Θες οι κοινές μικρασιατικές καταβολές, θες η ΑΕΚ –ένθερμοι οπαδοί της οποίας τύγχαναν αμφότεροι–, θες τα τραγούδια –εμπλούτισε το ρεπερτόριό της με αγαπημένα του βαριά λαϊκά–, αλλά πρωτίστως η ιπποτική του συμπεριφορά έκαναν την Ελβίρα να θεωρεί άνθρωπό της τον Φιλ, όπως τον αποκαλούσε χαϊδευτικά συν τω χρόνω. Δεν ξανάκανε λόγο για στεφάνι και έρωτες και ουδέποτε την πίεσε συναισθηματικά. Της εμπιστευόταν τα προβλήματά του, δίνοντας βάση στις συμβουλές της, κι εκείνη του αράδιαζε τα βασανάκια της, αντλώντας ορμήνειες για κατάλληλες λύσεις. Εκτός απ’ τις τακτικές συναντήσεις τους στο κέντρο, είχαν καθιερώσει επίσημες εξόδους δύο φορές τον χρόνο.
Στο ρεπό της έπειτα από την 1η Σεπτεμβρίου, ημέρα πανηγυρισμού των τεσσαράκοντα παρθένων και ασκητριών, στις οποίες, θαρρείς από θεολογική ειρωνεία, συμπεριλαμβάνεται η Ελπινίκη. Ομοίως στη δική του γιορτή, του Οσίου Θεοφύλακτου, εκάστην 8η Μαρτίου. Σε σεπαρέ κοσμικών εστιατορίων, συνόδευαν με εκλεκτούς οίνους γκουρμεδάτα δείπνα, καταφεύγοντας κατόπιν σε απόμερα μπαρ για κουβεντολόι συνοδεία χωνευτικών ποτών. Στην αρχή η Ελβίρα φρόντιζε να κρατά αποστάσεις ασφαλείας, χαλάρωσε όμως με τον καιρό, αφού ο Φιλ κάθε άλλο παρά φορτικός αποδείχτηκε.
Ολο και συχνότερα τα μεσημέρια της Κυριακής την έβγαζαν στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, όπου ο Μπιρσίμογλου κατείχε εισιτήριο διαρκείας τιμής ένεκεν στη Θύρα 18. Η σεζόν κόντευε στο μέσον της, μολαταύτα μεσολάβησε με το κύρος του, καθότι κρυφός χρηματοδότης της ΠΑΕ, να εξασφαλίσει κι εκείνη αντίστοιχο σε διπλανή θέση και χειροκρότησαν έξαλλα μαζί σημαντικές επιτυχίες του συλλόγου. Η αδιάλειπτη παρουσία στην κερκίδα μιας, έστω και τρίτης γραμμής, αλλά όσο να ’ναι διάσημης, αοιδού εξιτάριζε τους μεσότριβους διοικούντες, που ξερογλείφονταν θωρώντας την να χοροπηδάει στα επουράνια, όποτε ο Μαύρος κάρφωνε την μπάλα στο πλεκτόν και να βγαίνει απ’ το ταγέρ της στις χαμένες ευκαιρίες. Το γλέντι για την κατάκτηση του Κυπέλλου κανονίστηκε ασφαλώς στα «Αγρια χαράματα». Επρόκειτο για ιστορική βραδιά τόσο για την Ενωση όσο και για το μαγαζί, που σπανίως του έκαναν την τιμή να γνωρίζει δόξες λαμπρές.
Στο επίκεντρο του ενθουσιασμού το Ελβιράκι, κιαλάριζε τα καλογυμνασμένα μούσκουλα των παιχταράδων και δεν δυσκολεύτηκε να αποπλανήσει τον πιο πιτσιρικά, τον εξωφυλαρούχα τερματοφύλακα, ο οποίος ξεδίπλωνε από τα ξημερώματα στο κρεβάτι μοναδικό ταλέντο φουνταριστού, όστις διεκδικεί επαξίως το «χρυσό παπούτσι». Ηταν απ’ τις ελάχιστες φορές που παραβίασε την αρχή της να μην ερωτοτροπεί στον χώρο και εν ώρα εργασίας, ενδίδοντας στον πειρασμό με το πρόσχημα πως οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν ενίοτε την ισχύ του κανόνα. Τα σοροπιάσματα έγιναν μπρος στα μάτια του Θεοφύλακτου που δεν έδειξε να πειράζεται. Κάλεσε, αντιθέτως, σε γεύμα τους ερωτιδείς δις και τρις, προσηλυτίζοντας τον νεαρό στη θρησκευτική διάσταση της ομάδας. Την τέταρτη βολά η Ελβίρα τον πληροφόρησε πως, καίτοι γκολκίπερ, τον είχε σφυρίξει οφσάιντ. (Συνεχίζεται)
