Περήφανη και πανευτυχής, η Σουράγια παρουσιάζει για πρώτη φορά το μωρό της, που ήδη έκλεισε 40 μέρες ζωής και άρχισε να κόβει βόλτες στο παχνί του. Ακόμα δεν του έχουν δώσει όνομα, διότι τα χαρακτηριστικά του φύλου του θα φανούν μετά τις πρώτες 60 μέρες.
Γεννήθηκε, όπως όλες οι τίγρεις, με κλειστά ματάκια, αλλά τώρα τα ‘χει ορθάνοιχτα και καταγάλανα, όπως όλα τα κουτάβια του είδους της.
Η Σουράγια και ο Μπάβα, ο άντρας της, μεταφέρθηκαν στον Ζωολογικό Κήπο του Βόρειου Γιορκσάιρ (Αγγλία) απ’ το νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας, το 2014, και ήδη έχουν κάνει τρίδυμα, σε προηγούμενη γέννα.
Προς το παρόν, ανθρώπινο χέρι δεν έχει πιάσει το μωρό, καθώς οι υπεύθυνοι του Ζωολογικού Κήπου θεωρούν ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο μετά τους πρώτους 2-3 μήνες. Μέχρι τότε η μαμά του θα έχει αυτό το προνόμιο – και είναι κάτι που ξέρει να το κάνει πολύ καλά και πολύ τρυφερά.
Οι τίγρεις αυτού του υποείδους γεννιούνται χωρίς δόντια, τα οποία όμως βγαίνουν πολύ γρήγορα, αν υπολογίσουμε ότι το κουταβάκι ήδη έχει αναπτύξει δύο σειρές από κοφτερά -σαν ξυράφια- δοντάκια.
Το μέγεθος μιας τέτοιας ενήλικης τίγρης είναι σημαντικά μικρότερο απ’ της μεγάλης τίγρης της Βεγγάλης: φτάνει τα 2,5 μέτρα σε μήκος, έναντι της δεύτερης, που φτάνει τα 3 και 3,5 μέτρα.
Ο αριθμός των τίγρεων της Σουμάτρας είναι πολύ μικρός: Στα δάση του νησιού ζουν πολύ λιγότερες απ’ τις 1.000 που είχαν μετρηθεί το 1970 και μειώνονται συνέχεια.
Αν και ο νόμος που τις προστατεύει είναι δρακόντειος, υπάρχουν λαθροκυνηγοί και λαθρέμποροι που φροντίζουν να ικανοποιούν τη ζήτηση για το δέρμα και άλλα σημεία του σώματός τους.
Αλλά η βασικότερη απειλή τους είναι η καταστροφή των δασών, δηλαδή των εκτάσεων στις οποίες ζουν και κυνηγούν.
Οι λαθροϋλοτόμοι δεν νοιάζονται και πολύ για το αν εξαφανιστεί ή όχι ένα τέτοιο πανέμορφο είδος. (Από την αγγλική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ».)
Με το «καλημέρα», να σου ο φίδουλας!
Με το που άνοιξα, πρωί πρωί, την πόρτα του σπιτιού μας στον Μαραθώνα, παραλίγο να μπει -μαζί με τον ήλιο και τον φρέσκο αέρα- ένας τεράστιος φίδουλας! Συνέβη τη Δευτέρα, έτσι, για να πάει καλά η βδομάδα.
Αρχικά είδα το κεφαλάκι και λίγο από λαιμό. Το τεράστιο -για τα μέτρα της περιοχής- κορμί του κρυβόταν πίσω απ’ το σκαλάκι της βεράντας.
Λέω «κεφαλάκι» διότι, όπως είδα αργότερα, το μπροστινό μέρος (λαιμός, κεφάλι) και το πίσω (ουρά) ήταν πολύ λεπτά, σε αντίθεση με το κυρίως σώμα, που ήταν παχύτερο.
Βλέποντας, λοιπόν, το κεφαλάκι του, δεν υποψιάστηκα τι κρύβεται παρακάτω. Και προχώρησα ένα βήμα για να δω καλύτερα.
Τότε ο φίδουλας οπισθοχώρησε -μας χώριζε 1,5 μέτρο- και κάνοντας τα γνωστά «ζιγκ-ζαγκ» χώθηκε στις πρασινάδες του φράχτη και… χάθηκε! Αν και προσπάθησα, μ’ ένα μακρύ κοντάρι, να το κάνω να κινηθεί, μπας και το πετάξω έξω απ’ τον φράχτη, στο διπλανό χέρσο οικόπεδο, μάταιος ο κόπος.
Τα φίδια αυτά, με στρογγυλό σώμα και γκρι-πράσινο χρώμα, χωρίς «σχέδια» στο δέρμα τους, δεν είναι δηλητηριώδη και δεν αποτελούν κίνδυνο για μας.
Μπορούν, όμως, να μας δαγκώσουν αμυνόμενα, αν τα πατήσουμε ή, μη βλέποντάς τα, πλησιάσει το χέρι μας σ’ αυτά και νιώσουν απειλούμενα. Ευτυχώς, η Αλλοπάρ κοιμόταν ακόμα κι έτσι δεν είχαμε άλλες περιπέτειες.
Υπάρχουν πολλά τέτοια «νερόφιδα» στην περιοχή μας, που παλιά ήταν βάλτος. Είναι το «σπίτι» τους και, προσωπικά, δεν τους κρατάω… κακία. Στο κάτω κάτω κυνηγάνε τρωκτικά, που αφθονούν στα χωράφια του Μαραθώνα.
Ο Παναγιώτης Διαμαντής θα παίρνει τα γράμματά σας στη διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα (στήλη «Εμείς και αυτά»), τα τηλεφωνήματά σας στον αριθμό 211 1045000, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 11.00-13.00 και τα e-mails σας στη διεύθυνση [email protected]
