◢ «Πόνος και δόξα» του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ενας σκηνοθέτης βρίσκεται σε δημιουργική κρίση, αναλογίζεται αν το κουρασμένο σώμα του θ’ αντέξει μία ακόμα ταινία κι αναζητά σωτηρία στο ίδιο του το παρελθόν. Ο Αλμοδόβαρ κάνει μια ταινία αυτοβιογραφική, μια δυνατή εκπρόσωπο της δικής του αισθητικής και, μαζί, το πιο μινιμαλιστικό, εσωτερικό, φιλοσοφικό φιλμ του που βλέπεται με ενθουσιασμό και βουρκωμένα μάτια εναλλάξ.
72ο Φεστιβάλ Κανών-απόψε τα βραβεία
Ο Αντόνιο Μπαντέρας στον ρόλο του… Αλμοδόβαρ είναι καλύτερος παρά ποτέ. Επιπλέον, ο Ισπανός μετρ της καρδιάς μας έχει διαγωνιστεί έξι φορές στο Φεστιβάλ Κανών και δεν έχει ποτέ τιμηθεί με Χρυσό Φοίνικα – μήπως ήρθε η ώρα και, μάλιστα, με μια ταινία που το αξίζει ανεξαρτήτως στατιστικών;
◢ «Parasite» του Μπονγκ Τζουν-χο. Ο Κορεάτης δημιουργός που τα τελευταία χρόνια κέρδισε φανατικούς θαυμαστές με το «Snowpiercer» και το «Okja» διατηρεί το ύφος του –κατάμαυρο χιούμορ, καταιγιστικός ρυθμός, αιχμηρή αισθητική, στιγμές σπλάτερ– αλλά για να αφηγηθεί μια ιστορία με ξεκάθαρα πολιτικό, ανθρωπιστικό νόημα.
Μια οικογένεια άπορων στη Σεούλ έρχεται σ’ επαφή με μια οικογένεια πλούσιων μεγαλοαστών: η γνωριμία τους θα οδηγήσει σε μια καταστροφική πορεία αλληλοεκμετάλλευσης. Οι «Κλέφτες καταστημάτων» με ποπ αισθητική και εκρήξεις βίας, η ταινία δεν θα μας εκπλήξει (αντίθετα, θα μας χαροποιήσει ιδιαίτερα), αν βρεθεί μεταξύ των μεγάλων βραβευμένων του φεστιβάλ.
◢ «Portrait of a lady on fire» της Σελίν Σιαμά. Η Γαλλίδα σκηνοθέτις του «Girlhood», έχοντας διανύσει μια ολόκληρη, δεκαετή καριέρα εξερεύνησης της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και απεικόνισης στο σινεμά, ανταποκρίνεται στη δική της πρόκληση. Εγκλωβισμένο μέσα στους κορσέδες του 18ου αιώνα, απελευθερωμένο στα βράχια και την άγρια θάλασσα της Βρετάνης, αυτό είναι το ρομαντικό (με τη λογική των αδελφών Μπροντέ) δράμα του απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σε μια ζωγράφο και το απρόθυμο μοντέλο της. Μπορεί σε μας η ταινία να φάνηκε υπερβολικά βερμπαλιστική, αλλά η Σιαμά έχει ξεκάθαρο στόχο, τον οποίο εκπληρώνει τέλεια, με δύο δυνατές ερμηνείες κι επίκαιρο λόγο.
◢ «Ο προδότης» του Μαρκο Μπελόκιο. Ηρθε τις τελευταίες μέρες του φεστιβάλ κι έκανε την έκπληξη – κυρίως γιατί θεωρούσαμε ότι γνωρίζαμε το σινεμά του 80χρονου, πια, Ιταλού μετρ. Αλλά όχι: η δική του απεικόνιση της Maxi Trial, της ιστορικά πρωτοφανούς και μοναδικής, τεράστιας δίκης της Κόζα Νόστρα τη δεκαετία του ’80, μέσα από την ιστορία του πρώτου και βασικού καταδότη της, του Τομάσο Μπουσέτα, είναι μια σεναριακή και σκηνοθετική γροθιά στο στομάχι, γεμάτη βισκοντική αισθητική, νεανικό, επιθετικό μοντάζ και εκπληκτική ψυχολογική και πολιτική ανάλυση. Και ο Πιερφραντσέσκο Φαβίνο στον πρωταγωνιστικό ρόλο λειτουργεί σαν μαγνήτης για το Βραβείο Ερμηνείας.
◢ «Μια φορά κι έναν καιρό… στο Χόλιγουντ» του Κουέντιν Ταραντίνο. Είναι το ένα από τα λίγα φιλμ του φεστιβάλ που δίχασαν – εν μέρει κι επειδή αναμενόταν με τέτοια λαχτάρα. Για μας, η conceptual ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο, με βάση το καλοκαίρι του ’69 στην Καλιφόρνια και με οδηγούς τον ξεπεσμένο σταρ του Λεονάρντο ντιΚάπριο και τον κασκαντέρ του Μπραντ Πιτ, ήταν ένα αισθητικό και εγκεφαλικό αριστούργημα, χωρίς να χάνει την πληθωρική, μελετημένη ομορφιά του, το fun και τη γνώριμη σινεφιλία του. Επιπλέον, θα κέρδιζε με άνεση τον Χρυσό Φοίνικα ομορφότερων παρουσιών στο κόκκινο χαλί.
◢ «A hidden life» του Τέρενς Μάλικ. Ο ακριβοθώρητος Αμερικανός auteur βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Αυστριακού αγρότη Φραντς Γέγκερστετερ που δήλωσε αντιρρησίας συνείδησης στον ναζιστικό στρατό κι εκτελέστηκε γι’ αυτό, για να αναγορευτεί μετά θάνατον Μάρτυρας από τη Χριστιανική Εκκλησία. Ο Μάλικ συναντά τον παλιότερο καλό εαυτό του «Δέντρου της ζωής» και σκηνοθετεί μια λυρική αλλά και ρεαλιστική, αντιφασιστική ταινία για την επιστροφή στις βασικές αρχές του ανθρωπισμού, ένα πολιτικό ποίημα.
◢ «Sorry we missed you» του Κεν Λόουτς. Μια οικογένεια διαλύεται κι ανασυντίθεται όταν ο πατέρας πέφτει θύμα της ελεύθερης αγοράς. Τίποτε δεν αλλάζει στο σινεμά του Λόουτς για όσους το αγαπούν, πράγμα ταυτόχρονα βαρετό και καθησυχαστικό. Εάν, ωστόσο, τύχει και βραβευτεί, θα είναι ο πρώτος σκηνοθέτης που θα έχει κερδίσει τρεις Χρυσούς Φοίνικες κι αυτό από μόνο του μας εξιτάρει.
