Πώς αντιμετωπίζεται από τη Δεξιά η πρόκληση της Ακροδεξιάς; Με την υιοθέτηση της ρητορικής της, με στόχο τον εκλογικό της διεμβολισμό, ή με τη σαφή και αδιαπραγμάτευτη οριοθέτηση μιας διαχωριστικής γραμμής που αφήνει την Ακροδεξιά εκτός των πολιτικών ισορροπιών και συσχετισμών;
Ο Σιράκ θα περάσει στην Ιστορία ως ο ηγέτης μιας λαϊκής-πατριωτικής Δεξιάς, που διεξήγαγε ανελέητο πόλεμο κατά της Ακροδεξιάς εντός και εκτός συνόρων. Εντός συνόρων, τάχθηκε από την αρχή της δεκαετίας του 1980 κατά οποιασδήποτε μορφής συσπείρωσης κατά της Αριστεράς, που να περιλαμβάνει την Ακρα Δεξιά. Χάρη στη συνεπή και σταθερή στάση του απέναντι στην Ακρα Δεξιά, ο Σιράκ είχε την τύχη να εκπροσωπήσει το σύνολο του δημοκρατικού τόξου απέναντι στον ηγέτη του Εθνικού Μετώπου, Λεπέν, στον δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής, την άνοιξη του 2002, και να θριαμβεύσει με ποσοστό 83%.
Εκτός συνόρων, ο Σιράκ πρωτοστάτησε, το 2000, στην άτυπη και συμβολική, αλλά με βαρύνουσα πολιτική σημασία απομόνωση της Αυστρίας εντός της Ε.Ε. Ετσι, η απόφαση του δεξιού Λαϊκού Κόμματος του Σούσελ να συνεργαστεί με το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας του Χάιντερ πήρε ευρωπαϊκή διάσταση, με την απομόνωση της Βιέννης να λειτουργεί σαν σήμα κινδύνου για τη Γηραιά Ηπειρο.
Ο Σιράκ στη σκληρή μάχη κατά της Ακροδεξιάς πατούσε στην ιστορική παράδοση της παράταξής του, της γκολικής Δεξιάς, που ήρθε δύο φορές σε αιματηρή σύγκρουση με την Ακροδεξιά: την πρώτη φορά στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και τη δεύτερη προς το τέλος του πολέμου στην Αλγερία. Την πολιτική της χάραξης σαφών διαχωριστικών γραμμών μεταξύ Δεξιάς και Ακροδεξιάς ενίσχυσε ο Σιράκ με την αναγνώριση της συνενοχής της κατοχικής κυβέρνησης Πετέν στα εγκλήματα των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων, αλλά και της βίαιας καταστολής που εφάρμοσαν οι γαλλικές αρχές στην Αλγερία.
Ολα τα παραπάνω τα ανέτρεψε, αν δεν τα ακύρωσε, μέσα σε λίγους μήνες ο προερχόμενος από την ίδια παράταξη Σαρκοζί, στην διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της άνοιξης του 2007. Με μια σκληρή κατασταλτική ρητορική, όπου έφθασε να απειλεί ότι θα καθαρίσει την αλητεία των προαστίων με πεπιεσμένο ζεματιστό νερό, ο Σαρκοζί πέτυχε να διεμβολίσει τον Λεπέν και να οριοθετήσει την εμβέλεια του Εθνικού Μετώπου.
Το κόστος του τακτικού ελιγμού του διαδόχου του Σιράκ στο Μέγαρο των Ηλυσίων απεδείχθη υπέρογκο: με την ψηφοθηρική του ρητορική, ο Σαρκοζί νομιμοποίησε μεγάλο μέρος της προεκλογικής συνθηματολογίας της Ακρας Δεξιάς και ταυτόχρονα απενοχοποίησε τους ταλαντευόμενους ψηφοφόρους που ήθελαν νόμο και τάξη με κάθε κόστος.
Ολα τα παραπάνω είναι δραματικά επίκαιρα σε μια εποχή, όπου για έναν και πλέον χρόνο ο Σαλβίνι και η Λέγκα ήταν κυβερνητική κανονικότητα στην Ιταλία, η Εναλλακτική δεύτερη πολιτική δύναμη σε ομόσπονδα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, ενώ στην Ανδαλουσία συγκυβερνούν Δεξιά, Κεντροδεξιά και Ακρα Δεξιά. Την ίδια στιγμή, σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αναβιώνουν μνήμες των σκοτεινών χρόνων του Μεσοπολέμου.
Ο Σιράκ έφυγε από τη ζωή σε μια στιγμή που η χώρα του, η Γαλλία, εγκλωβίζεται ολοένα και περισσότερο στο δίλημμα «Μακρόν ή Λεπέν», με τις ενδιάμεσες πολιτικές δυνάμεις σε δυναμική συρρίκνωσης, αν όχι εξαέρωσης. Μια δυναμική αποσταθεροποιητική όχι μόνον για τη Γαλλία αλλά συνολικά για την Ε.Ε.
