Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Άλλοτε σε μεγαλύτερη έκταση, άλλοτε σε μικρότερη. Κυρίως σα χαρακτηριστικό μας γνώρισμα και συχνότατα και ως συμπτωματολογία κρίσης. Η βία.

Παράγουμε πολλή βία. Είτε γιατί «έτσι μας αρέσει», είτε «γιατί μας πνίγει το δίκιο», είτε «γιατί έτσι καταξιωνόμαστε και γινόμαστε κάποιοι», είτε «γιατί δεν έχουμε άλλο τρόπο αντιμετώπισης των (όποιων) απέναντι», είτε «για λόγους εκδίκησης και τιμής», είτε «γιατί πρέπει να πιεστούν καταστάσεις», είτε για αρκετούς ακόμα λόγους.

Η Lady Hope προβαίνει σε κάθε εξειδικευμένη διερεύνηση, αναγνωρίζοντας το είδος του γενικού καμβά. Γιατί, αλλιώς, θα διολισθήσει στην ηθικολογία…

Πολλοί λένε πως κάθε βία είναι καταδικαστέα. Κάθε βία έχει αίτια και αφορμές. Δεν είναι μονάχα ζήτημα ηθικής ή της κοσμοθεωρίας του καθενός και της καθεμίας. Η βία είναι μέσα στον άνθρωπο και η κοινωνία εξακολουθεί να προχωράει εν έτει 2019 και με τις επιδράσεις μίας τέτοιας (διευρυμένης στον ελλαδικό χώρο) πραγματικότητας.

Πρέπει να δούμε ποιοι και γιατί ασκούν βία. Ποιοι ευνοούνται και ποιοι βλάπτονται από αυτήν. Πού αποσκοπεί η κάθε βία. Πόσο αποδεκτή, από ποιους, και σε ποια ποσότητα, γίνεται η κάθε ξεχωριστή βία. Η βία είναι εδώ και το πιθανότερο είναι πως θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Πότε ως μέσο πίεσης, πότε ως αποτέλεσμα ανευθυνότητας και ελλιπέστατης πρόληψης, πότε ακόμα και ως πολιτική πρακτική, και πότε ως «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πλευρές.

Είτε αυτό το τελευταίο αφορά σε οπαδικές διαμάχες, είτε σε μέσα εξυπηρέτησης σκοπών που άπτονται του κοινού ποινικού κώδικα (έως το πεδίο του οργανωμένου παρανομισμού που δραστηριοποιείται στη χώρα μας).

Η βία των γηπέδων είναι μία ξεχωριστή κοινωνική συνήθεια, με διακλαδώσεις και σε άλλα μέτωπα. Στο «Πέτρος Καπαγέρωφ», το κολυμβητήριο του Πειραιά, το βράδυ του Σαββάτου ξεπεράστηκαν πολλά όρια. Ένα γεγονός στο οποίο τα «ποιοτικά» χαρακτηριστικά του στην κυριολεξία σοκάρουν.

Το ποιοι έπραξαν όπως έπραξαν εκείνες τις στιγμές είναι μία υπόθεση που αφορά στους ίδιους, τους όποιους αντιπάλους τους (και το όποιο μήνυμα περάστηκε…), και κυρίως εκείνους τους φορείς που είναι επιφορτισμένοι με την αποτροπή τέτοιων γεγονότων. Ειδικά όταν τίθεται το ζήτημα της ασφάλειας στην κυριολεξία ανύποπτων -και άσχετων με αυτά τα σκηνικά- ανθρώπων…

Το θέμα είναι πως θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να βρεθεί στη θέση του θύματος, μόνο και μόνο γιατί διάλεξε -προς τιμήν του- να παρακολουθήσει έναν αγώνα γυναικείου πόλου. Εδώ τελειώνει κάθε κουβέντα και αρχίζει η όποια μελλοντική εργασία από όσους μπορούν ακόμα να διαχωρίζουν περιπτώσεις και να βάζουν οριοθετήσεις…

Κάθε τι που ξεπερνάει τα όρια ενός προκαθορισμένου πεδίου «πολεμικών» επεισοδίων σοκάρει. Σε μία χώρα εθισμένη στη βία, μόνο τότε αυτή σοκάρει… Το θέμα είναι ποιοι κατάλαβαν και τι από τα όσα έγιναν στον Πειραιά το Σάββατο. Και όχι μόνο.

Η Lady Hope ξέρει πως γενικώς το κουβάρι είναι τυλιγμένο με αρκετά περίπλοκο τρόπο, όσο και αν τα πραγματικά γεγονότα είναι απλά και ξεκάθαρα (ειδικά σε όσους γνωρίζουν…).

Συνεχίζεται, λοιπόν, η νεοελληνική πραγματικότητα. Με κάποιες μικρές διαφορές, ανάλογα με την περίσταση. Άντε, τώρα, να πει κάποιος εύκολα πως πάει να δει έναν αγώνα πόλο δίχως δεύτερες σκέψεις και περίεργα βλέμματα από τους δικούς του ανθρώπους…