Η χρησιμότητα της κουρελούς

Πολλοί Ελληνες, όσοι έζησαν κατά το διάστημα της γερμανικής κατοχής και όχι μόνον, αλλά και πολύ πριν και ίσως και λίγο ακόμη αργότερα, γνωρίζουν πολύ καλά τι ήταν η κουρελού και ποια ήταν η χρησιμότητά της. Επειδή όμως υπάρχουν σήμερα και άλλοι, πολύ νεότεροι, που δεν είχαν τη δυστυχία στη ζωή τους να ζήσουν αυτά τα δύσκολα χρόνια, οφείλω να τους ενημερώσω.

Η κουρελού λοιπόν ήταν ένα υφασμάτινο χοντρό κάλυμμα (σκέπασμα), εν είδει κουβέρτας, υφασμένο στον αργαλειό, με διάφορα κουρέλια, όσα μπορούσαν να συγκεντρώσουν τα φτωχά νοικοκυριά, ανεξάρτητα από το χρώμα τους και τη σύνθεσή τους, γι’ αυτό ήταν πάντοτε πολύχρωμη. Τη χρησιμοποιούσαν κυρίως τον χειμώνα για να καλύψουν το τσιμεντένιο ή ακόμη και χωμάτινο δάπεδο του σπιτιού τους, υποκαθιστώντας τα περσικά ή άλλα χαλιά που θα μπορούσε κανείς τότε να αντικρίσει μόνο στις πλουσιότερες οικογένειες.

Προσφάτως πληροφορηθήκαμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια στιγμή υπεροπτικής έξαρσης, από εκείνες που συχνά τον καταλαμβάνουν όταν εναντιώνεται στην κυβέρνηση, την απεκάλεσε «κουρελού», προφανώς για να την υποτιμήσει. Βέβαια η καταγωγή του κυρίως, αλλά και η ηλικία του ίσως, θα μπορούσαν να τον δικαιολογήσουν που δεν γνωρίζει ποια ήταν η κουρελού και ποια η χρησιμότητά της.

Ετσι λοιπόν, αντί να εξευτελίσει την κυβέρνηση και να επιτύχει αυτό που επιδίωξε, την επιβράβευσε, άθελά του, για τη χρησιμότητά της αποκαλώντας την «κουρελού». Ομως ένας άνθρωπος, συνετός και όχι επιπόλαιος, αφού έχει εκλεγεί και αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος, θα έπρεπε να γνωρίζει τουλάχιστον αυτό που είχε πει ο Ισοκράτης: «Πάρε τον λόγο σε δύο μόνο περιστάσεις, ή όταν πρόκειται για πράγματα που τέλεια γνωρίζεις ή όταν η ανάγκη το απαιτεί». Αλλά αν δεν το γνώριζε, δεν θα έπρεπε να συμβουλευτεί τους συμβούλους του; Εκτός αν δεν τους εμπιστεύεται ή έχει τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση για την επάρκεια των γνώσεών του, ώστε να μην τους χρειάζεται.

* διπλωματούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός