Τ’είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα. Να το πάμε με παροιμίες. Αφορμή «πολιτικό παρασκήνιο» στην «Εφ.Συν.» (1/2) εμμέσως συνδεόμενο με δημοτικά πράγματα.
Σε εκδήλωση για τον «Κλεισθένη» (όχι τον αναμορφωτή της αρχαίας Αθήνας, αλλά τον επίδοξο αναμορφωτή της νέας Αυτοδιοίκησης), ο υπουργός Εσωτερικών, Αλ. Χαρίτσης, αφού διαβεβαίωσε πως η στήριξη της Αυτοδιοίκησης είναι κεντρική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, τόνισε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μεγάλη προσπάθεια με χιλιάδες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, που α) θα αναβαθμίσει τις δημοτικές υπηρεσίες προς όφελος του πολίτη και β) θα άρει την εργασιακή ομηρία χιλιάδων ανθρώπων.
Τρία διαφορετικά πράγματα, σε συσκευασία ενός. Διότι, εμπειρικά (με την εμπειρία του πολίτη/δημότη), κανένα από τα τρία δεν εγγυάται την ευόδωση του άλλου. Διότι τα δύο που είναι… ένα: χιλιάδες προσλήψεις και άρση ομηρίας χιλιάδων είναι ταυτόσημα, αλλά… ταυτόχρονα δεν σημαίνουν και αναβάθμιση υπηρεσιών προς πολίτη· αφού ήδη οι «όμηροι» προσφέρουν υπηρεσίες.
Από την άλλη, ο εκπρόσωπος της Ν.Δ. Κ. Κυρανάκης, προφανώς στην ίδια εκδήλωση, εξήγγειλε… απολύσεις και επαναφορά αναλογίας προσλήψεων-αποχωρήσεων στο Δημόσιο 5 προς 1, παρότι η κυβέρνηση έχει πετύχει επαναφορά του 1 προς 1.
Τρεις το λάδι τρεις το ξίδι, εκείνο που κατάλαβα είναι ότι βγήκαν μαχαίρια για (εκλογικά) πεπόνια. Ο ένας κόβει, ο άλλος ράβει· ένας ιδιότυπος, αλλά γνωστός και παραδοσιακός ενόψει εκλογών, πολιτικός… φετιχισμός· όχι από το φετίχ, ετυμολογικά, αλλά από το φέτα τη φέτα: Πάρτε να ’χετε… όμως πρώτα πρέπει να ψηφίσετε!
Να πω: όλα καλά, αλλά λέξη δεν μας είπαν έως τώρα (καμιά κυβέρνηση!) ούτε για τον «Κλεισθένη», επί της ουσίας και τι ψάρια έπιασε, ούτε για τον, προγενέστερο, «Καποδίστρια»; Αλλα λόγια, ν’ αγαπιόμαστε! Η λήθη είναι το χαϊδεμένο κάθε εξουσίας…
