Εθνικές εκλογές εν όψει –και μην ψάχνετε στο πρόγραμμα του κόμματος που διεκδικεί την εξουσία να βρείτε κάτι για τον πολιτισμό. «Η βαριά μας βιομηχανία», κατά τη Μελίνα, είναι ανύπαρκτη. Και ίσως είναι καλύτερα από ψευδείς υποσχέσεις του παρελθόντος. Και μάλιστα από μέλη της πολιτικής οικογένειας που ανυπομονεί να αναλάβει και πάλι τα ηνία της χώρας.
Βέβαια, τα χρόνια εκείνα είχαμε κάποια έργα υποδομής, όπως το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά αυτά συνδέονται με την Ολυμπιάδα του 2004 –αρκετά, δυστυχώς, από τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα.
Υποσχέσεις
Δήμαρχος Αθηναίων ήδη ο Κώστας Μπακογιάννης, γιος της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία υπήρξε επίσης δήμαρχος Αθηναίων (2003), όπου και τι δεν είχε υποσχεθεί. Τα θυμίσαμε από τις στήλες της «Ελευθεροτυπίας», στον ένα χρόνο από την ανάληψη των καθηκόντων της (10 Ιανουαρίου 2004).
Ενδεικτικά, μερικά από αυτά:
* Ανάδειξη της Αθήνας σε σημαντικό πολιτιστικό κέντρο. Εκδηλώσεις διεθνούς κύρους που προβάλλουν την πόλη. Θεσμοθέτηση της «Σχολής των Αθηνών», με την οποία η Αθήνα θα γίνει τόπος συνάντησης, ανά διετία, διεθνών προσωπικοτήτων, με σκοπό την έρευνα και συζητήσεις θεμάτων παγκοσμίου ενδιαφέροντος.
* Προβολή της Αθήνας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ιδρυση οργανισμού συνολικής προβολής και οικονομικής ανασυγκρότησης της Αθήνας. Εκδοση περιοδικού της πόλης. Ενημερωτικό περίπτερο με τις «Διαδρομές στην Αθήνα» σε πέντε κύριες γλώσσες.
* Διεθνής τριενάλε εικαστικών τεχνών.
* Ετήσιο βραβείο της πόλης των Αθηνών για αρχιτεκτονικές δημιουργίες νέων (μέχρι 35 ετών),
* Εμφαση σε νέους συνθέτες σοβαρής –και όχι μόνο– μουσικής.
* Χρήση σχολικών κτιρίων το καλοκαίρι για δωρεάν μαθήματα χορού, μουσικής, ζωγραφικής κ.λπ. για όλες τις ηλικίες, με ιδιαίτερη έμφαση σε νέους αλλά και ηλικιωμένους.
Την επομένη, υπήρξε απάντηση της δημάρχου, η οποία αναφερόταν κυρίως σε κάποιες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν. Καταλήγοντας, επανέλαβε ότι θα εξαντλήσει τη δημαρχιακή της θητεία, οπότε θα είχε να κάνει και άλλα πράγματα. Στις εκλογές όμως του 2004, την κυβέρνηση ανέλαβε ο Κώστας Καραμανλής, με την ίδια να μεταπηδά (2006) στο υπουργείο Εξωτερικών.
Είχε προηγηθεί η ανάληψη του υπουργείου Πολιτισμού –προφανώς λόγω Ολυμπιάδας– από τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος έταξε κι αυτός ουκ ολίγα («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 27 Ιουλίου 2004), όπως: Ιδρυση Συμβουλίου Γραμμάτων και Τεχνών, το οποίο θα συγκροτήσουν «μορφές – σύμβολα», εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Υλοποίηση της προγραμματικής δέσμευσης της Ν.Δ. για την ίδρυση τριών ακαδημιών τέχνης (κινηματογράφου, μουσικής, χορού). Διοργάνωση παγκόσμιου φεστιβάλ αρχαίου δράματος. Βιβλιοθήκες σε κάθε ελληνικό σχολείο…
Το υπουργείο Πολιτισμού ήταν προφανώς πάρεργο για τον Κώστα Καραμανλή. Ετσι, μόλις τελείωσε το ολυμπιακό νταβαντούρι, εξαντλήθηκε το ενδιαφέρον του και, σε κάποιον ανασχηματισμό, το εγκατέλειψε. Αλλωστε, το είχε επισκεφθεί μόλις τρεις φορές, με την τρίτη υπό τις αποδοκιμασίες κάποιων συμβασιούχων.
Ο Μίκης
Το υπουργείο Πολιτισμού είχε αναλάβει για μικρό χρονικό διάστημα (1992) και η Ντόρα Μπακογιάννη, επί πρωθυπουργίας του πατέρα της Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όπου εκεί τουλάχιστον προώθησε τον νόμο (2121/ 1993) για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων.
Είναι βέβαια και η περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1990- 1993) δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνησή του -την οποία συμμετοχή, σε συνέντευξη που μου είχε δώσει για την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (24 Απριλίου 2009) χαρακτηρίζει ως την «κορύφωση των παθών» του. Πώς έγινε και ενέδωσε;
«Μου είπε να μπω στο υπουργικό συμβούλιο. […] “Θα έχεις μια θέση επιτελική. Θα γίνεις υπουργός Επικρατείας. Θα γίνει μια επιτροπή όπου θα είναι οι υπουργοί Πολιτισμού, Παιδείας κι εγώ, αλλά εσύ θα έχεις τον πρώτο λόγο σε θέματα πολιτισμού” – και με έπεισε. “Θα είναι”, πρόσθεσε, “μια τιμητική θέση, αμέσως μετά τον πρωθυπουργό”».
Τελικά, δεν έγινε τίποτα, καθώς το πράγμα πήγαινε από αναβολή σε αναβολή, με τον συνθέτη να αναλώνεται σ’ ένα άδειο γραφείο, χωρίς καθήκοντα. Οπου κάποια στιγμή παραιτήθηκε. «Οπότε ο Μητσοτάκης σάς ενέπαιξε;», τον ρώτησα. «Δεν με ενέπαιξε, γιατί όχι μόνο ήθελε να γίνει αυτό που υποσχέθηκε, αλλά και να στελεχώσει τη Ν.Δ. με νομάρχες, γενικούς γραμματείς, αλλά και υπουργούς από την Αριστερά. Αλλά οι δυνάμεις οι αντίθετες ήταν μεγάλες, δεν μπορούσε να το κάνει»…
Αυτά τα ολίγα για την… ιστορία.
