Μπορεί ευρωεκλογές να έχουμε ανά πενταετία, Γιουροβίζιον όμως έχουμε κάθε χρόνο. Στον φετινό, 64ο διαγωνισμό τραγουδιού, δυνατότητα συμμετοχής είχαν 43 χώρες, ανάμεσά τους και οι Γεωργία, Αρμενία, Καζακστάν, καθώς και η γεωγραφικά απομακρυσμένη Αυστραλία. Δεν συμμετείχαν οι Βουλγαρία και Ουκρανία, η πρώτη για οικονομικούς λόγους, η δεύτερη για καθαρά πολιτικούς λόγους, καθώς δεν βρέθηκε ούτε ένας Ουκρανός τραγουδιστής που να μην έχει δραστηριοποιηθεί στη Ρωσία.
Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος υπήρξε έντονος προβληματισμός για το καλλιτεχνικό περιεχόμενο του διαγωνισμού και για το τελικό αισθητικό του αποτύπωμα. Επιπρόσθετα, ακούστηκαν πολλά σχετικά με το αν θα έπρεπε ο φετινός διαγωνισμός να διεξαχθεί στο Τελ Αβίβ και αν οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να συμμετάσχουν σε αυτόν, μια συζήτηση που ενείχε έντονα το πολιτικό στοιχείο με αναφορές στην ισραηλινή στάση έναντι των Παλαιστινίων.
Σημαντικό στοιχείο του διαγωνισμού είναι η συμμετοχή του κοινού: μέσω ειδικού λογισμικού που μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμα και από τις συσκευές κινητής τηλεφωνίας, δίνεται η δυνατότητα στο κοινό όλων των χωρών που συμμετέχουν να ψηφίσει, εκφράζοντας την προτίμησή του για το τραγούδι της αρεσκείας του. Και αυτό γίνεται σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή την ώρα που τα τραγούδια μεταδίδονται «ζωντανά» στον τηλεοπτικό «αέρα».
Τίθεται λοιπόν το αμιγώς πολιτικό ερώτημα: Aφού εκ των πραγμάτων υπάρχει η τεχνική δυνατότητα οι λαοί των ευρωπαϊκών χωρών να μπορούν να τηλε-ψηφίσουν στο πλαίσιο του διαγωνισμού Γιουροβίζιον, γιατί δεν τους δίνεται η δυνατότητα να κάνουν το ίδιο για αμιγώς πολιτικά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία, τις αποφάσεις και τα διαμειβόμενα στην Ευρωπαϊκή Ενωση;
Πώς, ενώ διαθέτουμε την τεχνική δυνατότητα άμεσης συμμετοχής σε έναν πανευρωπαϊκό διαγωνισμό, δεν ενεργοποιούμε αντίστοιχες δυνατότητες στη λήψη πολιτικών αποφάσεων με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αναπτύσσει τις απαραίτητες υποδομές ώστε να υπάρχουν συνεχείς ψηφοφορίες από τους λαούς της Ευρώπης για τα ευρωπαϊκά ζητήματα, υποδομές που ασφαλώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για την καθιέρωση αντίστοιχων διαδικασιών σε εθνικό ή σε τοπικό-περιφερειακό επίπεδο;
Οι τεχνικές δυνατότητες υπάρχουν. Το ζήτημα είναι αν και πότε θα υπάρξει η αντίστοιχη πολιτική βούληση και κυρίως η κινητοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση των ίδιων των πολιτών, οι οποίοι, έχοντας έγκυρη ενημέρωση για τα ζητήματα που τους αφορούν και ταυτόχρονα συνείδηση του γεγονότος ότι οι ίδιοι αποτελούν τα ενεργά κύτταρα της δημοκρατίας, θα λειτουργούν όπως ορίζει ο ρόλος τους σε καθημερινή βάση. Οχι μια φορά στα πέντε χρόνια.
* (Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
