«Τίποτα και κανένας δεν θα ξεχαστεί». Η φράση που ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε για δεύτερη φορά παρουσιάζοντας τη δέσμη μέτρων για τα αυθαίρετα αποτυπώνει με εξαιρετική ενάργεια όχι μόνο τη διακηρυγμένη βούληση της κυβέρνησής του, αλλά το αίσθημα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που οι πολίτες της πνίγονται σε πλημμύρες και απανθρακώνονται σε πυρκαγιές.
Οταν λέγεται από τα πρωθυπουργικά χείλη ότι «θα χτυπήσουμε τη γροθιά στο μαχαίρι», προφανώς έχει βαρύτητα και προφανώς ο ίδιος γνωρίζει ότι θα ματώσει…
Ομως αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά. Κι είναι όλα διαφορετικά γιατί εμείς οι ίδιοι πια είμαστε διαφορετικοί από εκείνη τη φοβερή 23η Ιουλίου, που σημάδεψε το καλοκαίρι και τις ζωές μας: το Μάτι βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μόλις από το κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου ο καθένας μας θα μπορούσε να βρίσκεται για μια βόλτα – σ’ αυτήν την παγίδα θανάτου θα μπορούσε να είχε εγκλωβιστεί ο πατέρας σου, η μάνα του, το παιδί μας.
Είναι επίσης όλα διαφορετικά γιατί οι πολίτες έχουν κουραστεί να ακούν βαρύγδουπα λόγια, έχουν βαρεθεί να τους υπόσχονται.
Δεν θα μπορούσε να πει τίποτα πιο εύστοχο ο πρωθυπουργός από το: Ποτέ ξανά. Αυτό είναι δέσμευση, αυτό σημαίνει έργα, και ως τέτοια την εκλαμβάνουν οι πολίτες. Το ίδιο οφείλει να αποδείξει πως θα πράξει και η κυβέρνησή του.
Το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε χθες είναι πλήρες, είναι ολοκληρωμένο και είναι βαθιά ριζοσπαστικό.
Η κυβέρνηση απέδειξε επίσης πως θέλει να συγκρουστεί με συμφέροντα, με κατεστημένα, με νοοτροπίες και αντιλήψεις δεκαετιών. Να τολμήσει εκεί όπου όλοι οι προκάτοχοί της απέτυχαν ή δεν ήθελαν να ακουμπήσουν τα «κάρβουνα για να μην καούν».
Θα μπορέσει; Θα αντέξει ώς το τέλος; Θα σταθούν στο πλευρό της όλοι όσοι σήμερα έχουν πληγεί, όσοι διαμαρτύρονται και όλοι εμείς που ζητάμε ξεκάθαρες λύσεις;
Θυμόμαστε όλοι πως ο πανίσχυρος Ανδρέας Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80 έκανε πίσω και εγκατέλειψε τα φιλόδοξα σχέδια Τρίτση αλλά και τον ίδιο.
Θυμόμαστε πως λίγο πριν από τις εκλογές όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις έκλειναν το μάτι στο κραταιό κόμμα… των αυθαιρετούχων.
Ξέρουμε όλοι πως τα σαθρά κομμάτια του κρατικού μηχανισμού υποκύπτουν. Γνωρίζουμε πως όταν μιλάει το χρήμα, τα ξωκλήσια γίνονται βιλίτσες… νόμιμα.
Τίποτα και κανένας δεν θα ξεχαστεί – από όλους εμάς. Ούτε οι άνθρωποι που χάθηκαν, αλλά ούτε και όσα σήμερα διακηρύσσουν οι κυβερνώντες. Τίποτα και κανένας.
