Αρχαία λέξη το παράδοξο και ο παράδοξος. Ιδια σημασία με σήμερα: θαυμαστός, ανέλπιστος, απίστευτος, «εναντίος της κοινής δοξασίας» διαβάζω στο Ελληνικόν Λεξικόν του Αθανασίου Σακελλαρίου (έκδ. 1887): παραδοξία, παραδοξογράφος, παραδοξολογέω, παραδοξολόγημα, παραδοξολογία, παραδοξολόγος, παραδοξοποιία και άλλα πολλά, ανάμεσά τους κι ένα που μου έκανε εντύπωση: παραδοξονίκης, «ο παρ’ ελπίδα νικήσας», αυτός που κανείς δεν τον περίμενε, το αουτσάιντερ στα σημερινά… ελληνικά.
Σε συγγραφείς όπως: Πλάτωνας, Πλούταρχος, Πολύβιος, Στράβωνας, Διογένης Λαέρτιος και άλλοι. Λέξεις και κείμενα σωσμένα τα πιο πολλά από τον εξαίρετο Βυζαντινό λόγιο και ποιητή Ιωάννη Τζέτζη (1110-1180)· η έως άγνωστη για τους πολλούς βυζαντινή γραμματεία, και τα σχολειά μας, μουσεία αμνησίας και απαιδευσίας στις πιο πολλές εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις».
Μπολιασμένη λοιπόν με το παράδοξο, γλώσσα και συνείδηση ελληνική, από αρχαιοτάτων χρόνων. Με κάποιο παράδοξο ασχολήθηκα και πρόσφατα («Περπατώντας στη βροχή σαν σε ταινία», 29/11), για κείνον τον τύπο που έτρεχε στην Πανεπιστημιούπολη μες στη βροχή φορώντας μόνο παπούτσια σπορτέξ δίχρωμα, σορτσάκι μαύρο και καπελάκι τζόκεϊ κόκκινο. Κατά τα άλλα… ψιλός (ο γυμνός των αρχαίων· μας ξεψίλιασαν στον φόρο: μας πήρανε και τα ψιλά, μας γδύσανε· τυχαία παραδείγματα αυτά, όχι ότι συνέβησαν!).
Μόνο που ο γυμνός δρομέας (οι αρχαίοι δρομείς έτρεχαν ακόμα πιο γυμνοί) ήταν ήπια περίπτωση παράδοξου. Αυτό που είδα χθες, 8.33 π.μ., ανάμεσα στο Μοναστήρι Καισαριανής και τα ξωκλήσια από πάνω, στον ελαιώνα, όχι μόνο δυσκολεύομαι να το βάλω σε κλίμακα παραδοξότητας, αλλά και να το πιστέψω. Είδα δρομέα… ψαροντουφεκά.
Με ψαροντούφεκο παρακαλώ. Μόνο τα βατραχοπέδιλα του λείπανε, αν και αυτό είναι ζήτημα επιλογής! Για να βεβαιωθώ ότι έβλεπα αυτό που έβλεπα, ψιθύρισα ένα «Καλημέρα…». «Καλημέρα» μου απάντησε πρόθυμα και σε άπταιστα ελληνικά…
