Μια εκπληκτική έκθεση-αφιέρωμα στον μεγάλο ζωγράφο της Καταλονίας, Xουάν Μιρό, παρουσιάζει αυτήν την εποχή (έως τις 4 Φεβρουαρίου) το παρισινό Μουσείο Γκραν Παλέ. Η έκθεση έχει τίτλο «Μιρό, αυτό είναι το χρώμα των ονείρων μου».
Περιλαμβάνει 150 έργα που προέρχονται από φημισμένα μουσεία της Ευρώπης, της Αμερικής, από μεγάλες συλλογές. Το μουσείο είχε τη φιλοδοξία να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν καλλιτέχνη ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος του μοντερνισμού.
Η σκηνογραφία της έκθεσης είναι εντυπωσιακή και έχει δημιουργηθεί με τρόπο που να προβάλλεται το μεσογειακό περιβάλλον στο οποίο έζησε ο Μιρό. Παρουσιάζονται διάσημα έργα του καλλιτέχνη, πίνακες, σχέδια, κεραμικά, γλυπτά, εικονογραφημένα βιβλία, εκθέματα που δείχνουν το εξαιρετικό ταλέντο του.
Ο Μιρό (1893-1983) γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία Galí, μέχρι το 1915. Το 1920 μετακόμισε στο Παρίσι, συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους, γνώρισε τα πρωτοποριακά ρεύματα. Το 1921 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι. Το 1975 δημιουργήθηκε το Ιδρυμα Juan Miro στο Κέντρο Σπουδών Σύγχρονης Τέχνης στη Βαρκελώνη.
Η έκθεση ξεκινάει με την περίοδο του φωβ, του κυβισμού, του ντανταϊσμού. Ακολουθεί η εποχή του σουρεαλισμού, ένα καλλιτεχνικό ρεύμα που επέτρεψε στον Μιρό να εφεύρει τον δικό του ποιητικό κόσμο, μια προσωπική του έκφραση. Τα γόνιμα εικαστικά ρεύματα ωθούν τον καλλιτέχνη να εξερευνήσει νέες τάσεις.
Προβάλλει μια παλέτα φλογερών χρωμάτων, συνδέει τα έργα του με ποιητικά κείμενα, με λέξεις και δημιουργεί ασυνήθιστες νέες εικόνες. Τα έργα του δεν εντάσσονται ούτε στην αφηρημένη τέχνη ούτε στην εικονιστική έκφραση. Είναι μια ποιητική διαδρομή που εισάγει πλούσιες εικαστικές καινοτομίες. Η τέχνη του αντλεί τις πηγές της από τη ζωτικότητα της καθημερινής ζωής και ανθεί σε έναν φανταστικό κόσμο.
Τα όνειρα του καλλιτέχνη καταλαμβάνουν ένα προνομιούχο μέρος στο έργο του. «Μου χρειάζεται ένα σημείο εκκίνησης, ακόμη και ένας κόκκος σκόνης ή μια έκρηξη φωτός, αυτά με κεντρίζουν. Βλέπω ένα αντικείμενο και με κάνει να σκεφτώ κάτι άλλο. Ετσι, ένα κομμάτι σύρμα μπορεί να μου δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο», εξηγούσε ο Mιρό.
Η άνοδος του φασισμού τη δεκαετία του 1930 ωθεί τον Μιρό να στρατευτεί σε έναν ατελείωτο αγώνα για ελευθερία. Τα «άγρια» έργα του απεικονίζουν την παράξενη και γιγάντια δύναμη που κυριαρχεί μέσα του αυτές τις στιγμές της ακραίας έντασης.
Τη δεκαετία του 1940 δημιουργεί έργα με θέμα τους αστερισμούς σε μια σειρά από μικρούς πίνακες, ανοίγοντας έναν διάλογο με τα ανεκπλήρωτα όνειρα. Μετασχηματίζει τον κόσμο με τη φαινομενική απλότητα των μέσων που χρησιμοποιεί. Είτε πρόκειται για το σημάδι που αφήνει μια σταγόνα νερού, μια εύθραυστη γραμμή επάνω στον καμβά, μια γραμμή στη γη που παντρεύεται με τη φωτιά, ένα ασήμαντο γεγονός γίνεται φανταστική εικόνα.
Από αυτές τις εκπληκτικές συνδέσεις και τους ασυνήθιστους «γάμους» δημιουργεί ένα σύμπαν ποιητικών μεταμορφώσεων που αναζωογονεί. «Για εμένα, ένας πίνακας πρέπει να είναι σαν σπινθήρας. Θα πρέπει να θαμπώνει, σαν την ομορφιά μιας γυναίκας ή ενός ποιήματος», τόνιζε ο Μιρό.
Οι τελευταίες αίθουσες της έκθεσης είναι αφιερωμένες στα ύστατα είκοσι πέντε χρόνια της δημιουργίας του που ζωγραφίζει έργα μεγάλων διαστάσεων. Το κενό εισβάλλει στους πίνακές του. Αναπτύσσει μια νέα ενέργεια με σημάδια και σχήματα.
Οι πίνακές του δείχνουν την εκπληκτική δημιουργία ενός καλλιτέχνη που διερεύνησε σε όλη του τη ζωή την ευτυχισμένη αντιπαράθεση μεταξύ του πραγματικού και του εξωπραγματικού. Στο τελευταίο του έργο το μαύρο αναδύεται σαν νέα δύναμη. Το τραγικό αγγίζει πάντα την ελπίδα. Ετσι, ο Mιρό αποχαιρετά τη ζωή, για να εισχωρήσει στον ονειρικό του κόσμο.
