγχος του σακχαρώδους διαβήτη μπορεί να γίνει με τη χρήση χαπιών, τα οποία δυστυχώς δεν έχουν αποτελεσματικότητα στους σκύλους.

Οι άνθρωποι που συμβιώνουν με σκύλους που πάσχουν από διαβήτη γνωρίζουν πως το πρόγραμμα τους και η ζωή τους γενικότερα καθορίζεται από τις ανάγκες του σκύλου.

Οι ενέσεις ινσουλίνης καθώς και το τάισμα του ζώου θα πρέπει να γίνονται σε καθορισμένες ώρες, δύο φορές τη μέρα. Αυτό προϋποθέτει πως κάθε μέρα θα πρέπει ο ιδιοκτήτης να είναι συγκεκριμένες ώρες με τον σκύλο του ή, όταν αυτό δεν είναι εφικτό, να είναι κάποιος που να μπορεί να κάνει την απαραίτητη ένεση ινσουλίνης.

Κατά την έναρξη της θεραπείας, συνηθίζεται να νοσηλεύονται μερικές μέρες τα ζώα μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση της υγείας τους και να προσδιοριστεί η δόση της ινσουλίνης που απαιτείται ώστε να διατηρηθούν τα επίπεδα γλυκόζης σε φυσιολογικά επίπεδα. Οι τακτικές επανεξετάσεις στην αρχή είναι επιβεβλημένες ούτως ώστε να καθοριστεί η αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

*Κτηνίατρος, Αμπελόκηποι (Αθήνα)