Συνέπεσα στα προ και τα μετά το συλλαλητήριο. Ετυχε. Υπάρχει βέβαια και η άποψη (κατά Μπόρχες, διά στόματος του φίλου Ζεβελάκη) ότι οι συμπτώσεις είναι ραντεβού. Πάντως προσωπικά, με γνώμη εκπεφρασμένη από την… αρχαιότητα, ήμουν υπέρ της μικτής ονομασίας της, κατά Πούτιν και άλλων πολλών, σκέτης «Μακεδονίας», έστω με εισαγωγικά.
Εν πάση περιπτώσει και μη μακρηγορούμε, το πρωί της Κυριακής έκανα τον συνηθισμένο, πρωινό κυριακάτικο περίπατο στα πέριξ της Ακρόπολης, και στην επιστροφή, στην Αμαλίας, πίσω από την αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου, απέναντι από το Ζάππειο, 8:35 π.μ., έπεσα πάνω (στιγμή πρώτη) σε ελληνικές σημαίες και λάβαρα προς πώληση. Στάθηκα σε μπλε κασκόλ με την επιγραφή «ΕΛΛΑΣ», ομολογώ, με συγκίνηση, γιατί θυμήθηκα, ότι παρόμοιο, με τα σήματα της ειρήνης ένθεν κακείθεν, έφερε επί του στήθους ο Γρηγόρης Λαμπράκης στην απαγορευμένη πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, 21 Απριλίου 1963, έναν μήνα προτού τον δολοφονήσουν, 22 Μαΐου 1963, στη Θεσσαλονίκη και τέσσερα χρόνια προτού η χούντα δολοφονήσει τη Δημοκρατία και, μετά, την Κύπρο.
Στον σταθμό του μετρό στον Ευαγγελισμό, 10:45 π.μ. (στιγμή δεύτερη), άλλοι πωλητές επισείουν άλλες σημαίες και λάβαρα διαλαλώντας: «Πάρτε για τη Μακεδονία». Ενας πρωτοτυπεί: αφαιρεί από τη φράση πρόθεση και άρθρο: «Πάρτε Μακεδονία». Σε βαγόνι του Ηλεκτρικού, ασφυκτικά γεμάτο, 1:50 μ.μ. (στιγμή τρίτη), κυρία αγανακτισμένη: «Δεν άφησε τρένα η κυβέρνηση, για να μην πάμε στο Σύνταγμα!». Τελευταία σκηνή. Σταθμός Μοναστηράκι με τη λήξη του συλλαλητηρίου, 5:00-5:20. Καθοδηγώ διαδηλωτές από την επαρχία, πώς να πάνε εκεί που τους περιμένουν τα πούλμαν.
Με εξαίρεση: εισβολείς (προς Βουλή), δακρυγόνα, «μπινελίκια» κατά πρωθυπουργού και (γνωστούς) εθνοκάπηλους, μια λαϊκή συγκέντρωση ήταν. Δεν γίνεται όλοι να συμφωνούμε σε όλα. Το ομοιόμορφο είναι χρυσαυγίτικο…
