Πριν από λίγες μέρες ήταν η επέτειος μισού αιώνα από την ημέρα που το Apollo 11 προσεδαφίστηκε στη Σελήνη. Σημαντικός σταθμός για την ανθρωπότητα. Μέσα σε μόλις τρεις αιώνες, ο Homo Sapiens από τη νευτώνεια αποκρυπτογράφηση του νόμου της βαρύτητας κατάφερε να την αψηφήσει φτάνοντας σε έναν πρώτο σταθμό εκτός Γης. Τρεις αιώνες δεν είναι ούτε καν κλάσμα δευτερολέπτου σε επίπεδο εξέλιξης του Sapiens.
Η Σελήνη θέλησε να γιορτάσει αυτή την ημέρα, ή μάλλον τη νύχτα, κάνοντας μια επετειακή έκλειψη. Κάποιοι θα μπορούσαν να τη δουν σαν ένα δυσοίωνο σημάδι, ενώ οι πιο ρομαντικοί ότι η εορτάζουσα Πανσέληνος μας έκλεισε το μάτι με νόημα.
Πενήντα χρόνια λοιπόν από τότε που πάτησε άνθρωπος στη Σελήνη. Ο Homo Sapiens κατέκτησε το φεγγάρι και σήκωσε τη σημαία του. Ισως βέβαια αν υπήρχαν σεληνάνθρωποι με αξιοπρέπεια και την κατέβαζαν από τον ιστό να γίνονταν ήρωες. Και δικαίως, τέτοιοι που είμαστε. Πάντως η Σελήνη δεν άλλαξε από τότε. Οι ίδιοι κρατήρες, η ίδια σκόνη. Το ίδιο μοτίβο στις φάσεις της.
Από τη Σελήνη, όμως, η Γη δεν είναι πλέον ίδια. Κι ας μην πέρασε ούτε ένα κλάσμα δευτερολέπτου σε επίπεδο γεωλογικής εξέλιξης.
Αν υποθέσουμε ότι υπήρχε στην επέτειο ένας αστροναύτης εκεί, θα έβλεπε ότι και η Γη αρχίζει να μπαίνει στη σκιά μιας έκλειψης. Της περιβαλλοντικής. Το βιώνουμε κάθε χρόνο, πιο έντονα, πιο ακραία, πιο τραγικά. Οι πάγοι έχουν συρρικνωθεί στους πόλους. Λιγότερα δάση παντού. Τα μισά από τα είδη των ζώων βρίσκονται σε εξαφάνιση. Χιλιάδες είδη έχουν για πάντα χαθεί, χωρίς να έχουν καν ανακαλυφθεί. Τεράστιες λίμνες που φαίνονταν τότε από τη Σελήνη, όπως η Αράλη, έχουν σήμερα αποξηρανεί λόγω κλιματικής αλλαγής. Μεγάλες περιοχές που ήταν πράσινες στον Αμαζόνιο τώρα είναι καφέ. Γύρω από τη Γη υπήρχαν, το 1969 ,μετρημένοι στα δάκτυλα τεχνητοί κατασκοπευτικοί δορυφόροι. Τώρα πολλές χιλιάδες τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι στέλνουν σήματα, καταγράφοντας λεπτομερώς κάθε κίνηση στη ζωή των ανθρώπων στη Γη.
Μας κατασκοπεύουν, είτε συναινούμε είτε όχι.
Μπορεί o Homo Sapiens τόσο σοφά να σχεδίασε το ταξίδι του στη Σελήνη, αλλά πολύ ανόητα σχεδιάζει το μέλλον του εδώ στη Γη.
Η Γη τότε είχε πληθυσμό 3,5 δισ. Τώρα έχει 8 δισ. Το ένα τρίτο από αυτά θέλουν να μεταναστεύσουν. Θέλουν να αλλάξουν μόνιμα θέση στο GPS και να πάνε να ζήσουν σε άλλο σημείο της Γης, κάτω από άλλον τεχνητό δορυφόρο να τους παρακολουθεί. Ο πλανήτης σίγουρα άλλαξε. Εχει μπει σε άλλη φάση, πιο σκοτεινή. Και οι άνθρωποι από τότε; Αλλαξαν; Αυτό είναι δύσκολο ερώτημα. Αλλάζει η ανθρωπότητα;
Και όμως, τι θέλει ο άνθρωπος τελικά; Να ζει καλά, χωρίς σκοτούρες και όταν ονειρεύεται ή ερωτεύεται, να σηκώνει τα μάτια και να κοιτάει τη Σελήνη ελπίζοντας ότι αν βρισκόταν έστω για λίγο εκεί πάνω, θα μπορούσε να έβλεπε τη Γη σαν ένα ολόγιομο φεγγάρι. Σαν μια Πανσέληνο που δεν αλλάζει προς το άγνωστο.
